Arzu Çur

Bahçeden

2010-07-13T14:37:00.001+03:00

Bahçeden geliyorum, salıncaktan
Sana lavanta topladım
Üstümde bir söğüt vardı, iki çam
Karışmış dallar birbirine
Arasından gökyüzü, arasından kuşlar

Zamandan konuştuk sabah bir dostumla
“Zamandan başka ne var ki?”
“Her şey zaman değil mi?”
Biz hiçbir şey değiliz orası kesin
Ama kalbimiz acıyor yine de

Bahçeden geliyorum, oynamaktan
Sana kekik getiremedim daha, bir papatya olsun getiremedim
Ne o yok ülkeye gittik, ne korkmadan uyuduk
Ne derdimizi açabildik birbirimize çekinmeden
Ne utanmadan baktık gözlerimize

Sana lavanta topladım

Biliyorum.
Ayrılacağız.

Taze şiir

2009-10-06T16:32:00.003+03:00

Sonaltından bu baharda yapılacak işlere dair:

Kalbimi çıkardım ve bir zümrüt koydum yerine
Aklımın olduğu yerlerden bulut geçiyor
Mavi türkü, yalnız türkü

Kardeşim benim, az sevgilim
Zeytin yaprağı, rüya bıçağı, kurşun ve kalem
Sana bir kılıç sunuyorum aramıza koyman için

Siyah ve beyaz. Biraz kırmızıyla örselenmiş
Bayrağı gamsız bir gemi olsam gerek
Ki, sana bir şarkı sunuyorum. Ört üstümüzü

Sonaltından bir bahar, dalları iğdeyle kanayan
Krizantem, manolya, nane, sardunya, bağ talanı
Sana kokular sunuyorum bu bahar
Beraber biriktirdiğimiz kokuyu ben aldım gidiyorum çünkü

Notudur: Neredeyse üç yıldır yazdığım ilk şiir. Tutuk biraz ama olsun, biliyorum açılacak yeniden şiir gözüm.

Sonsuzluk Yalnız Aşkta

2009-08-28T09:36:00.001+03:00

Biri demiştir ki:
“Dağa çıkan herkes ermiş olur,
doğasında var dağın erdirmek
ama yine insanlaşırsın dağdan inersen,
düzde işler nasıl dersen bir çobana”

Gerçek bilgisi aşktır yaşamın
Dağımsın benim ve çobanım
insana ereceğim yanında

Bir başkası
gözünü gönlüne çevirmiş,
fısıldamıştır usulca:
“Leyla’dan geçen yol
Mevla’ya götürüyorsa seni
adı aşk olur bunun gerisi heva ve civa”

Gizli incisi kalptir yaşamın
Mevlasın bana ve Leyla
sonsuzluğa eriyeceğim koynunda

“Genlerimiz” der,
derimizden derine inenler
“Genlerimizin seçimleridir bağlayan bizi hayata
ve yumurtaların seçimidir tavuklar,
tavuk yani yumurtadan çıkar”

Tek gerçek hayali, var olmak yaşamın
Kovuğum ben, sen folluğumda altın yumurta
sarıl bana, sarılarımız da sarılsın dünyaya.

Osagai Sözlüğü'nden

2009-08-24T10:06:00.002+03:00

Yazarın notu: Aşağıdaki sözlük maddeleri, Yıldız Gözcüsü Osagai Nagoteri Samsa'nın Tehirreya'nın çocuk hükümdarı Pikke Ban'Na'nın yurt özlemini gidermek amacıyla hadigidelimle yaptığı uçuşlar sırasında kaydedilmiştir.

Tlimp-trenna: Kazimagiller familyasından bir çeşit çekirdek ağacı ve onun meyvelerine verilen isim. Havada yetişmesi ve beğenmediği yerden sürüler halinde göç etmesi başlıca özelliğidir. Meyvelerinin hazımsızlığa iyi geldiği bilinir. Ayrıca çekirdeklerini yiyen insanlara zamanı durdurma yeteneği verir. Hazımsızlık ve zamanın ilişkisini bu ağaç sayesinde kuran Kadimnu ünlü görmezlik ilkesini ortaya atmıştır. Bu ağaca ilişkin Ntade’nin göçebe halkları arasında anlatılan bir de öykü vardır. Buna göre, Çoban Mo ile sevgilisi Haira iki yıl boyunca bu ağacın çekirdeklerinden yemiş, ilk görüşte aşkın anısını belleklerine kazımak için. Meyveleri yakalamak pek kolay olmasa da Trissika’lı[1] çocuklar, çekirdekler kanatlanana dek ağacın altında zıplar. Uçan çekirdeklerinin dışı pembe, içi siyah olup, kanatlar saydamdır. Adez şehrinin bu çekirdek ve genç kız saçlarından yapılmış ışıltılı dokumaları pek meşhurdur.

Kazimagiller: Kökeni ulu dağlara ait olan ve oradan bütün Trissika’ya yayılan göçebe bitki ailesi. Üç üyesi vardır: Kazima, tlimp-trenna ve hayra.[2]

Kadimnu: Trissika’lı fizikçi ve kâşif. Elli yıl boyunca tlimp-trenna üzerinde yaptığı incelemeler sonucunda “Görmezlik İlkesi”ni ortaya atmıştır.

Görmezlik ilkesi: Ünlü olmasının nedeni en uzun zamanla en büyük hazımsızlığın ilişkisini kurarak en az işe yarar kuram oluşudur. Bu işe yaramazlık ilkesi Glendator’ların temel düsturu olmuş ve bunun şiar edilerek uygulandığı bir devrimle Glendator İşeyaramaz Devleti kurulmuştur.

Ntade: Trissika’da Kuzeybatı sıradağları ile Deniyalan çölü arasındadır. Göçebe halkları barındıran bu bölge hala tam olarak keşfedilmemiştir.
Ntade’de pek çok topluluk yaşar. Birbirleriyle karşılaştıklarında hepsi birden Ntade’yi terk etme eğilimi gösterirler. Bunun sebebi öykü anlatarak yaşam yaratma yeteneğine sahip oluşlarıdır. Yeteneklerinin diğer halklar tarafından bilinmesi ve sık sık bu yönde talepler gelmesi nedeniyle yaşadıkları yeri ellerinden geldiğince gizli tutarlar. Bu anlaşılabilir bir durumdur. Aksi takdirde yeteneklerinden ötürü hem şanslı hem de şanssız olan bu insanlar, başka hiçbir işle uğraşamayıp kendilerine gelen ve hayatlarını değiştirmek isteyen ziyaretçilerden başka hiçbir şeyle uğraşamaz olurlardı. Çocuk isteyen kadınlar, zengin olmak isteyen köylüler, köylü olmak isteyen bey oğulları, kendilerini de alacak kadar büyük ve yeni bir gezegen isteyen yaratılmamış ruhlar Ntade’li halkların peşine düşer. Ntadeli’ler ise ancak Tlimp-trenna hasadının kötü gittiği yıllarda bu yeteneklerinden yararlanmak için şehirlere gidip iş arar.

Adez: Trissika’nın en önemli şehirlerinden olan Adez, üç tarafı denizler, beş tarafı hayaller, sekiz yönü duvarlarla çevrili bir yarımada üzerinde kuruludur. Trissika tarihinin en şaşırtıcı uygarlığına başkentlik etmiş olup üzerinden Kimler gelmiş, Kimler geçmiştir. Kim uygarlığının yükseliş döneminde yarımadada, bugün hala sürdürdüğü üne kavuşmasında büyük rol oynayan domita üretilmeye başlanmıştır. Bu ışıltılı kumaş Adez’in en önemli geçim kaynağıdır. Adez domitasının dışındaki başlıca geçim kaynakları, tarım, balıkçılık, dar ölçekli madenciliktir.
Adez domitası: Trissika’nın Adez şehrinde üretilen kumaş. Adez ekonomisi büyük ölçüde bu kumaş üzerine kuruludur. Tlimp-trenna çekirdekleri kanatlandıkları sırada toplanarak genç kızların saçı ile birlikte dokunur. Dokuma işleminden sonra ışıksız bir ortamda bir-iki ay bekletilen domita ışığa çıkarıldığında ona ününü kazandıran ışıltısına kavuşur. Günün farklı zamanlarında yedi rengi ayrı ayrı yansıtması bu kumaşın her yerde aranır olmasını sağlamıştır. Adez’i kumaş yapımında olmazsa olmaz bir unsur olan saçları nedeniyle genç kızlar yönetir.

Kimler: Trissika’dan gelmiş ve geçmişlerdir. Bu durum herhangi bir uygarlığa gelip yerleşen ve daha sonra oradan gitmeyerek başa bela olan kavimlere örnek olması amacıyla söylenen “Kimler geldi kimler geçti” deyimine kaynak oluşturur. Buna karşılık göçmen kavimler de yeni yerlere gidebilmek için isimlerini değiştirerek isimlerinden deyim türetme yoluna gitmişlerdir. Bunlardan en ilginci “İşteyine”lerdir. Göçmen İşteyine’ler gittikleri her yeni ülkeye girerken “İşteyine geldik” der.

Buyyüm balığı: Havada uçar, yeşildir, yenir. Haşlanarak preslendiği takdirde sargı bezi olarak ameliyatlarda işe yarayabilir. Ancak bu şekilde kullanmaktan vazgeçip eğitmeyi denerseniz, güzel konuşma yeteneğine sahip bu balıkları hastaeğlendirici olarak da kullanabilirsiniz. Son dönemlerde evlerde beslenmesi moda olan buyyüm balığı için özel yapılmış akva-kafesler eğitim sürecinde büyük kolaylık sağlamaktadır. Bir akva-kafeste bulunması gerekenler çok basit iki gereçten ibarettir.
a) Merdiven: Balığın neyi yapmaması gerektiğini anlamasına yardımcı olacak işlevsizliğe sahiptir. b) Kum: Buyyüm balığı tuvaletini havada yaptığı için kuma denk getirmesini öğrenmesinin bir yararı elbette yoktur. Kum sadece sizin kendinizi sorumluluk sahibi bir eğitici olarak görmeniz için gereklidir.

Glendator İşeyaramaz Devleti: Geçmişte uzun bir diktatörlük ve derebeylik rejimi ile yönetilmiş olan Labemnsat[3] en çok çalışanın en çok işe yarar bulunduğu ve toplumsal zenginlikten çalışma ölçüsünde pay alındığı bir toplumdu. Bir gün bir akıllı çıkıp çalışmanın insan ömrünü tüketmekten ibaret bir kandırmaca olduğunu söylediğinde halkı ona deli gözüyle baktı. (Siz de bakmak isterseniz bkz. Shoryou)

Shoryou: Glendator komutan. D.Ö (Devletten Önce) 70 yılında, bir asilzadenin oğlu olmasına karşın köle isyanını başlattı. 69’da birliklerine o zamanki başkent Hamenu’yu ele geçirmek için sürünme emri verdi. Kendisi de bulunduğu yere yatarak zafer gününü beklemeye başladı.[4]
Labemnsatlılar tamhisa sürüleriyle yüzyıllardır yakın ilişkide bulunuyorlardı. Ekonomileri de büyük ölçüde bu hayvanlara bağlıydı. Shoryou’nun doğumundan itibaren tüm yaşamında bu yakın ilişkinin izleri görülmektedir. Shoryou 11 aylık olduğu halde doğmaya hiç de niyetlenmemiştir. Annesinin durumdan iyice rahatsız olmaya başlaması üzerine ameliyatla alınan Shoryou, doğum anında tüm gücünü kullanarak anne karnından çıkmamaya çalışmıştı. Bebeği dışarı aldıklarında 11 kilo olduğunu, saçlarının ve dişlerinin çıkmaya başladığını hayretle gördüler. Süt içmek için hiçbir harekette bulunmaması üzerine serumla beslenen bebek hızla büyümeye devam etti. Hayatı boyunca hiç hareket etmediğinden ağırlığı 20 yaşındayken 255 kiloya ulaşmıştı. Babasının bir tamhisa tarafından çiğnenerek öldürülmesi üzerine geleneklere uygun olarak saçları üç şerit halinde kazınıp bey asası eline verildiğinde de kımıldamamaya devam ediyordu. Ancak ona artık yerinden doğrulması ve bölgenin yönetimini üstlenmesi söylendiğinde hayatının en büyük kararını almak zorunda kaldı. Yönetmek, yönetilmek, hareket gerektirecek herhangi bir iş yapmak istemiyordu. İlk kez ayaklarının üstünde doğrularak etrafına toplanmış kölelere şöyle dedi: “İşi bırakın! Kaybedeceğiniz yalnızca ücretiniz, buna bağlı olarak uçan evleriniz, her istediğinizi yapmaya hazır eşleriniz, yılda iki kez çıktığınız tatiller, çocuklarınızın geleceği ve banka hesaplarınız olacaktır. Bunun karşılığında sonsuza dek hareket etmeme hakkına kavuşacaksınız” Bunları söyler söylemez yere yığıldı ve ancak yirmi yıl sonra devlet başkanlığı sarayına gitmesi gerekirken ayağa kalktı. Neyse ki saray yattığı yerin hemen dibinde inşa edilmişti. O sıralarda tahmini ağırlığının 650 kilo civarında olduğu söylenmektedir.

[1] “Trissika” sözcüğünün tam olarak nereyi işaret ettiğini anlayamadım. “Trissika nerede?” diye sorduğumda bana “Trissika’da” dediler. “Burası da Trissika mı, siz Trissika’lı mısınız?” diye sorduğumda ise, tıpkı gezegenin adını sorduğumda olduğu gibi anlamaz bakışlarla karşılaştım. Bu sorunun yanıtını da, Adez’de öğrenebileceğimi umuyorum.
[2] Biz’lerin, kazimagillerin diğer iki üyesi olan kazima ve hayra hakkında anlattıkları en az tlimp-trennalarınki kadar ilginçti. Ancak herkes farklı bir öykü anlattığı için bu bilgileri raporuma şimdilik eklemiyorum. Bu iki bitki türü hakkında bana verilen bilgileri Adez’de pekiştirerek ikinci raporuma ekleyeceğim.
[3] Anlayabildiğim kadarıyla Labemnsat’a ait bilgiler Glendator’lar tarafından tahrifata uğramış. Bizler’in Labemnsat hakkında bilgisi isminden ibaret.
[4] Devrimin başlangıç tarihi konusunda tarihçiler tartışma içindedirler. Skurrat’ın başını çektiği tarih okulu devrimin başlangıcını devletin kurulmasıyla ele alır, Tridan okulu ise bu başlangıcı Shoryou’nun doğumuna kadar uzatmaktadır. Buna dayanak olarak doğumdaki olağanüstülüğü göstermektedirler.

Çokluğun Yasaları

2009-08-11T10:35:00.000+03:00

1.
içine azıcık su konmuş bardak
kulağa götürüldüğünde
deniz sesi yansılar

az olan her şeyde çoğalmaya özlem var

2.
türdeşlerini sevmenin bir yolunu bul
bak yosunlara
toplanmıyorlar mı bilmeden

aynı taşın etrafında

3.
az ol öz ol diyene inanma
yokluğu biliyormuş madem
neden geri dönmüş söylemek için sana?

azlığıyla övünenin çoğalmaya açlığını unutma

4.
ateş ateşle beslenir
su çoğalır daha çok suyla
kan grubunu çoğalt sen de

beslenir insan kardeş kanıyla

5.
sağ cenahı savaşlı filmlerin
sol karesi sevişmek olur
ölüme karşı durur hayat

çoğalmanın yasası budur

Merhaba

2009-07-07T09:38:00.000+03:00

Ben senin ardına düşmenin yolunu buldum
dedim ki:
“Her otel odasını arkasında evi gibi bırakan kadın
evini de otel gibi kullanır”
İşte ben de seni bulmanın yolunu
-böyle düşünerek- mücevher kakmalı bir zindana
yerleştirip akıl çantama koydum.

Soğuktu. Kış kokuyordu. Bu kokunun ozon olduğunu kimse söylememişti bana.
Ben hala bir mucizenin keyfini çıkarıyordum.
Yapraklı dallar çoktan gitmişti kuş cennetine,
ayılar inlerine çekilmiş ayıp olmasın hesabı çizgi film bir uykuyu zorluyordu.
Ben yola çıktığımda böyleydi anlatmaya çalıştıkların.

Seni bırakmıştım ve sana dönecek kocaman bir elips vardı arkamda.
Beni sana bağlayan etene
ayrılıktı.
Ben tam da bunu buldum.Yola koyuldum.

Sarıyer-Taksim Minibüsü Ya da Uyduruk Bir Tarihçe'den

2009-06-19T09:49:00.001+03:00

1987

Bıyıklarını kemiriyordu İsmail sinirden. Ödenmemiş borçlardan illallah demişti, deli oluyordu düşündükçe.
“Ne radyasyonu ağabeycim ya?” dedi Dursun’a. “Yok öyle bir şey. Bu söylentileri çıkarıp da halimize sebep olanın Allah belasını versin. Millet korkusundan balık yiyemiyor.”
Gırtlağını gösterdi.
“Nah buramıza kadar borca battık. Üç yüze sattım palamudun çiftini, alan olmadı. Çalıştırdığım adamın parasını ödeyemedim. Balıklar elimde kokuştu, denize döktüm nimeti.”
Çernobil faciası olarak bilinen olayın üstünden bir yıl geçmişti. Olay önceleri çok ciddiye alınmamış, hatta bir bakan elinde ince belli bardaklarla gazetelere çarşaf çarşaf poz vermiş, “Bakın ben de içiyorum. Radyasyon olsa içer miyim?” demek zorunda kalmıştı.
Aynı gazeteler daha sonra ince belli bardaklardaki tavşan kanı çayların ithal olduğu dedikodularına da yer verecekti. O günden on beş yıl sonra ülke birer birer en güzel çocuklarını kurban verecekti o buluta. “Sevdalık iyi şeydir, ben daha yeni başladım” diyen Kazım ölecekti gökyüzüne baka baka. “Savaşa tüm benliğimle karşı çıkıyorum,” diyen Nazan ölecekti.
O günlerde bunu kimse bilemezdi ama yine de herkes korkuyordu. Kanser olacaklardı. En geç yirmi yıl sonra ülke sakat, hastalıklı insanlarla dolacaktı. İthal mallara saldırıyordu herkes kapış kapış.
“İthal palamut getirtseydin”dedi Dursun İsmail’e.
“Gözü batasıcalar, tat tuz yok ki onlarda da. Ne yapayım, etikete ithal yazıp bizimkileri koydum tezgaha”
“Ne yaptın İsmail? Bak Samsun’da ne çok sakat doğum olmuş. Kadıncıklar bebelerini aldırıyormuş korkudan.”
“Yok be ağabeycim, tevatür onlar. Ta Rusya’da patlayan atom nereden gelip bizim balıkları vuracak?”
Pek aklı yatmamıştı ama borç ne demek bilirdi Dursun. İsmail’in hali hal değildi, yazıktı. Bir şey demedi adamcağıza, sigarasını içti, sustu.
“Ben burada ineyim ağabey” dedi İsmail biraz sonra. “Bir iş var, olursa kurtuluruz bu parasızlıktan. Dua et e mi?”
“Hadi bakalım,” dedi Dursun. “Söylemedin ama ne olduğunu, hayırlı çıkar inşallah”
“Hayırlı iş, hayırlı” dedi İsmail. Minibüsten indi.
O inerken ufak tefek bir kadın el etti az geriden.
“Dur, dur!”
“Tamirhaneye gidiyorum bacım”
“Otobüs durağına bıraksan da yeter amca,” dedi kadın. “İşe geç kaldım.”
“Bir kız bana emmi dedi neyleyim” diye geçirdi içinden Dursun.
Kadınaysa “Geç, buyur” dedi.
Düşündü Dursun.
“Nereden çıktı sabah sabah bu amca lafı canım? İsmail de bana abi dedi durdu. Saçımız ağardı İsmail efendi saçımız, yaşımız senden genç şükür”
Aynaya baktı, yüzünde öyle fazlaca da kırışık yoktu hani.
Minibüs kıs kıs güldü Dursun’a. Minibüsün güldüğünden habersiz Dursun da güldü.
“İyice İstanbullu olduk be! Erkek adamın yaşı dert etmesi olacak şey mi? Yakışıyor mu sana hey gidi Dursun?”
“Burada ineyim mi amca?” dedi kadın. Durdu minibüs. Kadın borcunu sordu, “İstemez,” dedi Dursun. Teşekkür etti yolcusu, indi aşağı.
Kediler bir hoştu, köpekler ayrı. Bahar dalları pembe beyaz tomurcuklanmıştı ve minibüs tamircinin yağını suyunu kontrol ederken kurcalayacağı yerlerini, Dursun gerçekten amca denecek denli yaşlanıp yaşlanmadığını düşünüyordu.
Akşama kadar bunu düşündü. Saçlarını, bıyıklarını boyatan arkadaşlarıyla dalga geçerdi ya, yine de…
Acaba o da mı boyatsaydı? Yok canım, daha nelerdi artık. Herkesin diline düşerdi valla. İyisi mi o da babası gibi teselli ederdi kendini: “Beyazlayan saç dökülmez”
Dursun’un babası mezarından bir selam çaktı oğluna “Takma lan kafana,” dedi. “Saçların beyazlasın tek, gönlüne kar yağmasın da.”
Bahar rüzgarı selamı taşıyıp getirdi, Dursun’un aklına babasını düşürdü. Rahmetlinin son günlerinde bile “Bakma kız saçımın ağardığına, gönlüm genç benim” diye diye annesinin peşinde dolandığını anımsadı Dursun, güldü. Cilveli kız saçı gibi içini şenlendiren rüzgara verdi bağrını, koklaya koklaya ciğerlerini sevindirdi.
Tamer tamirhanenin sahibiydi, ellerindeki yağı üstüpüye silerek geldi. “Hayırdır?”dedi “Gevrek simit gibi ne gülüyorsun?”
Minibüs nefret ediyordu bu adamdan. Bir de Dursun’la yavşak yavşak konuşuyordu herif, iyice illet oluyordu.
“Zevzek, sana mı düştü Dursun’un derdi?” dedi. “Hem işini doğru dürüst yapma, hem de açığını kapamak için muhabbete soyun.”
Aynayı süsleyen boncuklu kuş cikir cikir güldü.
“Hadi, hadi nesi varmış adamın? Güzelce elden geçirdi seni işte, kız gibi oldun, homurdanıyorsun bir de. Doktora götürülen çocuklar yapmaz yaptığını.”
“Doğru konuş, atarım seni ite köpeğe. Kız da sana benzer, çocuk da.”
“Hayda! Lafın gelişi söyledim yahu, amma da terssin bugün.”
“Benim gibi zırt pırt kıçını başını kurcalasalar sen de ters olursun. Bir değil iki değil, ne bu canım? Hadi Tamer tamirci, işi bu diyelim. Ya Dursun’a ne oluyor? Her Allah’ın günü de motor açtırılmaz ki? Tıkır tıkır gidiyoruz işte.”
“Hiç kusura bakma ama bu kadar titizlenmese Dursun, zor giderdin öyle.”
“Tabii tuzun kuru senin, konuş bakalım. Asılmışsın en şahane yere, manzara seyrede seyrede geziyorsun sayemde. Tek bildiğin cik cik ötmek.”
Boncuktan kuş minibüsün sinirinin tepesinde olduğunu bir tamam anladığından en iyisi cevap vermemek buna dedi, sustu. Dursun’la yarenlik eden Tamer’i seyretti bir süre, daldı gitti.
“Tek bildiğim ötmekmiş, hem de cikir cikir, ha? Oysa ne çok dert, acı gördüm,” diyordu içinden. “Hapishane kuşuyum ben. Kötü adam olduğundan değil borç belasına içeri düşen biri yaptı beni. Ya o borcu neden yapmıştı, onu biliyor musun minibüs efendi?”
Boş verdi kuş tıpkı onu yapan adam gibi. “Boş vermezsen aklını kaçırmak işten değil bu dar-ı dünyada” derdi zavallıcık. Ne kızının tedavisi için başını belaya soktuğunu takıyordu kafasına, ne de içeri düşer düşmez karısının kızı da bırakıp baba evine dönmesini. Adam gün günden eriyen kızını, bir başkasıyla imam nikahı yapıp yaşayan karısını, “Bu kıza ben de bakamıyorum a oğlum” diye başının etini yiyen yoksul anasını düşüne düşüne çözemediğinden boncuğa vurmuştu kendini. Minibüse baksan kuş bilmezmiş hiç derdi. Laf işte. Nereden bilecekti minibüs, kuşun yaratılma sebebiydi hüzün.
Evet, bildiği tek şarkı vardı kuşun cik cik onu söylerdi. Ne yapsın melodisi neşeliyse? Adam da kuşu örerken boncuk boncuk, bunu söylerdi: “Hey gidi gidi koca dünya dert küpü müsün? Söyle fani dünya söyle gam yükü müsün?”
“Gam yükü de olsa güzel, dert küpü de” dedi minibüs. Sezmişti kuşun aklından geçenleri. “Kusuruma bakma, buradayken sinirli oluyorum biraz.”
Dursun Tamer’le el sıkıştı, bindi minibüse. Sanki huysuzluğunu anlarmış gibi okşadı direksiyonunu emektarının. “Bugün çalışmak yok koçum” dedi. “Yengeni, çocukları alıp Emirgan’a gidiyoruz.”
Minibüs kabusu olan tamirhaneden kurtuluş sevinciyle bir ok oldu fırladı hemen. Yolcular yerine Dursun’un karısını, çocuklarını taşıyacağı için de sevinmişti. Kuş bitmeyen şarkısına başladı. Dursun da eşlik etti ona.
İsmail o saatlerde sıska, çenebaz bir adamın yazıhanesindeydi. Tayfa yazılmaya gelmişti. Uzun yola çıkacaktı, ailesinden uzak kalacaktı ama avansla borcunun bir kısmını kapamayı da başaracaktı inşallah. Tekneyi kriz sırasında satmıştı zaten. İstanbul’da kırk yaşından sonra onun bunun maskarası olacağına, bilinmedik bir yere gider, başını eğecekse dosttan düşmandan uzak o yerde eğerdi. Fakat iş istemeye geldiği adamın çenesi sinirlerini gerdikçe germişti, bıyıklarını kemiriyordu. İşe alınacağından emin olsa çekerdi adamın saçma sapan muhabbetini de, o laf da açılmak bilmiyordu bir türlü. İsmail konuya girmeye çalıştıkça adam çeviriyor, İsmail’i buraya yollayan ortak tanıdıklarıyla çocukken oynadığı çelik çomaktan giriyor, İstanbul’un yaşanacak hali kalmadığından çıkıyordu.
Dayanamadı İsmail, “Hemşerim, acil işim var benim,” dedi sonunda. “Şu bizim iş meselesi...”
Adam ayağa kalkıp elini uzattı, “Dur yahu, nereye? Bir çay daha söyleseydim,” dedi yarım ağız.
Anladı İsmail neticeyi, iş falan yoktu ona burada.
“Eyvallah” dedi, “Başka zaman inşallah.”
Omuzlarını düşürdü, çıktı yazıhaneden. Onu buraya gönderen arkadaşını bulup iyice bir kalaylamak için hışımla Karaköy’e gitti.
Dursun’un sabah sabah sinirini bozan ikinci kişi, hani şu işe yetişmek için Dursun’a el eden kadın da İsmail kadar sinirliydi tam o anda.
Bir yastığı daha hanımın keyfini yerine getirmek için yeniden kabartırken “Nereden çattım bu belaya?”diyordu.
Komşularına özenmiş, üç kuruş para kazanmak için gündelikçiliğe başlamıştı Hayriye. Zavallının şansına ilk müşterisi tüm İstanbul’u dolaşsan daha huysuzunu bulamayacağın bir ihtiyardı.
“İhtiyar mihtiyar ama benden dinç be. Herkesi öldürür mezara koyar da, yine de buna bir şey olmaz.”
Yaşlı kadın mutfaktan seslendi. Hayriye pof pof ettiği yastığı koltuğa fırlattı. Yastık neredeyse patlayacaktı “Canın çıksın inşallah, ellerin kopsun” dedi Hayriye’ye. Sanki yastığa yanıt verirmiş gibi dakkasında bir “Aman!” nidası yükseldi mutfaktan.
İhtiyar kadın bastonu falan fırlatmış, tezgahın tepesine çıkmış dolap üstlerini kontrol ediyordu mutfakta. “Aman teyzecim, düşeceksin maazallah. Ne işin var senin orada?” dedi Hayriye kadına. Bir yandan da bacağına yapışmış düşmesin diye tutuyordu.
“Ya, bakmayayım da kazıkla beni değil mi? Hepiniz aynısınız, hepiniz. Ben sana demedim mi dolapların üstünü de sil diye, ha?”
“E, sildim ya teyzeciğim”
“Silmişmiş. Hadi oradan. Bir karış yağ var burada”
Hayriye lahavle çekip “Tamam teyzeciğim” dedi. “Sen şuradan güzel güzel bir in de ben yine sileyim oraları.”
“Hayır efendim, inmeyeceğim. Gözümün önünde sileceksin. Ver bakayım şu bastonu sen bana”
Böylece akşama kadar Hayriye ovdu parlattı, kadın yeniden yeniden yaptırdı bastonuyla göstererek. Mutfak tezgahından indiklerinde hava kararmıştı.
“Ben artık gideyim” dedi Hayriyecik
“Olmaz” dedi kadın. “Daha hiçbir şey yapmadın. Camları silmedin, kapıları ovmadın. Ütü tepeleme duruyor.”
“Ama teyzeciğim dolaplar çok uğraştırdı, gördün işte. Hem saat geç oldu. Çocukları komşudan almam gerek. Bizim bey de kızar, geç kalırsam bir daha hiç göndermez sonra beni. Ben şimdi gideyim, onları da haftaya geldiğimde yaparım artık.”
Kadın bastonunu sallaya sallaya üstüne yürüdü Hayriye’nin. “Vay uyanık köylü vay! Çok kurnazsın demek? Hayır efendim, bütün işler bitmeden hiçbir yere gidemezsin, gidersen de beş kuruş vermem bilesin.”
Tepesi attı Hayriye’nin.
“A, üstüme iyilik sağlık. Bütün gün eşek gibi çalıştım be kadın. İnsafın kurusun.”
“Ne? Bir de üstüme yürümek ha? Hemen şimdi açıyorum telefonu, çağırıyorum polisi. Hırsızlığa girdiğini, beni öldürmeye kalktığını bir bir anlatacağım.”
Hayriye’nin ağzı bir karış açık kaldı, boğazı düğümlendi. Kadın telefona seğirtirken yapıştı koluna. “Aman etme,” demesine kalmadan, kadın o incecik sesiyle öyle bir çınlattı ki ortalığı az daha bayılıp düşecekti korkusundan.
“Yetişin komşulaaar, boğuyorlaaar, öldürüyorlaaar”
Hayriye evden nasıl fırladığını bilemedi. Hala arkasından bağırıyordu kadın. “Hırsızlar! Katilleeer!”
Hayriye bacakları titreye titreye koştururken merdivenden kaydı, düştü. Oturduğu yerde ağlamayla karışık bir sövgü tutturdu: “Size de, evinize de, dolaplarınıza da, merdiveninize de…”
Bütün günün hıncını almak istercesine merdivene bir tekme attı, topallaya topallaya kaçarken de apartmanın kapısını güm diye çekti, yer gök inledi.
Merdivenle kapı bağırdılar arkasından: “Ayağın kırılsın, beter ol, bir daha da gelme buralara.” Şişli’nin Şişli olduğu zamanlarda milyoner Rıza Selahattin Bey’in zevkiyle kurulmuşlardı buraya. O zamanlar böyle köylüler değil bunca gürültü çıkarmak, korka korka açarlardı kapıyı, bin bir saygıyla çıkarlardı merdivenlerden.
“Çok değişti dünya” dedi kapı. “Ne olacak halimiz bilmem.”
“Haklısın,” dedi merdiven. “Giden gelenin yenir yutulur hali kalmadı.”
İç çekerek eskilerin hayaline daldılar yine. Parfüm kokulu kürk mantolu güzel kadınlar, şapkaları frakları eldivenleriyle şık, çapkın erkekler, partiler, toplantılar, kat aralarındaki heyecanlı flörtler. Nasıl da geride kalmıştı tüm bunlar.
Hayriye korkudan, kızgınlıktan bitap koştu epeyce. Kadının arkasına polisleri takacağını düşünüyordu. Nefes nefese otobüs durağına ulaştı, bir köşeye çöküp ağlamaya başladı. Bedeni sızlıyordu yorgunluktan.
“Neden ama neden?” dedi. “Bütün gün çalıştım, ne dediyse yaptım. Üç kuruş için böyle çirkeflik yapılır mı?”
Korkusu geçip de kızgınlığı ağır basınca “Polise asıl ben gideyim,” diye düşündü. “Anlatırım. Canımı çıkardı, paramı vermedi, bir de beni tehdit etti derim.”
Ama nasıl ispatlayacaktı olanları? Kadın şuyum kayboldu, buyum kayboldu derse ya? Kızgınlığı çığ gibi büyürken başka bir şey geldi aklına. Döndü geri.
“Kusura bakmayın hanımefendi” dedi kapıyı kuşkuyla aralayan kadına. “Yorgundum da ondan öyle davrandım az önce. Haklısınız, iş bitmeden gitmek olmaz. Hava karardı, artık camları silemem ama bari kapıları bitireyim. Para mara da istemez, yarın gelir camları da silerim. O zaman verirsiniz.”
Kadın gözlerinde zafer kıvılcımlarıyla açtı kapıyı. “Ha şöyle, adam olun biraz” dedi yana çekilirken. “Madem geldin, kapılardan önce halıyı sil bakalım.”
“Hiç merak etmeyin, pırıl pırıl yaparım” dedi Hayriye.
Gitti bir kovaya su doldurdu, bolca çamaşır suyu ekledi, geldi. Ah ne yazık, ortadaki camlı sehpaya çarpınca sabah tertemiz sildiği koltuklara döküvermesin mi hepsini? Al kadife koltuklar önce pembeye, sonra çirkin bir kahveye dönerken “Amanın!” dedi, “Gördün mü bak bir gıdım çamaşır suyunun ettiğini?”
İhtiyar kadına söz bırakmadan telaşla silmeye başladı koltukları. “Siz hiç merak etmeyin,” diyordu. “Şimdi çıkarırım bir şeycik kalmaz.”
Yaşlı kadının ağzı bir karış açık kaldı. Neden sonra kendini toparlayıp tısladı: “Bırak, bırak diyorum sana. İyice beter ettin. Aptal!”
Boynunu büktü Hayriye: “İstemeden oldu vallahi.”
Kadın boğulur gibi çöktü bir sandalyeye. Kızgınlıktan bastonunu da düşürdü yere.
“Gitti canım koltuklar. Ah kafam ah, zorla sürüye giden köpekten hayır mı gelirmiş?” Süklüm püklüm bakınan Hayriye’ye “Su” dedi, “Çabuk bir bardak su getir bana. Fena oldum.”
Koşa koşa mutfağa gitti Hayriye, hanımefendi mutfaktan gelen büyük şangırtıya koştuğunda bir de baktı, porselen takımın çorba kasesi yerlerde. Neredeyse yüz yıllık bir takım. Parçasını bulmanın mümkünü yok.
“Ay nasıl oldu anlamadım hanımefendi” diyordu Hayriye, “Size bir şey olacak diye korkudan elim ayağıma dolaştı iyice.”
Kristal bardağa doldurduğu suyu kadına götürdü, fakat bardak da kadının elini bulamadan yere düştü. Kadıncağız onun da kaç yıllık olduğunu düşünemeden yığıldı olduğu yere.
“Git,” dedi fısıltıyla Hayriye’ye. “Çabuk defol git buradan.”
“Olmaz, daha kapıları sileceğim.”
“İstemez. Allah belanı versin senin de yapacağın işin de.”
“Ama param ne olacak?”
Hayriye merdivenlerden inerken kuş gibi hafifti bu kez, kapıyı çekerken de öyle. Gündeliğini cüzdanına, cüzdanını da çantasına yerleştirdi. Hayriye ille de kapıları silmekte diretince, kadın kırıp döktüklerinin hesabını bile sormamıştı. “Ellerine sağlık, aman git” diye diye göndermişti evinden.
“Dinsizin hakkından imansız gelir,” dedi Hayriye. Gülerek otobüs durağına gitti. O da İsmail gibi bir an önce onu buraya gönderen arkadaşını bulmak istiyordu. Bakalım anlattığında ne diyecekti kadın
“Kızarsa kızsın valla” dedi. “Asıl ben ona kızarım. Bilip bilmediği eve ne gönderiyormuş beni?”
Çocuklarını düşündü. Ne zamandır hanburger diye bir şey tutturmuşlardı. Taksim’de açılmış domals mı ne garip de bir adı varmış. Bu parayla oraya götürecekti çocukları.
“Semra Özal’ı yılın annesi seçmişler. Bugün çektiklerimi görseler beni seçerlerdi.”
Durakta sakat bir piyango satıcısı “Çekilişi yarın, son fırsat!” diye bağırıyordu. Bir bilet aldı, “Ah şu piyango bana bir çıksa” diye düşlere daldı.
Hayriye’ye piyango çoktan vurmuştu da haberi yoktu garibimin. Birkaç sonra gün kapısına dayanan polislerle karakola, oradan da nezarete gitti. Gerçek katil bulunana dek mahkemede de söylediğini tekrar etti durdu hapishanede: “Ben çıktığımda mutfakta oturuyordu valla.”

Kül

2009-06-12T10:37:00.000+03:00

Ağzından uçuyor zaman
Taşra kokulu ölüm

Ben sana ne diyorum
Ne etsem ne işlesem:

K ü l

Annemin resmi taze
Ezan sesli haç uğultusu
Bardaktan boşalt ki kardır babamın elleri
Hiroşima:

K ü l

Tavşan kostümlü tavşan ruhum
Yonca yemiş isim tükürmüş
Bu yorgan fısıltısı
Yüreğim toprak:

K ü l

Sakin orman bunlar daha
Böğürtlenli koridor

Dünyadan bükük fesleğen
Gelmişsiniz: Hoş

K ü l

2009-06-08T15:51:00.002+03:00

Sporşöriçe olma denemesi

2009-06-01T09:51:00.002+03:00

Merhaba herkes

Blogu ne zamandır ihmal ettiğimin farkındayım. Her gün yapılan güncellemeden iki günde bire, ordan haftada bire ordan da kafamıza göre bire döndük. Hal ve şerait bunu gerektirdi diyeceğim ama yer misiniz bilemiyorum. Yine de bir süre böyle gitsin bakalım, bi zamana Allah kerim.

Beş-altı yıl kadar önceydi, Ayşegül'ü yazdığım günler... Ayşegül'ü bölüm bölüm yazıp da elektronik ortamda yayınlamama vesile olan Erhan, arkadaşlarıyla bir mizah dergisi çıkarmaya niyetlendi. "Sen de bir şeyler yaz, komik oluyor" dedi. İyi bir şey der gibi dediği için sesimi çıkarmadım. Yazdım. Yolladım. Ses seda çıkmadı Erhan'dan. Sonra bi baktım dergi çıkmış, benim yazı çıkmamış.

"Bloga ne eklesem? diye bakınırken dosyaklara, işte de bu çiziktirmeyi buldum. Hakikaten yayınlanır şey değilmiş. "Bakın görün nasıl mizah yazısı yazılmaz" örneği olarak yayınlıyorum kendisini. İçinde güncelliğini ışık hızında kaybetmiş bi takım yerler de var zaten. Tadından yenmez yani. İyi dudak bükmeler, sevgiler, sevgiler:)

Spordan Nefret Ederim- Sporşöriçe

Merhaba benim canım okuyucularım. Bu sayfalarda siz sporseverlerle can-ı gönülden hep beraber olmaktan duyduğum gururla hislerim dolup taşıyor. İçimden Türkiyeeeeeeeeeeee Türkiyeeeeeeeeeee diye bağırmak geliyor. Kendimi tutamayıp fısıldıyorum hatta kendi kendime: Evet Türkiye, evet! Gün senin günün, eğlen coş. Yıllardır hayalini kurduğun spor yazarına kavuştun. O ki desfantif oynamıyor, o ki pentatlon zıplayabiliyor, o ki bisiklet nedir, semer neresindedir biliyor, o ki sporcunun zeki, çevik ve ahlaklısıyla yetinmiyor tırnak temizliğini de şart koşuyor, işte o, yani ben sizlerleyim sevgideğer okuyucularım. Kendimi tutamayıp ağlarken “Gözün aydın Türkiye!” diyorum size kısaca. Gözünüz aydın: Ben geldim!

Mili sporumuz olan futbolun ağırlıklı olduğu bu dergide ben canımı dişime takarak ve kültürel ve milli bir faaliyet göstererek sizlere başka spor dallarını anlatacağım. Daldan dala kuş misali konarak, sek sek basarak, tek tek gezerek bütün haftamı sırf siz biraz olsun cehaletinizden kurtulun diye canımı dişime taktığım pistlerde, dağ tepelerinde geçirecek, kah kartallarla kah yarış arabalarının sürücüleriyle boğuşarak görevimi ifa edeceğim.

Benim canımdan aziz pırlanta kırat okuyucularım, emin olun elimden gelen hiçbir fedakârlıktan kaçınmayacağım sizin için. Gerekirse İspanya’ya gideceğim. Hatta gerekmese de gideceğim. Nasıl olsa paralar patrondan değil mi? Gerekli gereksiz demeden, gözümü kırpmadan boğalara kırmızı bez sallayacağım. Şampiyonların diyetlerini öğrenip sizlere ifşa etmek için çöp kutularını talan etmekten çekinmeyeceğim. Seyislerin ecza dolaplarında ne var, atlar hangi marka yulaf yiyor, peki ya Sabatini ne âlemde, Okoşka’nın ninesi güzel mi gibi cevapsız sorularınız artık cevapsız kalmayacak. Sizin için ince ince inceleyecek, irdem irdem irdeleyecek, araştırmacı gazeteciliğin dik alasını yapacağım. Yapmazsam bana da.. bana da .. kız Erhan, neydi benim buradaki adım? Hah sıpaçeriçeymiş, işte bana da ondan demesinler, o kadar yani.

Erhan be, bu biraz garip değil mi? Sıpa mıpa.. sanki böyle değildi, hı? Eminsin yani? Sıpaçeriçe? Allah Allah? E, peki madem öyle olsun. Neyse güzel okuyucularım, ben zaten unvanda, şanda, şöhrette değilim. Siz iki gıdım bilgi sahibi olun, bir “Allah razı olsun şu sıpaçeriçeden” deyin yeter bana.

İlk haftamız olduğundan lafı kısa kesmek için kısacık bir spordan, disk atmadan söz etmek istiyorum sizlere güzeller güzeli okuyucularım. Bu sporu bizzat yerinde görüp öğrenebilmek için Yunanistan’a gittim. Hepimizin bildiği gibi ilk hollümpiyatlar Yunanistan’ın kıyı komşusu olan Atena adlı bir yerde başlamış. Türkiye’de de bir şubesi var Atena’nın ama onlar inkâr ediyor olüpiyatla ilgilerini. İnat ettim ağızlarından kapmak için ama spor ruhunun zerresi yok bunlarda. Konuyla ilgili olarak görüşlerine başvurmaya kalktığımda “Alsak alsak bedavaya ne alsak” diye üstüme yürüdüler. Ödüm patladı. Ama merak etmeyin araştırmacı gazeteciliğime halel getirmeden kurtuldum ellerinden. Zaten ben en baştan anlamıştım bunlardan diskçi olmayacağını. Bir kere içlerinde kırmızı saçlı biri var. Sorarım size kırmızı saçlı Yunanlı olur mu? Bir de dikkat ettim bunlar cartlak yeşil tayt giyiyor. Disk atmak zorlanmaya gelmez maazallah o kadar bin kişinin içinde caart diye yırtılıverirse tayt hollimpilav ruhuna da zarar gelir değil mi? Olmaz öyle yani. Disk falan atılmaz yeşil taytla. Beyaz giyseler belki kılıç oynayabilirler. Onu da ilerleyen günlerde anlatacağım, sabredin biraz. Pepe diye bi kılıç var mesela, ben gördüm de söylüyorum, şahane bi şey. Böyle bi topuzu var üstünde “Maşallah” yazıyo. Pembe şerit filan geçirmişler kenarlarına, fisto atmışlar, harika olmuş. Yalnız, bu kılıç sporcularına (sekrimci) yapılan tezahürat neden “Oldu da bitti maşallah” şeklinde henüz onu çözemedim. Bu konuyu da çözer çözmez size kılıç (ekeskrim) sporunu anlatacağım, hiç şüpheniz olmasın şekerpare okuyucularım benim.

Neyse disk atmaktan söz ediyorduk değil mi? Ne diyorsun Erhan? Yerimiz mi kalmamış? İyi iyi kısa keserim.

Amaan iki dakika sizlerle baş başa kaldık diye kıskanıyorlar canımın içi okuyucularım. Hemen diski anlatayım size ben. Efendim, disk, disk şeklinde bir disktir. Bunu alırsınız, havaya atarsınız, sonra ebe olan arkadaşınız tutar. Sonra da o size atar. Bu kadar basit ve hoş bir spordur disk atmak. Bakın hemen burada, dergide atıyorum diski. Tut Erhan diski.

Erhan! Erhan iyi misin? Ay neden kafan kanıyo ama senin? Ay siz de ne bakıyosunuz öyle aval aval? Götürün bu adamı, bana yeni bi editör bulun. Ha, evet, bi sumo güreşçisi olsun bu seferki. Bunun gibi iki dakkada kafası gözü dağılmasın. Araştırmacı uygulamacı gazetecilik yapacağız değil mi ama?

Ya balım okuyucularım şimdi aklıma geldi. Bu disk tutulmuyo muydu acaba? Eee o zaman kaçan diskleri kim topluyo ki? Hay allah. E, araştırayım da size yazayım haftaya bu problemi ben en iyisi. Tüh ya, gitti gül gibi editör. Ben onu da araştırayım da yazayım bari haftaya size. Görüşmek üzere canım okuyucularım.

Sporşöriçeniz Arzu

O’nun İçin Güzelleme

2009-05-21T15:46:00.001+03:00

Hırçın perçemlerinden güneş taşar
Ve ben beklerim, bir zerresine değiversin elim
Kanım ateş olur, tutuşur yakar beni
Kanımı döndürür yine sana veririm

Dağlarında ağır bir keder gizli
Etekleri dalgalı, oynak
Derisi pul pul
Rüzgârı asi

Kuytularında ateşler yanar
Görüneni uslu âşıklara ev
Derisi tuzlu
Kavgası meltem

Sırtını güneşe vermiş gerinen bir kedi doyumlu
Yıldızı deniz, denizi zakkum,
Acısı gelip geçen günlerimiz
Kalp vuruşları ağır akan nehirlere uyumlu

Kaç gölge var bilemezsin eski günlerden
Gölgesini de üstünde taşır ışığın
Bir lokma bir hırka sevdalara alışkın
Kıyıda oturup söz açar zengin gemilerden

(Seninle sevişmek Karadeniz sevdiğim)

Savaşçının Yolu

2009-05-12T08:20:00.001+03:00

Elinde bir çıkın, dudağında ıslık, şen şakrak yürüyorsun. Uzaklardan gelmişsin, uzun da bir yol var önünde. Fakat ne mesafeler, ne de havanın giderek soğuması kaçırır keyfini; bu öyle belli ki.
Arada bir küçük bir taş yuvarlanıyor ayaklarının dibine. Yolun yanında dimdik yükselen dağa bakıyorsun. Hafifçe çatılıyor kaşların ama kötü bir şeyi kovarcasına başını sallıyorsun. Daha da oynak bir tempoyla devam ediyorsun türküne.
Bu halinle nasıl da aptal görünüyorsun bilsen!
Nereye geldiğini bir bilsen!
Saçların uzamış. Toz toprak içinde giysilerin. Uzun zamandır su bulamadın değil mi? Bulamazdın. Bundan sonra da bulamayacaksın zaten. Çünkü ben öyle olmasını istedim. Susuzluğuna heveslenen pınarları, yanı başından akan dereleri sakladım gözünden. Sesini duydun akan suyun, heveslendin. Güldüm de güldüm sana. Sen gök gürlüyor sandın.
Şimdi gökyüzüne çeviriyorsun gözlerini umutla. Boşuna. O gördüklerin yağmur bulutları değil, kızgınlığımın gölgeleri. Elini kolunu sallayarak, öyle şen şakrak geçebilir misin sandın kapımdan?
Ayağının dibine yuvarlanan taşlar büyüdü, tedirgin oluyorsun. Ol.
Sığınabileceğin bir kovuk arıyorsun. Bul da sığın bakalım.
Güzel. İşte böyle, biraz kork başına geleceklerden.
Zavallı, küçük, şanssız kahraman! Nereye gideceğini bildiğini sanıyorsun, nereye gidemeyeceğini ben biliyorum aslında: Evine gidemeyeceksin. Buradan hiçbir yere gidemeyeceksin! Bu yol seni bana getiriyor, dümdüz. Seni bekliyorum, yolun sonundayım.
Demek onca maceradan, savaştan, kandan ve acıdan sonra keyifle evine dönecektin, ha? Demek yaşlanacaktın, demek torunlarına kılıcını gösterecektin? Onca düşmanı nasıl da hakladığını, nasıl teker teker canlarını cehenneme gönderdiğini anlatacaktın.
Anlatamayacaksın, biliyor musun? Bilmiyorsun henüz ama... Ahhh az kaldı, hadi birkaç adım daha atıver de, gel yanıma. Burada bekliyorum seni, ne zamandır bekliyorum. Hevesimle, kinimle, susamışlığımla... Bilsen nasıl büyük bir özlemle bekliyorum seni. Uçurumun tam kıyısında.
Hadi gel bana. Koşa koşa gel, hiç farkına varmadan gel, evine gittiğini sanarak, işte böyle ıslık çalarak, hoplaya zıplaya gel.
Niye durdun? Neden sustun?
Ah şu benim hevesim! Çabuk davrandım, çabuk hissettirdim varlığımı sana. Oysa içinde yavaş yavaş büyüyecektim. Sen olacaktım. Benden kurtulmak için...
Demek bir terslik olduğunu fark ettin kahramanım, ha? Ne o, titriyorsun sanki? Yok canım, sen ki kan gölünün ortasında kahkahalarla gülmüştün ölüme, korkunun zerresi değmemişti bir an olsun yüreğine... Korkmuyorsun değil mi?
Ha ha ha! Korkuyorsun işte! Korkuyorsun benim canım kahramanım. Çok teşekkürler, işte tam da bu korkun sayesinde yaşıyorum çünkü. Gücüme güç katıyorsun. Kulakların bir ses arayıp durduğu için sesim oluyor benim, duyuyorsun. Biraz daha korkmayı başarırsan görebileceksin de.
Soluğun hızlanıyor, titriyor bacakların. Kulaklarını kapamaya çalışıyorsun, gözlerin yuvalarından fırlayacakmışçasına tedirgin. Kılıcına yapışıyor ellerin, bir düşman arıyorsun çevrende. Nasıl da zavallı göründüğünü bir bilsen bu halinle!
Ben o öldürdüğün ihtiyarım desem sana? Hani nasıl da kolaydı değil mi benimle dövüşmek? Boynum kılıcına yumuşacık gelmişti.
Ya o tazecik delikanlıyım desem? İlk kez bir insana karşı kullanıyordum silahımı, karşıma senin çıkman ne talihsizlikti ama!
Boylu poslu olan, alnında kılıcının izini taşıdığınım desem, arkasından vurduğunum, gözlerini oyduğunum, okunun menziline ilk girenim, mızrağının karşısında en son kalanım... desem?
Dedim ki cehennemde canım çok sıkılır kahramanım olmazsa yanımda, hazır bu kadar da çoğalmışken -teker teker hakkından gelememiştik fakat ölüm asalet falan bırakmıyor biliyor musun insanda- toplandım yolunu bekledim işte. Özel bir yere pusu kurmam gerekmiyordu zaten. Çünkü her kahraman ne de olsa biraz insandır ve insanın eli kana bulandığında gittiği her yolda vicdan azabını da yanında taşır.
Aslında var olmadığımı, sen inanmazsan var olamayacağımı biliyorsun değil mi? Fakat yapamazsın bunu. Çünkü hayata dokunmak istercesine yeşil çimenlere yığılanları gördün. Gökyüzünün mavisini son kez görmek isteğiyle açık kalmıştı gözleri. İşte yaşama aç giden o gözler getirip koydu buraya beni.
Ne gözleri unutabiliyorsun ne sesleri. Islık çalıp durman bundan. Bundan gözlerinin durup durup gökyüzüne dikilişi.
Hadi devam et yoluna. Bak, uçurumun tam kıyısındayım. Bir rüzgar esecek arkandan, ayağın bir anlığına sürçecek ve hayat ve o çığlıklar ve onca dehşet senin için de bitecek.
İstemez misin?
Hadi, karar ver. Ömür boyu korkudan titreye titreye oturup bekleyecek misin oraya gelmemi, yoksa gelecek misin benimle cehenneme?

Pencere

2009-05-05T12:35:00.000+03:00

Sen şimdi beni bırak.
Git.
Pencereden bakacağım ben.

Çakıl taşları ıslanmak için sabırsızlanıyor
Topal kedi sekerek geçecek önümden

Sağda toplanmış bekliyorlar sola geçmek için
İnsanların işi gücü var, yetişecekler
Pencereden bakacağım ben
Beni bekliyor yağmur yeri ıslatmak için

Kapıda duruyorsun, giremiyorum içeri
Haksızlık bu, gözlerim bir tek seni görüyor
Oysa dünya dönmeyi bekliyor
Çepeçevre uydular etrafında dönmeyi
Ay da bekliyor güneş de yıldızlar da.

Evren gözlerimi,
Ben senin gitmeni bekliyorum.

Görmediğim zaman ben
Bakmadığımda pencereden
Duruyor hayat nasıl bilmezsin bunu?

Zavallı bir sokak bu
Gözlerim olmasa bitecek gösterisi
Sen beni bırak şimdi.
Git.
Pencereden bakacağım ben.

Dizi dizi inciyiz

2009-04-27T09:53:00.002+03:00

Günaydın herkese, güzel de bir hafta olsun dilerim.

"Bloga hangi yazıyı eklesem?" diye dolanırken klasörlerde "Sultan Makamı" diye bir dosya buldum. Çok severek izlediğim bu dizideki kadın karakterlere ilişkin bir içerik çözümlemesi yapmaya niyetlenmiş ama sonra kimbilir hangi öykünün, şiirin peşinde dolanırken yarım bırakmışım işi. Yine de bu haliyle beğendim yazıyı, ekleyeyim dedim.

Hem Sultan Makamı öyle sağlam bir çalışmaydı ki bence, dizilerin başına gelen o moda furyasından ayrı bir yerde de yad edilsin arada.

Sevgiler herkese,

Arzu

Sultan Makamlı Kadınlar

“Hayatın kulpu nerede Asiye? Neresinden tutacağız hayatı?”
Sultan’ın Asiye’ye söylediğidir

Birkaç aydan beri önce Perşembe, sonra da Salı gecelerini bir diziye ayırıyoruz evde.
İnceden başlayıp “Sultan” haykırışıyla içimizi bir tuhaf eden müziğini dinlemeye, her biri daha önce başka dizilerde denenip ön kabul görmüş tiplemelerden bağımsız, yaşayan birer karakter olan rolleri izlemeye doyamıyoruz. Sabahın köründe işe gidecek olmamıza rağmen uykumuzdan feragat edip Sultan Makamı’nı izliyoruz. Çünkü Sultan ile Asiye’nin sevdası öyle sahici ki, biz de seyrederken sevgilimizin elini tutmadan duramıyoruz.

Ne zamandır akşamı ve yorgunluğu kolayca geçirmeye yarayan “ye yemeği-izle televizyonu- yat uyu” düzenine yenik düşer olmuştuk sevgilimle. Önceleri utanarak, birbirimize çaktırmadan izlediğimiz Deli Yürek’le başlayan televizyon karşısı birlikteliğimiz Asmalı Konak’la alenileşmiş, hafta içi günleri dizilere göre adlandırmaya dek uzatmıştık işi. Sonra bir de baktık ki, bir zamanlar eleştirdiğimiz, dalga geçtiğimiz televizyon bağımlısı hayatlara benzemiş hayatımız. Durumu kabullenmek şanımıza, vazgeçmek ruh halimize uymazken, ne halt edeceğimizi de pek bilemezken sağ olsun imdadımıza Sultan Makamı yetişti. Şimdi ilk defa “utanmadan” bir diziyi “birlikte” seyrediyoruz.

Dizinin benzerlerinden ne denli farklı olduğunu anlamak için iki başrol oyuncusunun birbirlerine nasıl baktığını görmek bile yeterli. Bu iki güzel insan birbirlerine diğer televizyon dizilerinde görmeye alıştığımız sevgililer gibi bakmıyor. Ne sahip olma hırsı var bakışlarında, ne yırtıcılık. Ne karizma yarıştırıyorlar birbirleriyle ne de dize getirmeye çalışıyorlar sevdiklerini. Bu sahici bakışları yakalamaya çalışan oyuncuları çok gördük dizilerde ama hiçbiri bu denli başarılı olmadı, birbirlerinin ruhuna bakıyor Sultan ile Asiye. Öylesine “iyi” bir bakış ki bu, biz de yanımızdaki sevgiliye bakmadan edemiyoruz. Ve tam o anda, hiç şaşmadan hep aynı mucize gerçekleşiyor, sevgiliyi de bakışını diziden bize çevirmiş buluyoruz. Aynı bakışı yakalayınca sevdiğimiz gözlerde, seyrettiğimizin sadece televizyon değil oradan geçen hayat olduğuna bir kez daha inanıyoruz. Ev ısınıyor, hayat ısınıyor, sevgimiz demleniyor.

Biz, ekrandan bize akseden hayatların içinde yalnızca Sultan Makamı’ndan yansıyanı sahici buluyoruz. Diğer dizilerdeki bize ait olmayan yaşamlara bir nevi röntgencilik hissiyatıyla bakarken, bu diziye katılıyoruz. Neden?

Bu soruya dizinin özenli, sinemaya selam göndermekten geri durmayan çekiminden, senaryonun, müziğin güzelliğinden başlayarak yanıt verilebilir. Fakat ben özel bir durumdan, dizinin kadın karakterlerinden bahsetmek istiyorum. Sevgilime bile söylemeden kendime sakladığım bir hissiyat var çünkü içimde: Bence bu dizinin sultan makamında oturanlar, kadınlar.

Bu “bence”nin peşinden gitmenin eğlenceli ve öğretici olacağını düşünüyorum. Benim açımdan dizinin kadın karakterlerine göz atmak, bu karakterlerin temsil ettiği değerlerden hangilerinin benim de hayatımda yer tuttuğunu ortaya koymak anlamında kişisel olsa da, yapılacak çözümlemenin diziye benzer bir hissiyatla yaklaşan başka kadınların da yaşamlarında neyi onayladıklarına dair birkaç ipucu verebileceğini ümit ediyorum.
Öncelikle dizinin geçtiği mekâna kısaca değinelim. Çünkü kadın karakterleri anlamada onları ortaya çıkaran mekân ve yaşam standartları önemli bir birleşme noktası. Dizinin mekânı İstanbul’un kenar semtlerinden biri, Balat. Yoksul insanların yaşadığı, çok güzel İstanbul manzaralarına sahip bir semt. İşte bu yüzden yoksullara bırakılması mümkün değil. Öykümüz de bu mecradan hareketle eskiden bayıla bayıla izlediğimiz, şimdilerde modası geçmiş bir temaya sahip: Yoksul ve iyi insanlar, zengin ve kötü insanlara karşı yaşadıkları mekânı ve hayatlarını korurlar. Onurlarını da parayla satmazlar.

Bu genel tema çerçevesinde bir kadınlar portre galerisidir seyrettiğimiz. Zenginlik ve kötülüğün dizide cisimleşmiş hali de aşağıda değineceğimiz gibi bir kadındır, yoksulluğun ve iyiliğin simgesi de. Bir müteahhidin kızı semti boşaltarak büyük bir alışveriş kompleksi kurmaya çalışır, mahalleli de buna karşı durur. Arka planda ise aşkı, hayata tutunma çabalarını, yoksulluğu, çaresizliği, ihaneti, direnmeyi… görürüz.

Sultan’ın Sultanı Asiye:
Asiye bu rolde ne nasıl kurtulacağı yıllardır tartışılan hayat kadını, ne de Kurtlar Vadisi’nde artık içimize fenalık getirecek denli çok türküsü çalınan, kocasının elleriyle intihara sürüklenen ölü annedir. Asiye ilk kez adındaki “asi” bölümüne yaraşan bir genç kadındır Sultan Makamı’nda. Abisinin (Bahtiyar) en yakın arkadaşı olan Sultan, Asiye’ye aşıktır. Asiye de Sultan’ı sevmekte ama hayatını kurduğu dayanakları tasvip etmemektedir. Bu yüzden başlarda Sultan’ın aşkına cevap vermez. Sultan ne doğru dürüst bir işe sahip, ne de böyle bir iş tutmaya niyetlidir. Oysa Asiye birlikte bir hayat kuracağı erkeğin ayaklarının yere basmasını ister. Fakat zamanla sevgisine yenik düşer ve Sultan’la evlenmeyi kabul eder. Bu andan itibaren dizide bambaşka bir Asiye görürüz. Sonuna dek Sultan’ın yanında, onun pes ettiği yerlerde direnmeye çağıran, hayata karşı Sultan’dan daha yürekli bir kadındır artık Asiye. Erkeklerin sadece üzülmekle yetindiği parasal sorunlara kafasını fazlaca takmayan, onların buna neden bunca üzüldüklerini pek de anlamayan, çözüm yolu bulma konusunda daha yaratıcı bir Asiye’dir.

Asiye dizide neyi temsil eder?
Asiye dizide aklı, olgunluğu, direngenliği, gücü temsil eder. Az ama doğru konuşur. Karar vermede temkinlidir ama bir kez verdiği kararı sonuna dek muhafaza eder, korur. Asiye bu dizide sevgilidir. Sadece sevgilisinin değil, hayatına giren herkesin sevgilisi. Erkeklere atfedilen pek çok değerin dizideki erkeklerden daha çok taşıyıcısıdır. Dürüstlük, sözüne güvenilirlik, kararlılık, suskunluk ama gerektiğinde sözünü sakınmama, iş yaptırma, doğruyu eğriden ayırma gücü. Bunlar toplumumuzda genellikle erkelere atfedilen değerlerdir Fakat bu dizide bir kadında cisimleşirler. Asiye göğe değil, toprağa bakar. Bulunduğu yere kök salar. Sonuç itibariyle tam anlamıyla olumlu bir karakterdir.

Sultan Makamı’nın diğer kadınlarında da olumlu özellikler görürüz. Özellikle güç. Dizideki kadınların en belirleyici özellikleri güçlü olmalarıdır. İyi Asiye de, kötü müteahhit kızı da güçlü kadınlardır. Kendi kararlarını verir, dahası bunu çevrelerine kabul de ettirirler. Dizideki kadınlar erkeklerin aksine “arabesk” değillerdir. Üzüntülerini eylemsizlikle birleştirmez, üzüntüye neden olan olumsuzlukları aşmak için doğru yollar bulmaya çalışırlar. Işıl ile kocası Bahtiyar’ın arasındaki ilişkide bunu sıkça görürüz. Bahtiyar hiçbir işi kendisine layık göremediği halde Işıl bir otelin mutfağında çalışmaktan yüksünmez, üstüne üstlük Bahtiyar’ı teselli eder. Kadınlar Asiye’nin düğününde Bahtiyar gibi -ne yapacağını bilmeyen şaşkın tavuk gibi- dolanacaklarına, bir gün içinde Asiye’nin bohçasını Bahtiyar’dan kurtarıp gelin evini döşeyiverirler. Sultan sığındığı sinemadan çıkması söylendiğinde yenilmiş adam triplerinde atını alıp, Asiye’yi arkasında bırakıp paşa paşa giderken Asiye tek kelime etmeden Sultan’ın eline yapışır, iki gün sonra da Sultan’ı sinemadan direnmeden çıkmamaya ikna ederek geri getirir vb.

Dizideki erkek karakterler hayalleriyle yaşar, var olan hayatı kabullenmeyip ama buna karşı da pek bir şey yapmazlarken kadınlar hayata sımsıkı bağlıdır.

Beklesin

2009-04-20T10:00:00.000+03:00

Beklesin gençliğimin atılgan kırmızısı
Şimdi kuytularda mor sessizliğiyle göveren
Ağaç kokulu kalemimin bereketi
Diş gösteren, ısırmayan
Isırgan ruhum beklesin

Sessiz sakin uykularında
Meltemi keskin buğularla ıslak
Altın bahtımın taze rüzgârı
Düz ovaları birleştiren o ırmak
Beni beklesin

Düşünden azade, buluttan ırak
O sırtlan, o çakal kalabalık
Yaşadığı denizi bilmeyen balık
Hoyrat bir emekle çöle dökülen
Buzdan gümüşler biraz uzakta beklesin

Elimde kalan ne varsa
Bunca yormuşluktan, yokuştan
Bunca yollardan sonra bana kalan
Onlar bile kalmasın
Gitsin de benden önce beklesin

"Sarıyer-Taksim Minibüsü Ya da Uyduruk Bir Tarihçe"den

2009-04-07T10:57:00.001+03:00

1985

“Gezdiğim dikenli aşk yollarında elimden bir kırık saz geldi geçti. Kara talihimden yine bu yıl da baharı görmeden yaz geldi geçti”
Şaraptan, esrardan boğuklaşmışsa da bir zamanlar eğitilmiş olduğunu ele veren sesini alçaltıp “Oof! Of!” diye tamamladı şarkıyı Deli Ömer.
Durdu. Bir iç geçirdi. Sonra yanında sigara içen kır saçlı adama iyice yanaştı:
“Dursun abim, canım abim, ağabeylerin şahı! Bi de şarap parası versene be.”
“Aa, Ömer sen de fazla oldun ama. Karnım aç dedin, doyurduk. Sigara dedin, aldık. Şimdi de bu musibeti mi istiyorsun? Almam valla, günahına giremem”
“Ne günahı be güzel abim?” dedi Ömer. “Ne günahı? Hikâye bunlar! Bu âlem, bu devran! Aah! Felek melek hepsi, hepppssiiii hikâye!”
Başladı caddenin ortasında göbek atmaya. Ellerini vuruyor, saçı sakalı birbirine karışmış darmadağın başını sağa sola oynatıp güya gerdan kırıyor ve bağıra çağıra Nilüfer’in yeniden moda ettiği şarkıyı söylüyordu:
“Günahtır diyorlar desinleeeer! Sevaptır diyorlaaaar desinlerrr! Adaaam sen dee ne derlerse desinler! Günah bizim sevap bizim varsın çatlasın eller!”
Dursun gülsün mü, kızsın mı düşünürken, birdenbire etrafına toplanan, gecenin bu saatinde nereden peyda olduğunu anlayamadığı bir kalabalığın ortasında kalıverdi. Hiç beklenmedik bu eğlenceyi kaçırmak istemeyen işsiz güçsüz takımı şarkıya katılmış Ömer’e el çırpıp tempo tutuyor, daha da ileri gidip ortaya atlıyor, oynamaya başlıyorlardı. Bir sürü pejmürde kıyafetli, yarım ayakkabılı, kafası dumanlı kaçığın ortasında kalan Dursun önce huylanıp el âlemin onu bu delilerin arasında görürse ne diyeceğini dert ettiyse de, manzara o kadar tuhaf ama bir yandan da o denli eğlenceliydi ki dayanamayıp makaraları koyuverdi.
Minibüs Dursun’un kendisini park ettiği kuytudan olan biteni izliyor, ağırbaşlılığı asla elden bırakmayan şoförünün karşı karşıya kaldığı bu garip durumda ne tepki vereceğini merakla bekliyordu. Koskoca adamın önce bir telaş kenara çekilmeye çalışması, dayanamayıp gülmesi, en sonunda da şarkının tam “Adam sen de ne derlerse desinler” kısmına can-ı gönülden katılarak el çırpmaya başlaması öyle saf, öyle çocukça ama bir yandan da öyle içli bir görüntüydü ki, minibüs çok sevdiği Dursun’a bir kez daha bağlandı. Elinden gelse yanına gider, kornasıyla, farlarıyla katılırdı eğlencesine. 1 Haziran’da Beşiktaş’ın şampiyon olduğu gün nasıl ikisi de bir arada, coşkulu mu coşkulu katılmışlarsa şampiyonluk turuna, tam da öyle bir cümbüş çıkarırlardı.
Bir araçtı hepi topu, cansız bir minibüs. Fakat böyleyken bile insanları nasıl da seviyordu. Yüzleri asık işe gidip gelirlerdi hep, birbirlerine bağırır çağırır, küfrederlerdi. Fakat nasıl oluyorsa oluyor, onca kırgınlığın, yorgunluğun, derdin arasından bir yolunu bulup kurtuluyorlardı işte. Ilık yaz gecesi sarhoşluğunun, yanı başlarındaki güzelim denizin, başlarına hepsi birer melekmişçesine haleler oturtan ay ışığının hakkını vermeyi başarıyorlardı.
Yanı başındaki arabada oturan orta yaşlı çift böldü güzel düşüncelerini. Adam kadının ellerine yapışmış “Bırakma beni Hamide” diye ağlıyordu. Ceketi kravatı tam, kerli ferli biriydi. Altındaki araba da gıcır gıcır bir Mercedes’ti hani. Böyle bir adamı ağlatan, caddedeki delileri güldüren bir hayatı düşündü minibüs. Gerçekte kimden yanaydı?
“Beni çoktan kaybettin” dedi adı Hamide olan kadın. “Ağladığın da yalan. İnanmıyorum sevdiğine. Kendini boş yere kandırıyorsun. Sevgi değil bu sendeki, sahip olma hırsı. Yeter ikimizi de üzdüğün, bırak gideyim.”
Minibüsün âdeti değildi pek kulak misafirliği, yolcularının söylediklerini bile duymazdan gelirdi çoğunlukla ama bunları söyleyen kadını merak etti. Şöyle bir göz atınca orta yaşlı, hafif toplu, pek de güzel olmayan, bakımsız bir kadın gördü o çok pahalı arabada. Rengi sarıydı fakat boya olduğu belliydi saçının, dipten siyahlar çıkmıştı. Sadece saçında değil, giysisinde de aynı bırakmışlık, özensizlik vardı. Adamdaki o bakımla bu kadın karşılaştırıldığında aslında diğerinin ağlaması gerekirdi ama ağlayan adamdı işte.
“İlginç” dedi kendi kendine. “Hiç de böylesini görmemiştim.”
Minibüsün görmediğini Türk filmlerinin değişmez izleyicisi, iyi kalpli ev kadınları da görmemişti. O filmlerle, bu adamla kadının hikâyesindeki girizgâh aynı fakat jön farklıydı.
Adamın adı Tankut’tu. İstanbul’un eski, köklü ama hovarda meşrep ailelerinden birinin oğluydu. Sürekli yoksul, daha da yoksul düşmekten bıktığı bir evde, kuyruğu dik tutmaya çalışmaktan karabasanlara uğrayarak büyümüştü. Yoksulluk öyle korkutucuydu ki, daha az korktuğu bir şey yaptı, birini öldürdü. Öldürdüğü adam yanında oturan kadının babasıydı. Turgut Bey, Tankut’un gönlünün kızında değil paracıklarında olduğunu anlamış, foyasını da bir Yeşilçam klasiğiyle, kızından ayrılması için para teklif ederek ortaya çıkarmıştı. Fazla film seyretmenin zararları işte.
Yaşlı adam bol bol film seyretmiş olsa da Tankut için aynısı söylenemezdi. Bu yüzden müstakbel kayınpederin verdiği paraları elinin tersiyle itmek, deliler gibi çalışıp çok zengin olmak, uygun bir fırsatta adamın fabrikasını ele geçirmek, masa başına kurulup da Turgut Bey’in teşekkür etmek için eski odasına gelmesini beklemek, koltuğuyla aniden dönüp kamera yüzüne odaklanırken “Bir zamanlar fakir ama onurlu bir genç vardı” demek fırsatını aklına bile getirmedi. Verilen parayı paşa paşa aldı, bir kısmını da geri verdi: “Bu kürtaj için”
O ana dek böyle akıp giden bir hikâyenin filmden başka bir şey olamayacağını, en sonunda yıllardır beklediği o her koltuğun rüyası mühim rolü kapacağını hesaplayan koltuk “Tüh” dedi, ihtiyarın altından kaydı. Turgut Bey’in beynine sıçrayan kan pek yakınında bulunan bir damarı tıkadı. Bir bitki gibi yere yığılan sevgili kayınpederinin yanından zor aldılar Tankut’u. Babasının, babacıklarının mutluluğa dayanamadığını söyledi felçli adamın kızına. “Ah sevgilim, onun için yapabileceğimiz tek şey boy boy torunlarını dizmek karşısına. Belki onların hatırına uyanır o derin uykusundan.”
Alelacele evlendi Tankut’la Hamide. On yılda üç çocuk götürdüler felçli bir bedenin kımıldayamadan yattığı hasta yatağına. Dördüncü torununu görme fırsatını bulamadan öldü Turgut Bey.
Belki vicdan azabından belki de zaten hamuru aslında böyle olduğu için Tankut eşine iyi bir koca, çocuklarına sağlam bir baba olmakla kalmadı, işleri de tam kayınpederinin isteyeceği gibi çekti çevirdi.
Eh, tesadüfler ilginç sonuçlar doğurur. Şöyle ki; her iyi aile babasının eline bir fırsat geçtiğinde katil olabileceği gibi, her katil de başka bir fırsatla birinci sınıf bir ev erkeğine dönüşebilir.
Tankut ikinci sınıftandı. Cinayetin tek görgü şahidi olan koltuğun ikide bir ayağına dolanması, otururken altından kayıvermesi, hiç olmadı durduk yerde fırlattığı bir yayla nazik yerlerini acıtması dışında bir derdi olmadı. Neyse ki masum bir koltuğun da yukarıdaki “Uygun fırsat eline geçse” listesine dâhil bir katil olmasını beklemeden attı koltuğu, kurtuldu.
Koltuk önce sekreterin altına, oradan da çaycının sıcak, buharlı odasına yollandı. Yıllar yılı penceresiz bir delikte vazifesini yapıp, enikonu işe yaramaz hale geldiğinde de kapının önüne fırlatıldı. Koltuk buna üzüldü mü? Hiç de üzülmedi. Tam tersine, onca yıl horlandığı bu işyerinden kurtulduğu için çok mutluydu. Üstelik yıllardan sonra ilk kez gün ışığına kavuştuğu bu kutlu günde çöpleri karıştıran Ömer’le karşılaşarak yepyeni bir hayata başlamıştı ki, olursa bu kadar olurdu artık. Ömer’in peşine takılıp gitti, boğazın kıyısına oturtuluvermiş derme çatma bir kulübenin en şahane eşyası olma ayrıcalığının tadını çıkardı.
Bahar geldiğinde Ömer koltuğunu da kendisi gibi kulübeden kurtarıp krallara layık bir tahtmışçasına üzerine kurulur, ne yapıp edip bulduğu şarapla güzel gökyüzünün, canım denizin keyfini çıkarırdı.
Koltuk yıllar sonra kavuştuğu emekliliğini sevgiyle kuşatıldığı bir dünyada geçiriyordu geçirmesine ya, yine de Tankut’u unutmamıştı. Bir gün karşısına çıktığında ona en güzel günlerini yaşatan Turgut Bey’in intikamını alacaktı o serseriden, ahtı vardı.
Eh, dünya küçük, İstanbul ondan da küçük. İşte beklediği fırsat Dursun’un Ömer’le karşılaştığı, karşılıklı göbek attığı o Temmuz gecesinde ayağına geldi koltuğun: Tankut kendisinden ayrılmak isteyen Hamide’yi birazcık konuşur da yumuşatırım umuduyla kaptı, boğaza getirdi.
Minibüs ne koltuğu biliyordu henüz ne de bu öyküyü. O hala kadının neden ayrılmak istediğini, adamınsa neden bu denli gözyaşı döktüğünü merak ediyordu.
“Ne nikâh bağlar bizi ne mahkeme ayırır, düşmanların şerrinden bizi mevlam kayırır”diye anırdı Deli Ömer.
“Bak” dedi Hamide kocasına, “Şarkıyı duyuyor musun? Nasıl bir aşktan bahsediyor. Bizimkisi de öyle olsun isterdim. Dünyayı takmadan, karşı durarak, birilerine değil sadece birbirimize güvenerek.”
“Saçmalıyorsun” dedi adam “Görmüyor musun herif sarhoş, söz ettiği hayırlı bir şey olsa bu halde olmazdı. Hem neden böyle söylüyorsun? Seni dünyadaki her şeyden daha çok sevmedim mi? Neyim eksik? Neden beni terk etmek istiyorsun?”
“Beni sevmiyorsun, biliyorum çünkü. Ağzın öyle söylüyor ama sarılışların, öpüşlerin ‘Sana sahibim’ der gibi.”
“Ne var bunda? Karım değil misin? Çocuklarımıza da beraber sahip değil miyiz? Sen de bana sahip değil misin?”
Kadın içini çekti. Bir sigara yakıp denize baktı, simsiyah kadife gökyüzüne, simle işlenmiş yıldızlara. “Gökyüzü salondaki masa örtüsüne benziyor” diye düşündü. “O bile...”
“Ben hep başka türlü bir evlilik yaşayacağımızı sanmıştım, biliyor musun?” dedi adama. “Seninle tanıştığımızda yoksuldun. Hayır, ne olur asma suratını, yoksulluğunu yüzüne vurmuyorum. Tersine beni sana çeken tam da buydu; yoksul oluşun. Sen hep kurtulmak gerekenin parasızlık olduğunu sandın. Oysa... Ah, nasıl anlatabilirim asıl kurtulmamız gerekenin bütün bu para, mal, mülk olduğunu? Eve giriyorum eşyalar üstüme üstüme geliyor. Kapıya çıkıyorum şoför peşimden koşturuyor. Değil mala mülke, insanlara bile sahibiz. Hepsi hizmet için bizi bekliyor. ”
Tankut şaşkınlıkla bakıyordu karısına, Hamide devam etti.
“Ben çocukken, bir gece, yatağımda yatıyorken, birdenbire kendimi tam da olduğum kadar gördüm. Yattığım yerden ibaret, boyum, enim hepi topu şuncacık bir şey. Oysa koskocamandı ev, eşyalar kim bilir hakkımda neler söylüyordu ben yanlarında değilken. Çok korktum. Kendimi iyice sıkıştırdım yorganımla, daha ne kadar küçülebileceğimi düşündüm. Sabah kalktığımda anneme anlattım olanları, anlamadı. Oyuncaklarımı, giysilerimi, kitaplarımı atmak istediğimi duyunca da kaptığı gibi doktora götürdü beni. Doktor da anlamadı. Fakat ben büyüyene dek beklemem gerektiğini anladım. Sonra annem öldü erkenden, babamı yalnız bırakıp kaçamadım. Derken sen çıktın karşıma, tüm yoksulluğunla. Ailemin bana sahip olmam için verdiği, gerçekteyse bana sahip olan tüm bu eşyalardan kurtulma umudumdun. Ama sen ne yaptın? Ha, söyle ne yaptın? Eşyaları çoğalttın! Hapisliğimi çoğalttın!”
Tankut tutamadı kendini, “Kafayı yemişsin sen” deyiverdi. Boş bulunmuştu. Kadın bu cevabı bekler gibi arabadan dışarı fırladı. “Haklısın” diye bağırdı kapıyı çarparken, “Kafayı yedim.”
“Haklıyım!” diye bağırdı ciyak ciyak. “Özgürlük hiçbir şeyinin olmamasıdır. İşte bu kadarız biz çünkü!”
Minibüsün şaşkın far ışığı altında soyunmaya başladı. Ayakkabılarını, paltosunu fırlattı attı yere. Gömleğini, eteğini bir çırpıda sıyırdı. Çoraplarını çıkarırken tam, kocası yetişti, tuttu kolundan. İtiş kakış arabaya bindirmeye çalıştı. Hamide apış arasına bir diz geçirdi adamın, kurtuldu elinden. Şarkı söylemeyi bırakıp kendisini seyreden kalabalığa doğru koşturdu, hepsini iteleyip Ömer’in koltuğuna oturdu.
Herkes şaşkınlıkla izliyordu olup biteni, deliler takımı hariç. Onlar aralarına katılan yarı çıplak kadına şöyle bir bakıp şarkı söylemeye devam ettiler. Deli Ömer önce koltuğun kendine ait olduğunu düşündü, sonra kadının oraya yakıştığını. “Emmanuel gibi oldun valla bacım” dedi. Bir sigara ikram etti. Hamide çoraplarını çıkarmayı sonunda başarmıştı. Hırsla, hala arabanın yanında iki büklüm debelenen kocasına fırlattı onları, kraliçe edasıyla kurulduğu koltukta arkasına yaslandı, pofur pofur saldı dumanları gökyüzüne.
“En sonunda be!” dedi. “Oh, dünya varmış! Söyleyin hadi, sefam olsun.”
Gökyüzünün siyah kadifesi sadece gökyüzüydü artık, ne masa örtüsünü ne de kurtulmak zorunda olduğu başka bir şeyi, herkese ne hatırlatıyorsa Hamide’ye de onu hatırlatıyordu. Koltuğa dokundu elleri, çatlamış, bir zamanlar yumuşacık olduğu belli, oysa şimdi yer yer soyulmuş derisini okşadı. Hayatında ilk kez oturduğu bir koltuk onu rahatsız etmiyordu. Yayları batıyordu kıçına, evet. Ama onlar bile hoş geldin demek istiyordu sanki o kadar. Çalımla kuruldu tahtına, şarkıya katıldı:
“Adam sen deee ne derlerse desinler, günah bizim, sevap bizim varsın çatlasın eller”
Tankut o geceden sonra, karısının deli olduğuna dair rapor almaya kalktı önce. Fakat Hamide başka bir anlaşma önerince uzatmadı daha fazla. Bütün malı mülkü, çocukları aldı, boşandı karısından. Hamide Deli Ömer’in kulübesine yerleşmediyse de koltuğundan da kalkmadı. Yıllar yılı boğazın kıyısında her şeye tanıklık eden bir taş gibi oturdu sapasağlam, yarı çıplak. Önce deliler, sonra akıllılar geldi yanına. “Ben bir çocukken, bir gece, yatağımda yatıyorken, birdenbire...” diye başladığı öyküsünü dinlediler. “Özgürlük hiçbir şeye sahip olmamaktır” sözü boğazın kaldırımlarından İstanbul’un tüm duvarlarına bir fısıltı gibi yayıldı. Âşıklar birbirlerine başka türlü baktı, mobilya satıcıları birdenbire azalan satışlara şaştı. Yoksullar boyunlarını eskisi kadar eğmedi, Hamide’yi aramayan zenginler ise bu işin sebebini bir türlü çözemedi.
Minibüs Dursun’u önceleri her gün taşıdı Hamide’nin koltuğuna. Ufak tefek yiyecek bıraktılar, giyecek birkaç parça. Hamide boğazından geçenden, üstünde eskiyenden fazlasını isteyene verdi. Zamanla gelen geçen koltuğun etrafına bir şeyler bırakmayı adet edindi. Garibanlar koltuğun etrafına mumlar dizdi, Hamide’yi soğuk kış günlerinde paçavralarla örttüler.
Devir Özal devriydi, KDV devriydi ama İstanbul da İstanbul olalı Hamide gibi bir evliya görmemişti.
Bir daha da görmedi zaten.

Terkedilmiş Bir Evin Yeni Hayatı

2009-03-30T09:50:00.005+03:00

Şu sandalyenin kırık boynu ne güzel
Ya masanın dağıtılmış onuru
Vazoya ne demeli bomboş dururken
Değme çiçekten fazla gururu

Bizden farklı olan bir yanı var eşyanın
Elimiz değmeyince kendinde kalan
Yapılışında yankımızla doldurduğumuz
Oysa kimsesiz kalınca ne ki bir insan?

Şu yatağa bak dağınık bırakmışsın
Geceden kalma şişenin boynu eğilmiş
Kilim yenik pehlivan utangaçlığıyla
Nakışlarını saklamış yere serilmiş

Akmış mumlar, güdük kalemler, yırtılmış kitap
Yerde alametleri duruyor savurganlığının
Bir el vermeden koyup gitmişsin
Canı çekiliyor damladıkça zeytinyağının

Sen gittikten sonra sesini kazandı
Yavaşça birikiyor hayatı eşyaların
Eteğin çoktan sahiplendi atıldığı yeri
Tozlar birikiyor üstünde, seviyor bu evi

Sensiz bu oda kendi sesiyle
Konuşuyor eşyaların has bestesiyle
Küflenirken canlanıyor yeniden şarap
Ve tutsak resimlerin kırışıyor çerçevesinde

Taşraya Bakmak'tan

2009-03-18T09:55:00.003+02:00

İletişim Yayınları 2005 yılında Taşraya Bakmak adlı bir kitap yayınladı. Taşra mevzuu üzerine yazıları Tanıl Bora derledi. Yazılarıyla Ömer Laçiner, Tanıl Bora, Ahmet Turan Alkan, Melih Pekdemir, Ahmet Çiğdem, Necati Mert, Ömer Türkeş, Haydar Ergülen, Fatma Karabıyık Barbarosoğlu, Hasan Ali Toptaş, Şükrü Argın, Tuncay Birkan yer alıyordu kitapta . Ben de taşradaki kadınları anlattığım bir bölümle katkıda bulunmuştum. Aşağıda okuyacağınız parça "Kadınlar: Taşranın Yurtsuzları" başlıklı o yazıdan bir bölüm işte.

Kitap hakkındaki bilgi ise tam şurada

"Kadınlar: Taşranın Yurtsuzları"ndan

Belki bir gün yine yolum düşecek o küçük kente. Yine el mecbur bir otele yerleşeceğim. Resepsiyonda bizzat otel sahibi karşılayacak beni. Yüzüme fazlaca bakmamaya dikkat ederek otele en geç kaçta girmem gerektiğine dair ültimatomunu verecek peşin peşin. Bekleyecek, bakalım ne diyeceğim?
Yıllar önce yaptığım gibi “Erkek müşterileriniz için de aynı kural geçerli mi?” der miyim hiç? Şaşkınlık gösterir miyim? Hele kızgınlık? Asla. Bu kez bileceğim ki, o böyle yaparak nabzımı yoklamakta. “Burası otel değil mi, istediğim saatte gelirim, sana ne?” dersem eğer, oradan kovulmasam da sürekli diken üzerinde hissedeceğim kendimi. Bir çay istesem buz gibi soğuk gelecek önüme, telefonlarım belki bağlanacak belki bağlanmayacak, otel görevlilerinin bazen kızgın bazen yılışık bakışlarını hep üzerimde hissedeceğim. Ortası yok çünkü bunun. Hem şirret hem de namuslu olmanın yolu yok burada. Kadınsan, yalnızsan, otele gelmişsen... Ne bilsin adam senin ne mal olduğunu?
Bu yüzden gıkımı çıkarmadığım gibi, artık öğrendiğim parolayı çabucak ve “o saatlere dek sokaklarda dolaşan kadınlara” en az onun kadar kızgınlık duyduğumu belli de edecek şekilde ekleyeceğim: “Ne münasebet canım? O saatlere kadar ne işim var benim dışarıda?”
Sessiz bir aferin alacağım otel sahibinden. İkimiz de aynı dilden konuşmanın verdiği rahatlıkla otele yerleşmemi bir imza defterinde mühürleyeceğiz. Bana bir çay söylenecek, etrafa “bacımızdır” bakışı atılacak, ben etrafa bakmadan aceleyle çayımı içtiğim gibi odama yollanacağım. Bir erkeğin korumasına sığınmakta bunca belkemiksiz davrandığım için kendime kızacağım gece boyu. Fakat diğer yandan da bileceğim ki, burası taşra. Burada yabancı bir kadınsan bir erkeğin korumasını reddetmenin bedeli, tüm erkeklerin düşmanlığıyla boğuşmaktır.
Yıllar önce bir iş sebebiyle bu kente göndermişlerdi beni. Ben ki o kent değilse de benzerlerinde büyümüş, gittiğim büyük şehirlerde ne zaman bir yuva özlemi duysam oraları özlemiştim. Komşu teyzeleri, amcaları anlatmıştım beni varsıllıkları, görgüleriyle ezmeye çalışan İstanbullu kızlara; beni dinlemeyenlere. Nasıl mutlu olduğumu orada, hayatın hiç de sandıkları gibi sıkıcı olmadığını, sokaklarının çocuklara ait olduğu bir kentte büyümenin ayrıcalığını... Bunları anlatmıştım. Bu yüzden o kente anneanne evine gidermiş gibi, hem özlem hem de cakayla gitmiştim: “Bak anneanne, hani yıllardır görmediğin torunun var ya, hani büyük şehirlere gittiydi ya. O işte, seni görmediyse de uzun zaman, hiç ama hiç unutmadı. Hadi bana masal anlat yine, hadi bana çorba pişir.”
Oysa gittiğim kent anneannemin sıcaklığını vermediği gibi, kâbus gibi de iki ay yaşattı bana. Yemyeşil düşlediğim şehir blok blok betonlarla, insanlar betondan da beter bakışlarla orada ne işim olduğunu sordu durmaksızın. Ne mahalle aralarında kendimi oraya aitmiş gibi hissettim, ne de tek ana caddede özgür. Bir an önce bitmesi için dua ettiğim iki ayın sonunda, en sonunda memleket hayallerinden kurtulmuş olarak, memur çocukluğunun en büyük sancısını, yurtsuzluğu tamamen bir kurtuluş bellemiş olarak, herkesin ve hiç kimsenin yurduna, büyük şehre döndüm.
O beni kendisine sığdıramayacak kadar küçük kentten kaçarken, başından beri kendimi kandırdığımı düşünüyordum öfkeyle. Ben onlarda yaşamakla gururlandığım şehirlerin hangisine aittim ki zaten? Babam bir memurdu, benimle aynı doğum yerine sahip bir kardeşim bile yoktu. Hep bir yerden bir başka yere göçeceğimi bilerek yaşamıştım. Gittiğim şehirler de bunu bilmiş, bana bir süre katlanılması gereken bir misafire sundukları saygıyı göstermişlerdi yalnızca. Tutunacak bir dalım olsun diye, ben benimsemiştim oraları. Onlar beni hiç kendilerinden saymamıştı ki.
Böylece şu koca dünyada temelli öksüz, köksüz kaldım. Taşra, artık beni kızı olarak görmüyordu.
Kızgındım ve kızgınlığımda haklıydım; annesi tarafından artık istenmeyen bir çocuğun kızgınlığı, kırgınlığı haksız olabilir mi hiç?
Fakat hesaba katmadığım, artık annenin de iyiden iyiye tepesinin atmış olduğuydu. Yıllar boyu gelip gidenlerden, işine geldiğinde yerli, işine geldiğinde yabancı olanlardan, gittikleri yere onu bir turistik hatıra gibi çantalarında taşıyan fakat gerçekte kendisini arkada bırakanlardan sıkılmıştı. Onu asla son durak değil, bir istasyon olarak bilenlerle uğraşmaktan bıkmıştı ve şu çorbayla masal teranesine de fena halde kızgındı.
“Ne çorba var sana, ne masal” dedi bana. “Hangi yüzle bana geliyorsun? Ne kadar değiştiğinle övünmemi nasıl beklersin? Bana hiç ama hiç benzememekle, arkada bıraktığın kardeşlerinin uyduğu kurallara uymamakla övüneceksin ve ben de sana aferin diyeceğim, öyle mi? Hadi oradan!”
Anlaşılan o da değişmişti. Hem de ne değişmek.
Daha çok içine kapanmış gibi duruyordu bir yandan, diğer yandan da açtı. Her şeye. Yeniliğe, değişime, zenginliğe, pırıltıya, insanlara... Büyüdüğünde kendisinden kurtulmayı değil, onunla yaşamayı düşleyen çocuklara, mutlu erkeklere, özgür ve güzel kadınlara, kahkahaya, ışıltılı gecelere. Hiçbirine sahip değildi ve artık hakkını falan düşünmekten de çoktan vazgeçmişti. Sadece istiyordu. Hakkı olsa da, olmasa da. Diğer yandan istediği her şeyin onun sonu olduğunu biliyor, ölesiye korkuyordu hepsinden.
Kendisine öğretileni uygulamış, büyük şehirleri ayna edinmişti. Değerini oradan yansıyan surete göre ölçüyor, o suretten eskilikle, yoksullukla, istenmezlik ve terk edilmişlikle sakatlanmış olarak kendisine akseden görüntüsünü kendi de beğenmiyordu. Bu yüzden artık tevazuuyla değil kızgınlıkla davranıyordu dışarıdan gelenlere. Öyle çok büyük şehir imajı dolmuştu ki o bakıp durduğu aynadan içine, tam kapandığı yerde kendini de yitirmişti.
Benim taşram, ondan uzaklaştığım için güzel kalabilmişti bende. İçinde yaşayanlar içinse bir an önce ondan kurtulmaya çalıştıkları bir cezaeviydi. Artık sadece uzaktan sevilebiliyordu ve bunu bilen herkes ondan kaçıyordu. Ve orada kalanlar kaçmayı becerenlerden nefret ediyordu.
İçinde tutmasının mümkün olmadığı bir kadın görmüştü bende. Onu bu haliyle beğenmemi istiyor fakat o beni beğenmiyor, ona uygun olmadığımı artık, biliyordu. Bu bilincin kızgınlığıyla saldırıyordu bana. Birbirimizi kaybetmiştik. Ama onun kendisini kaybetmişliğinin yanında benim onu kaybedişim neydi ki?
Taşraya dair oluşturduğum anılar bir kız çocuğuna aitti, bir kadına değil. İki ayda, taşranın çocuklar için bir masalcı nine olsa da, büyükler, hele kadınlar için gerçek bir despot olduğunu öğrendim.
Benim büyüdüğüm zamanlarda Anadolu’da kadınlar mutluydu desem, kim inanır bana şimdi? Tamam, belki çocukluğumu sevdiğim için yaşadığım yerleri de seviyor, onları yüceltiyor olabilirim ama tersi de geçerli olamaz mı yani?
Kendine ait bir düzeni olan şehirlerdi benim yaşadıklarım. Evet, muhafazakârlardı çoğunlukla, kolay kolay değişmezlerdi. Fakat bu aynı zamanda sağlamlık da demekti. Aileler bir kez kurulurdu o zamanlar, boşananlar öyle nadirdi ki, çevrenin kuşkulu bakışlarına fazlaca katlanamaz başka yerlere göçerlerdi. Kadınlar bayramlarda babalarının olduğu gibi kocalarının da elini öper, bunu dert etmedikleri gibi övünç de duyarlardı mesela. Fakat diğer yandan yuvaların gerçek sahiplerinin kadınlar olduğunu herkes bilirdi. Erkeği vezir de, rezil de etmek onların elindeydi. Böyle bakılınca da, yapısı aileler üzerine kurulmuş küçük şehirlerde bütün güç kadınların elindeydi. O zamanlar ne babalar kızlarını paraya pula satar, ne de kocalar karılarını terk ederdi. Sokakta rahat rahat gezebilirlerdi, değil sarkıntılıkla karşılaşmak, yan gözle bile bakılmazdı onlara. Gittikleri yerlerde saygıyla karşılanırlardı, otobüslerde yer verilirdi kendilerine, rahatsız olmasınlar diye yanlarına erkekler oturmazdı. Anlaşma böyleydi, bozmak akıllara bile gelmezdi.
Fakat zaten o zamanlarda bir kadının yolu nadiren bir otele düşerdi. O yüzden yalnız başına otele gelen bir kadına, başı dara düşmüş bir gariban gözüyle bakılır, saat kaçta gelmesi gerektiğinin kendisine hatırlatılmasını bir yana bırakın, rahat etmesi için belki de bütün kat kendisine ayrılırdı. Beni şaşırtan işte bu değişimdi. Seksenlerin başında ayrılmıştım buralardan, doksanların ortalarında yine yolum düşmüştü. Bu kadar yılda bunca değişmek de biraz fazla değil miydi? Büyük şehirlerde durum farklıydı, biliyordum ama kadınlara karşı ne zaman bunca gaddar, bunca pervasız davranır olmuştu buralarda da erkekler?
Saygı ve değerbilirliğe dayandığı varsayılan anlaşmayı ilk kim bozmuştu? Büyük şehrin altından taşı toprağı mı, televizyonların siyah beyazdan renkliye geçtikçe daha da arsızlaşıp sahip olamadıklarını yoksunlara tekrar tekrar hatırlatmasıyla tükenen “yoksul ama mutlu” olabilme inancının iflası mı?

Bahar, yeni şeyler, güzellikler...

2009-03-12T10:17:00.003+02:00

Daha önce yayınlamış olduğum bir şiiri yeniden ekliyorum buraya affınıza sığınarak. Şu andaki ruh halime öyle denk düşüyor ki...

Tüm dostlarıma, nezaketleri, saygıları, sevgileri için... Değerinizi biliyorum. Bildiğimi sakın unutmayın siz de, e mi?

Keyifli Şiir

Adı keyifli şiir olacaksa
İçine bir kitap koy, tahtadan bir de masa
Huzur da olsun, olmazsa olmaz
Mutlaka demlenen bir çaydanlık sesi koymalısın ortasına

Bir kaç dost sesi uzaktan gelsin
Fazla yakınlaşmaları gerekmez
Orada olduklarını bilelim yeter
Telefonu çaldırdığımızda açacaklarına
Ağladığımızda sarılacaklarına güvenelim

Adı keyifli şiir olacaksa, olmazsa olmaz
Koy içine biraz bahar, biraz kış
İkisini de pencere kıyısından görmüş
Ev halinden anlayan bir de tahta masa

Sözüm Çoğaldıkça Azalsın Sesim

2009-03-03T14:58:00.001+02:00

Ne yapalım tanrı çift kanallı kaydetmiş sesimi
Söylemediklerim
Kullanılmamış, sakat bir yaz
Mahzun, gücenik biraz

Paketinde tozlanmış hediye benim sesim
Testereyle kesilen kumaş
Ne yapalım tanrı öksüz bir dil vermiş bana
Tırtıklı, önceden bitmiş, işe yaramaz

Susmak işte. Has şiirim.
Sözüm çoğaldıkça azalsın sesim.

Kitap tanıtımı

2009-02-24T08:47:00.001+02:00

Adı Üstünde: Pölsan

Tüberküloz mikrobunun peşinden koşan genç bir öğretmen, yıllar sonra editörünün -en sonunda!- ölümü üzerine yeniden yazmaya başlayan gazeteci, hafıza kaybına uğradığını iddia eden bir savaş suçlusu... Hepsini karıştırıp, bolca mizah ilavesiyle bir kitapta pişirirseniz kendine özgü çılgınlığıyla bir roman elde edersiniz: Pölsan.

Pölsa bir çeşit yemek, Pölsan da İsveçli yazar Torgny Lindgren’in romanı. Yemek olan pölsa imkansızlığın yarattığı bir lezzet; kesimden sonra saklanamayacak etlerin arpa bulguruyla yavaş yavaş pişirilmesi ilkesine dayanıyor. Çeşitliden kastımız gerçekten epey “çeşitli”. Onlarca değişik malzeme var yemekte, fakat ortaya çıkan bütün içindekilerin hepsinden farklı bir tada sahip.

Kitap da bu yemek gibi; “bir ilkbahar, bir yaz, bir sonbahar ve dört kış”tan oluşan yedi mevsimli, soğuk bir İsveç kasabası, olaysız hayatın körüklediği hayal gücü, çocuklara dek uzanan ölümcül hastalık, alt edilmeye çalışılan yaşlılık, dostlukların yitimi, ölüm ilanları yavaş yavaş örülüyor ana malzemeye fakat bütün bu karışımın epey karamsar bir kitap yaratması beklenirken tam tersi oluyor, eğlenceli bir roman çıkıyor ortaya. Bitirdikten sonra kapaktaki ada bir kez daha bakınca kahkahayı basıyoruz, o ad da ince bir mizah duygusunun eseri çünkü; birebir kitabın ve adını aldığı yemeğin tekniğini açıklamakla kalmıyor, ortaya çıkan sonucu bile söylüyor. Her malzemenin/karakterin birbirinden ayrı ve birbirini etkiledikçe yeni bir tat kazanan lezzeti Pölsan.

Bir çocuğun erken gelecek ölümüne üzülenlere şaşırıp “Hayır, müteşekkirim buna” demesinde gülünecek bir yan bulunabilir mi? Ya bir belediye başkanının bir yayınevine yazdığı mektup ne kadar komik olabilir? “Pölsa pişiriyoruz, çünkü başka yemek yapmayı bilmiyoruz” cümlesinde hüzünlü bir taraf var örneğin fakat bu cümle sizi ve kahramanları öylesine bir noktada yakalıyor ki gülmeden edemiyorsunuz. Lindgren’in elinin değdiği her konu şaşırtıcı bir mizahla renkleniyor. Pek alışık olmadığınız, zaman zaman irkiltici de olabilen ama hep akıllı ve değişik bir mizah tarzı bu.

Sadece gülmek için değil yine de bu kitap, aslına bakarsanız gülmek için hiç değil. Yazma eylemi üzerine; yaratma ve gerçeklik üzerine kurulu temelde. “Roman içinde roman” diyor yayınevi kitabın tanıtım yazısında, bana kalsa roman içinde roman içinde roman derdim Pölsan için. Çünkü Lindgren’in edebiyatla uzandığı yerleri okuduktan sonra da anlamaya devam ediyorsunuz, aklınıza geldikçe şöyle diyorsunuz: “Tabii ya!” Çünkü “İnsan hayatının en değerli ve onurlu şeyi anlam yaratmaktır” dedirtiyor bir kahramanına Lindgren. Kendisi de anlam yaratma işinin ustalarından olduğunu kanıtlıyor kitabıyla.

Ayrıntılardan bahsedip sürprizlerin tadını kaçırmak istemiyorum ama romanda bir yerlerde yazarın apansız karşınıza çıkmasını bekleyin derim. Bir de okurken bir amacın kendi başına olmadığını, sizi bambaşka bir amaca hazırladığını bir kez daha fark edeceğinizi söylememe izin verin. Yaşlılığı alt etmek istiyorsanız eğer, sonu gelmez bir haberi yıllar sonra yeniden yazmaya başlayabilirsiniz. Ya da rahatlık, iyi bakım ve güzelce pişmiş patates yahnisi için tüberküloz mikrobunun peşine düşebilirsiniz. Hatta bir savaş suçlusu olup hafıza kaybına uğramanız, yeni bir kimlik edinmeniz fakat hepsini bir parça sosisle değiştirmeniz de mümkün. Sonuçta “Büyük ve yükseltilmiş şeyleri çocuklar ve yetişkinler işte böyle oyuna çevirirlerdi ve hatta şaklabanlığa. Yoksa nasıl onlara tahammül edecek ve sırtlarında taşıyabileceklerdi ki?” diyor yazar.

Torgny Lindgren pek çok edebiyat ödülüne sahip olmasının yanı sıra, 1991 yılında, edebiyat dalında Nobel ödülünün sahibini belirleyen İsveç Akademisi’nin on sekiz daimi üyesinden biri olarak “9 numaralı sandalyeye” seçilmiş. Kitapta yer alan yazar tanıtımında yazarın yetiştiği yöreye özgü bir dil kullanmasına dikkat çekiliyor. Öyle ki İsveç yazınına “Lindgrence” olarak adlandırılan yeni bir lehçe kazandırmış.

Pölsa -tarifinden anladığım kadarıyla- yemek olarak damak zevkinize pek uymayabilir, fakat kitap olarak Pölsan kesinlikle evrensel bir tat.

PÖLSANTorgny Lindgren, Çeviren: Gürhan Uçkan, Nokta Kitap, 217 sayfa, 9,26 YTL.

Saçlarım

2009-02-17T10:28:00.001+02:00

Yangınortası saçlarım
tarihim
Yana ayırıyorum.

Darağacı saçlarım
sevgin
Kendimi çekiyorum.

Yolyorgunu saçlarım
zaman
Geriye tarıyorum.

Günbatımı saçlarım
yaşlanmak
Uzatıyorum.

Ve karşınızda Ayşegül Hanım

2009-02-09T16:13:00.002+02:00

"Ayşegül Boşanıyor" benim ilk ve tek romanım. Ondan bir bölümü yaklaşan 14 Şubat hatrına bloguma ekliyorum. Ben bu 14 Şubat'ta Ayşegül'ü seviyorum.

14 Şubat: Bugün de Sevgililer Günü. İyi. Bana ne?
Benim bir sevgilim yok.
Eskimiş, köhnemiş, çatlamış, turşusu çıkmış, kağşamış, çekilmez, berbat, başımın belası, çivisi çıkmış, sallanan, yıkılmak üzere, dayanılmaz, katlanılmaz, sıkıcı, tavsamış, yavşamış, kurumuş, solmuş, boktan, dandik, kurtulmak istediğim, kurtulamadığım, ölümcül, hasta, zalim, bitmesine az kalmış da olsa… benim artık bir evliliğim de yok.
Bugün bana hiç kimse çiçek getirmeyecek. Kimse beni öpmeyecek. “Seni seviyorum” demeyecek. Akşama nereye gideceğimizi düşünmeyeceğim. Cep telefonuma aşk mesajları gelmeyecek.
İç sesim ciyak ciyak bağırıyor sabahtan beri: “Kızım Ayşegül, sen bunca yoklukla nasıl çıkacaksın insan içine? Herkes gülecek sana. Akşam iş dönüşünde her kadın elindeki buketi gözüne gözüne sallayacak. Sen bu dişi silahşörler arasında başın öne eğik, bir suçlu gibi ezik o yollardan nasıl dönüp geleceksin eve?”
Tanrım! Ne yapacağım ben? İşyerinde herkes sevgilisine yapacağı sürprizlerden bahsedecek. Bitmez tükenmez telefon konuşmaları yapacak. Gelen çiçekçi çocuklar, uzun kuyruklar halinde diğer masaların önünde beklerken, benim masamın önü cennete giden yol kadar boş olacak. O boşluktan bana baktıklarında ağlamamaya çalışarak “Hayatında Kariyerinden Başka Hiçbir Şeye Önem Vermeyen Ciddi Özverili Disiplinli ve Hırslı İş Kadını Ayşegül Hanım”ı oynayacağım.
Biliyorum ki bugün en az kırk defa lavaboya gidip, oradan gözlerimdeki kızarıklığı gizlemeye çalışarak döneceğim. Herkes bu muhteşem günün önemli işleriyle meşgul olduğundan bütün işler bana kalacak. Of! Bir de bana acıyarak bakanlar...
Yok! Bu kadarı da fazla. İŞE GİT-Mİ-YOR-SUN. O kadar!
Gitmeyeceğim. Şimdi patronu arayacağım. Bugün Sevgililer Günü. Ben de işe gelmiyorum diyeceğim.
Son hesapta kaç olur?
Pekala, ne var yani? Evet işteyim. Evet, tam da düşündüğüm kadar berbat bir gün. Ama kim müdüründen sevgililer günü nedeniyle izin alacak cesarete sahip ki ben olayım?
Cesaretmiş, pöh! Kimse benim kadar cesur olamaz. İşe geldim, daha ne?
Nilgün’le yemek yiyoruz. Hayır, ben yemek yiyorum, ocep telefonuyla mesaj alışverişinde. Nilgün’ü hiç bu denli meşgul görmemiştim. Sabahtan beri, gelen telefonlara cevap veriyor, çiçekçilere bahşiş ödüyor, harıl harıl mesaj yazıyor. Ben de masada ne varsa silip süpürüyorum hırsımdan.
- Nilgün, tatlını yemeyeceksin değil mi?
- Yok, yok yemeyeceğim. Lütfen sen al.
Evet, ben tatlıyı alayım Nilgün, salatanı ve zeytinyağlı dolmanı da aldığım gibi. Nasıl olsa bu akşam seni Beyoğlu’nun ışıkları, daracık siyah elbiseler, uzun topuklu ayakkabılar ve kırmızı iç çamaşırları, beni ise televizyon karşısı, pijama ve soğuk bir yatak bekliyor. Öyleyse tatlı da benim hakkım.
Ooooh, yiyorum işte. Hatta bu bitsin bir porsiyon daha alacağım.
- Nilgün
- Efendim canım?
- Sevgilinin adı ne?
- Hangisinin?
İmdat! İmdat! Bana üç porsiyon tatlı getirin. Hayır çorbadan başlayın servise. Bir bu kadar daha yiyeceğim.
Patlayana kadar yediğim bir öğle yemeğinden sonra beş-altı soda içmek ve bir o kadar da mide hapı çiğnemekle geçti günüm. Nilgün sevgilileri nedeniyle gayet yoğun olduğundan bütün hesapları onun yerine ben elden geçirdim, müşteri telefonlarına yanıt verdim.
Öğleden sonra Selda arayıp sevgililer günümü kutladı.
- Nasıl gidiyor?
- Cinayet planları yapmıyorum, merak etme.
- Takma kafanı daha taze bekarsın, seneye kırarsın şeytanın bacağını.
- Aman çok umurumdaydı sanki. Siz ne yapıyorsunuz bu akşam?
- Kadirciğimle kumrular gibi başbaşayız işte. İşten izin alıp erkenden eve geldim. Ortalığı temizledim, yiyecek bir şeyler hazırladım, buzdolabında da şampanya var. Pastasına ne yazdırdım bil bakalım.
- Bilmesem?
- Sana aşığım zümrüt gözlüm yazdırdım.
- Zümrüt de nereden çıktı? Kadir’in gözleri kahverengi değil mi?
- Artık değil. Sürpriz hediyem bir çift yeşil lens.
Selda’nın telefonundan sonra iyice çuvalladı midem. Bastırmak için bir paket galeta yedim. Nilgün’ün “Orası olmaz buraya gidelim” gidelim muhabbetlerini dinledim. Midem ve kafam hala bozukken işyerinden çıktım.
Akşam
Sevgililer günü cehennemi akşam eve dönerken yolda da devam etti. Sıra sıra dizilmiş çiçekçileri, ellerinde kırmızı güllerle bekleşen erkekleri, birbirine sarılan çiftleri görmemeye çalıştım.
Hiç mi yalnız insan yok bu kentte? Bir tek ben miyim eşi ya da sevgilisi olmayan gariban? Bir gün başbakan seçilirsem ilk işim sevgililer gününü yasaklamak olacak. Hangi dine sığar oruçlunun yanında yemek yemek?
Suratım beş karış asık, koşa koşa eve geldim. Bütün zavallılığımla kapıyı açmaya çalışırken, kendiliğinden açılıverdi kapı.
Ah benim oğlum! Ne ressam ne bilgisayar mühendisi, peygamber olacaksın büyüyünce. Kapıyı açan genç bir delikanlıydı. Elinde bir buket çiçek. Yanağımdan öpüp “Sevgililer günün kutlu olsun” dedi.
Bir sevgilim varmış da bütün gün fark etmemişim meğer. Benim oğlum, güzel oğlum, canım, biriciğim sevgililer günümü kutluyor. Peki, madem öyle bu akşam rakı içeceğiz. Dur ben şu üstümü değiştireyim de. Pijama ha? Halt etmiş pijamalarım, siyah elbisemi giyeceğim, makyajımı tazeleyeceğim.
Yine Akşam
Her şey iyi hoş ama bu salata tabağındaki şokella da çekilmiyor ki. Hayır, rakıyla da iyice çarpıyor adamı.
Hala Akşam
Sevenin haaliindeeenn sevennleerr annlarrrr gel görr şu haalimiii bir teselliii verrrrrrrrrrrr. Ver ulann ver beeeeeee.. Neden benim sevgilim yok?
Daha da Akşam
Daatırımm ulann burayıı bi başkayımm bu akşammmmm!
En akşam
Başım ağrıyor. Gözlerim yanıyor. Kalbim kırık. Siyah elbiseme rakı döküldü. Oğlum zaten hala akşam faslında uyumuştu zaten. Ben uyuyamıyorum. Gökyüzündee yalnız gezeen yıldıızlarrr yeryüzünde sizin kadaar yalnızııım!
Gece
Yatmaya hazırlanırken Selda aradı:
- Ayşegül sana gelebilir miyim?
- Gel tabii de, kötü bir şey mi var?
- Galatasaray’ın bilmemkimle maçı varmış.
- İyi de Seldacım bu saatte ne maçı bu? Ne alakası var hem? Siz Kadir’le kumrular gibi baş başa bir akşam geçirmeyecek miydiniz?
Hay dilim tutulsaydı da söylemez olaydım Kadir’in adını. Bizim kız başladı hüngür hüngür ağlamaya. Anlayabildiğim kadarıyla Kadir eve gelmiş, onu öpüp sevgililer gününü kutlamış, sonra da maça gitmiş. O sevgili değil bir.. neyse özetle öküzmüş diyelim. Birazdan dönecekmiş Kadir ama eve geldiğinde Selda’yı evde bulamamalıymış. Selda onun istediği zaman geleceği istediği zaman gideceği birisi değilmiş. Zaten artık eskisi gibi uzun, ateşli mesajlar değil, “seni seviyorum” diye baştan savma mesajlar atıyormuş Selda’ya. Belki de başka birisi varmış hayatında.
İki çift laf edecek halim de yok ki kendimi toparlayıp sakinleştireyim kızcağızı. Zaten gerek de kalmadı “Hah kapı çalıyor, geldi beyefendi. Dur ben şunun canına bi okuyayım yarım saat sonra sendeyim” dedi, kapadı telefonu.
Bu ne şimdi gece gece? Aman neyse ne, ben yatağıma gidip uyuyayım. Nasıl olsa barışırlar birazdan. Nasıl gelecek Selda bana gecenin bu saatinde?
Hala Gece
Selda geldi. Beş dakika sonra da Özetle Öküz Kadir peşinden. Şimdi salonda bağrış çağrış kavga ediyorlar.
İyice Gece
Hala kavga ediyorlar. Ben yaklaşık bir saattir Deniz’in odasındayım. Burada mahsur kaldım.
Benim bir sevgilim yok. Kocam da yok. Aklımı seveyim.
Sevgililer Günüm kutlu olsun. Aferin bana!

Not: Kitap için http://www.ideefixe.com/Kitap/tanim.asp?sid=DYK71K2K6B4B1AZZMNIK adresine bakabilirsiniz.

Mim

2009-02-04T11:02:00.003+02:00

Ekmekçikız beni mimlemiş. Elimizdeki kitabın 161. sayfasının 5. satır ya da cümlesini yazacakmışız.

Elimde ne var? ("Ayaklarım zincir/Dört bir yanım duvar/Elim cebimde cebim delik/Elimde ne var?) demeden geçemeyeceğim, güzel şarkıydı, di mi?) Elimdeki kitap Margaret Weiss ve Tracy Hickman'ın Ölüm Kapısı serisinin üçüncü cildi olan Ateş Denizi... İthaki Yayınları'ndan çıkmış.

5. satır karışık olduğundan 5. cümleyi yazıyorum direkt:

"Evet," diye kabul etti Baltazar, "ölülerimiz olmadan, biz yaşayanlar hayatta kalamazdık"

"Vaay, anlama bak cümledeki" dediniz değil mi bunu okuyunca? Ben de öyle dedim. Ama hayallerinizi yakıp günümü ısıtasım var. Canlarım, kazın ayağı öyle değil. Bu bahsedilen ölüler bildiğiniz zombi ayol. Hani bildiğiniz zombi nasıl oluyor ben de bilemeyeceğim ama cümle içinde kullanmak gerekirse "Ben zombi gördüm" diyebilirsiniz. Iyyy... Vazgeçtim demeyin... Allah göstermesin.

Ben Uçuşuk'u mimliyorum. Çıksın akı karası onun da ortaya, hadi bakalım.

P.S. I Love You (o da güzel filmdi) Ekmekçi'm, gülüm...

Düşük Şarkı

2009-01-30T08:53:00.000+02:00

Büyümek zaman ister
Bazen bir ömür yetmez
Yüzünü görmeyeceğim sevgili anne
Koyver gitsin akmayı bekleyen kan
Benim büyümeyeceğim belli en başından

Bana açtığın güzel koyaktan
Bir selam da ben verirdim ama
Baksana beni de alırsa taşacak dünya

Benim yerime bir şarkı taşı dudağında
Yitirme koynundaki geveze kuşu
Kalbine taş taşı, su ver güzel aklına
Çiçekler tut, kolonya geçir
Rahminde yeşert beni sonraya

1002. Gece Masalları

2009-01-20T10:39:00.003+02:00

"1002. Gece Masalları" 2005'de Metis Yayınları'ndan çıktı. Yiğit Değer Bengi'nin hazırladığı fantastik kurgu seçkisinde benim de bir öyküm yer alıyordu. Kitap hakkındaki bilgilere ekteki linklerden ulaşabilirsiniz, hikayenin bir kısmı ise aşağıda. Devamını okursunuz artık kitaptan:)

http://www.metiskitap.com/Scripts/Catalog/Book.asp?ID=1887

http://www.ideefixe.com/Kitap/tanim.asp?sid=D79CCC0BK05G70HN0PVG

Ellerinizi Arkanızda Tutun!

Onu bir yaz günü tanıdım. Gökyüzündeki bulutları omuzlarına almışçasına ezik yürüyordu. Etrafındaki ağaçlar da ona bu zahmetli işte yardım etmek istercesine dallarını bükmüş, onun gibi eğilmişlerdi. Her yerde yerçekiminin o yararlı tutsaklığı hissediliyordu; ağaçlarda, demir ayaklarını asfalta iyice gömmeye çalışan banklarda, adamın bükük sırtında, hatta yere iyice yapışmış gibi görünen gökyüzünde bile.
-Şunu bir dakika tutar mısınız? dedi bana.
- Pardon? Bana mı seslendiniz?
- Evet, siz. Çok yoruldum. Bir dakika tutabilir misiniz şunu?
Bana uzattığı kollarına baktım. Boştu.
- Af edersiniz, anlayamadım. Neyi tutacağım?
- Görmüyor musunuz? Bunu işte! Tutun azıcık ne olur.
Bir kaçıkla karşı karşıya olduğumu düşündüm. Bir an bu ıssız, büyük parktan kaçmak geldi aklıma ama peşimden koşup beni yakalayabileceği ihtimali ayaklarımı yere çiviledi. Ben şaşkın şaşkın bakınırken, o bin bir zahmetle bana doğru iki adım atmış, yanıma gelmişti bile.
- Lütfen, sadece bir dakika, demesiyle kollarıma bir ağırlık bırakması bir oldu.
Küt diye yere yapıştım.
- Bu da ne? Neler oluyor? Bana ne yaptınız?.
Bir yandan da bana yüklediği ağırlığı atmaya çalışıyordum. Soğuk, yapış yapış bir şey vardı sanki kollarımda, çok ölü, çok ağır, çok soğuk, çok… çok… çok tanımlanamaz. Ama gözlerimi ne kadar açarsam açayım göremiyordum onu.
- Korkmayın, sadece bir dakika dedi adam.
Üzerinden büyük bir yük kalkmışçasına derin bir oh çekti. Kan dolaşımını düzenlemek istercesine kollarını salladı, belini ovuşturdu.
- İki gündür benim elimde, dedi sonra. Kusura bakmayın biraz da sizi kandırmak gibi oldu ama dayanamadım daha fazla. Evde çocuklarım, karım var, anlıyor musunuz? Üstelik onca zamandır bir lokma yiyemedim, bir bardak su içemedim.
Dehşetle,
- Ne demeye çalışıyorsunuz? diye sordum. Ne yani şimdi bu… bu … işte bu elimdeki her neyse onu bana bırakıp gidecek misiniz?
- Karım ve çocuklarım evde beni bekliyor, dedi yine. Özür dilerim ama sanırım evet, böyle yapacağım. Siz de benim gibi yapar, birisini bulup başınızın çaresine bakarsınız artık.
Arkasını dönüp gitmeye hazırlandığını görünce dehşetle bağırdım.
- Lütfen! Bana bunu yapamazsınız.
- Bal gibi de yaparım, dedi omzunun üstünden bakıp. Ne yapalım, siz de buradan geçmeseydiniz.
- Ama bakın, ben sadece ellibeş kiloyum. Sizse kocaman adamsınız, hiç olmazsa daha dayanıklı birini bekleyemez miydiniz?
- Elinizde tuttuğunuzu taşıyacak kadar dayanıklı hiç kimseyi tanımıyorum, takmayın kafanıza. Siz yere düşmemesine dikkat edin yeter. Herhangi bir yere götürmeniz gerekmiyor.
- İstesem de götüremem ki zaten, dedim, kollarım önde, yere yapışmış yüzükoyun yatarken.
Omzunu silkmekle yetindi.
- Kusura bakmayın, dedi tekrar. İnanın bunu size yapmak istemezdim ama iki gündür bu parktan birinin geçmesini bekliyorum. Ne yapalım, siz çıktınız işte karşıma.
Havanın güzelliğine aldanıp da beni dışarı sürükleyen lanet olasıca ayaklarımla yeri tekmeledim. Kollarımı kımıldatabilseydim, “Kusura bakmayın” diyen ama beni bu beladan kurtarmak için kılını bile kımıldatmayan bu adama bir de yumruk savururdum. Ne yazık ki yapamıyordum.
Birden bire gülmem tuttu halimi düşününce. Elimde göremediğim bir ağırlıkla yerde yatıyordum. Beni bu halde birisi görse ayağa kalkamadığıma inanmazdı bile.
- Bir dakika, tamam anladım gideceksiniz ama hiç olmazsa elimdekinin ne olduğunu söyleyin.
- Boş verin, dedi yine. Ne olduğunu öğrenip de ne yapacaksınız? Elinizde tutun öylece yeterli.
- Peki siz görebiliyor musunuz bunu?
- Hayır, göremiyorum. Zaten görmek de istemem. Neyse, bana müsaade. Dediğim gibi karnım çok aç ve susuzum. Üstelik evdekiler de beni merak etmiştir. İzninizle.
Alay eder gibi bir selam verdi. Gitmek üzereyken son bir çare geldi aklıma.
- Çantam! Çantamda su ve sandviç var. Eğer bir-iki dakika daha yanımda kalırsanız onları size verebilirim.
- Hımm… Neli?
- Ne neli?
- Sandviç.
- Peynir, salam ve domatesli.
- Salam mı? Hiç sevmem. Teşekkürler ama ben karımın yanına gideceğim. Şöyle nefis bir kahvaltı çekiyor canım.
Çaresizlikten ağlamaya başladım.
- Lütfen, bunu yapmayın, dedi adam yanıma diz çöküp. Ağlayan kadınlara dayanamam.
- Ah! Bir kalbiniz var demek? Hiç belli etmiyorsunuz ama.
- Peki peki. Hatırınız için sandviçi yiyeceğim. Ama siz de susacaksınız tamam mı?
- Tamam.
Çantamdan sandviçle suyu çıkardı. Şişeyi kafasına dikip kana kana içtikten sonra derin bir “Oh!” çekti.
- Biliyor musunuz, su gibi nimet yok derken doğru söylüyorlar. Açlık neyse de, bu susuzluk canıma okumuştu.
Sesimi çıkarmadım. Kafam hızla çalışıyor, elimdeki bu yükten nasıl kurtulacağımı düşünüyordum. “Düşün” dedim aklıma “Lütfen bir şeyler düşün. Bu adamı ikna edecek bir şey olmalı.”
Adam salamları çıkarıp bana uzattı.
- Yemek ister misiniz?
- Hayır, şu anda canım hiçbir şey istemiyor. Çöpe atın.
- Ama bir süre sonra çok acıkacaksınız, isterseniz yanınıza koyayım. Başınızı hareket ettirebiliyorsunuz nasılsa, yersiniz.
- Öf, çekin şunu burnumun ucundan. Bir salam kokusu eksikti sanki başımda.
- Sevmiyorsanız neden salamlı yaptınız sandviçi?
Tanrım! Sadece bir sandviç yiyecek kadar yanımda kalacaktı ve konuştuğumuz şeye bak! Mantıklı bir şeyler söylemeye çalıştım.
- Af edersiniz isminiz neydi?
- Neden soruyorsunuz?
- Size nasıl hitap edeceğimi bilmek istiyorum.
- At...
- At mı?
- Yani şey… Bana Atilla diyebilirsiniz, kendi ismimi pek sevmem de.
- Peki Atilla Bey, siz sandviçi yerken bir iki soru sorabilir miyim?
Kıtlıktan çıkmışçasına lokmaları ısırırken kafasını salladı.
- İki gün önce bu şeyi aldığınızı söylemiştiniz değil mi?
Yine kafasını salladı.
- Peki bunu size kim verdi?
- Parktan geçiyordum sizin gibi. Yaşlı bir adam vardı burada, iki büklüm görünce yardım etmek istedim.
- Ne yani, siz isteyerek mi aldınız bu şeyi adamdan?
Utangaç utangaç başını salladı yine. Sonra dayanamayıp ekledi.
- Ne yapayım, dayanamadım işte o halde görünce. Anlarsınız, bunamış olabileceğini düşündüm, elinde bir şey taşıdığını zanneden bir deli olduğunu ya da. Maksadım ortada herhangi bir yük olmadığına inandırmaktı onu.
- Aferin! Şimdi sizin aptallığınızın ceremesini ben çekiyorum yani? Peki bana neden acımıyorsunuz?
- Acıyorum ama siz bunu birine vermeyi daha kolay başarırsınız, eminim. Böyle ıssız bir yerde yalnız ve güzel bir kadına yardım etmeyi kim istemez?
İşte bu hiç aklıma gelmemişti. Demek ıssız bir yerde, yalnız ve güzel bir kadın ha? Bu tek başına bile başlı başına bir sorunken, kesseler kımıldayamayacak bir halde, kollarında ne idüğü belirsiz bir ağırlıkla yere yapışmış yatan, yalnız bir kadın! Başıma gelebilecekleri düşünmek bile istemiyordum. Can havliyle kollarımı, ellerimi, hiç olmazsa parmaklarımı kımıldatmayı denedim tekrar. Mümkün değildi.

.......

Que Vadis?

2009-01-13T10:28:00.002+02:00

Kaderi dorusunda taşıyan
Kör bir demirden attır zaman
Deh deyince gitmeyişi bundan

Gözü bağlı bir atlıdır hayat
Kör bir demirden atın üstünde oturan
Durur gittiğini sanarak
Mahmuzu fazlaca kullanması bundan

Gözü bağlı atlının terkisindeki çocuk
Kör bir demirden atın üstünde oturan
Kaç nesildir bu yoldasın?
İki köre bağlanmış ki cesaretin
Kör kere kör umudun bundan.

Fantastik denemeler

2009-01-05T09:00:00.002+02:00

Aşağıdaki -ortasında bir yerlerden bir bölüm seçtiğim-hikayenin ilk versiyonu 2004'de Kayıp Dünya adlı web sitesinde yayınlanmıştı. "Melekler Taçsız Doğar" adını verdiğimiz bu uzun öyküyü eski eşimle beraber yazmıştık. Böyle yazmak benim için başta çok zor gibi görünse de sonradan çok hoşuma gitti. Gündüz o yazıyor, akşam da ben yazdıklarını toparlıyor, ekliyordum.

Biz yazarken çok eğlenmiştik, umarım sizler de okurken eğlenirsiniz. Herkese iyi haftalar dilerim.

9. Bölüm

Havelan Meclisi Eterasta’nın tam ortasındaydı. Çevresindeki her şeyden daha yüksek, daha genişti. Dış yüzeyi taştan yapılmış kabartmalarla bezeliydi. Beş ayrı kubbeden oluşuyormuş izlenimi veren çatısını hepsi birbirinden farklı beş dev heykel taşıyor, heykellerin görünüş ve uzunluklarının arasındaki fark yapıyı bir arada ve bütünlüklü tutabilirmiş gibi bir his uyandırıyordu.
Ortadaki heykel bir eraydı. Hemen yanında bir insan duruyordu. “Diğer üç heykel de babamın anlattığı öbür halkları simgeliyor demek ki” diye düşündü küçük kız. Ne kadar da farklıydılar! Birazdan onlarla yüz yüze gelip konuşabileceğini düşününce kalbi hızla atmaya başladı.
Mara’nın heykellere baktığını fark eden Adera,
“Sana anlattığım o eski zamanlarda Havelan Meclisi’nde bu heykellerde gördüğün tüm halklar yer alırdı. Şimdiyse biri mecliste değil, biliyorsun. O zamanlar hepimiz dünyanın ve birbirimizin varlığını yine birbirimize ve dünyaya borçlu olduğumuzu düşünürdük. Bak görüyor musun, her heykel bir diğerinin kubbesini de tutacak şekilde yapılmış. Herhangi birinin olmaması çatının tamamen çökeceği anlamına gelir.”
İçini çekerek ekledi,
“Sanırım öyle de oluyor.”
“Ne kadar büyükler,” diyebildi Mara.
Babasının sözlerindeki felsefi yan üzerinde duramayacak kadar etkilenmişti diğerlerinin görünüşünden. Ancak kendisi de bu durumdan epeyce çekmiş olduğu için, diğer halkların farklı görünüşleri hakkında yorum yapmak ayıp bir şeymiş gibi geliyordu. Bu nedenle fikirlerini kendine saklayarak ilgisini Eterasta’yı ilk gördüğünde de dikkatini çeken kutu benzeri hareketli odalara yöneltti.
“ Bunlar ne baba?
Adera yerine Ruven yanıtladı soruyu:
“Uçan odalar”
Adera açıkladı:
“Meclis üyelerinin bazıları bizimle yaptıkları seyahati güvenli bulmuyor. Ayrıca yük ve eşyaları bunlarla indirip çıkarmak çok daha kolay. Ogtornlar -ve artık Ruven gibi pek çok era da- bunlara uçan oda diyor. Biz kaldırıcı demeyi tercih ediyorduk ama sanırım artık genel kullanımı uçan oda olarak yerleşti.
“Uçan oda kaldırıcıdan daha güzel bir deyim ama, masal gibi,” dedi Mara. “Hoş aslına bakarsanız, başıma gelen pek çok şey de öyle ya.”
“Ben masallara inanmam, dedi Ruven. “İnsanlar konuşabilen bir kedi hakkında masallar anlatırdı örneğin. Hiç olacak şey mi bu? Miyavvv!”
“Doğru,” dedi Adera. “Miyavlayan bir Ruven hakkında masal anlatsalar ona inanabilirdin bak.”
Mara Ruven’den Downi’ye nasıl dönüşebildiğini kendisine de öğretmesini isteyecekti bir gün. Belki kendisinde de böyle bir yetenek vardı. Belki o da canı istediğinde bir hayvan, örneğin mavi kanatlı bir kuş olabilirdi.
Küçük grupları meclis muhafızlarının koruduğu kapıya doğru ilerlerken, uçan odadan inen bir grupla karşılaştı. Mara hayranlıkla fısıldadı:
“Ne kadar güzeller. Bunlar olbar, değil mi anne?”
“Evet” dedi Harlena. “Hemen fark ediliyorlar, değil mi? Tanışmak ister misin?”
“Hem de nasıl!”
Olbarlar güneş ışığını tenlerinde çoğaltarak geldi. Göz kamaştırıyorlardı. Kısa, yeşil cepkeninin altına bol, parlak eflatun bir çeşit pantolon giymiş olanı Mara’ya sarıldı.
“Hoş geldin seçilmiş çocuk. Üzerinde diğer dünyanın kokusu var. Işık getirdin aramıza.”
Olbarın büyüleyici kokusuyla başı dönen Mara ancak kekeleyebildi:
“Merhaba... adım Mara. Sizinle tanıştığıma çok sevindim.”
“Mara elbette. Adını bilmeyen bir kişi bile yok bu tarafta. Benim adım da Hyzediyah. Seni gördüğüm için ben de çok sevinçliyim.”
Mara bir kuş ötüşünü andıran bu adı dili döndüğünce tekrarlamaya çalıştı
“Hiy-zeddi-yaa.”
“Şuna bakın, hemen kapıverdi adımı,” dedi Hyzediyah neşeyle.
Gülüşü de kokusu kadar büyüleyiciydi.
Diğer olbarlar da yanlarına gelmişti. Mara’yı kucaklayarak iyi dileklerde bulunup, küçük kızı görmekten ne denli mutluluk duyduklarını tekrarladılar. İki grup arasında ayaküstü bir sohbet başlamışken Mara fırsattan istifade, olbarları incelemeye koyuldu.
Onlar için söylenecek ilk şey uzun olduklarıydı. Mara yüzlerini görebilmek için başını iyice yukarı kaldırmak zorundaydı. Buna karşın vücutları yapılı değil, narindi. Uzun kolları ve bacaklarıyla her an kırılabilirmiş gibi salınan ama asla kırılmayan sazlara benziyorlardı. Derileri altın rengiydi. Güneş vurdukça parlıyordu. Çekik gözlerinin gözakları siyah, buna karşın gözbebekleri parlak bir yeşil-mavi karışımıydı. Uzun boyunlarına karmaşık desenli kolyeler takılıydı. Konuşurken ellerini sıkça kullandıklarından parmaklarının ne denli zarif olduğunu fark etti Mara.
Giysilerinin biçimleri eralarınkinden oldukça farklıydı. Eralar, kanatlarına rahat hareket imkanı sağlayan bol elbiseleri tercih ederken, olbarların giysileri çeşit çeşitti. Daracık pantolonlar, kısalı uzunlu etekler, rengarenk gömlekler vardı üzerlerinde. Parlak renkleri ve yumuşak kumaşları sevdikleri belliydi.
Saçları gür ve siyahtı. Bir kısmı onları kısacık kesmiş, diğerleri ise türlü sanatla uğraşıp karmaşık şekiller vermişlerdi. Bir an kısa saçlı olanların erkek olabileceğini düşündü küçük kız. Diğer tarafta, insanların kadınları saçlarını uzatır, erkekleri ise kestirirdi. Yine de alıcı gözle bakınca ne giysilerinden ne de saç biçimlerinden olbarların cinsiyetlerine ilişkin bir ipucu yakalayamadı.
“Bu uçan oda denen saçmalığa herkes ömrü boyunca ancak bir kez dayanabilir. Oysa şu halimize bak. Sürekli toplantı! Sürekli uçan odalar! Bu böyle devam edecek olursa Meclis üyeliğinden istifa edeceğim Adera, böylece bilesin!”
“İşte ogtornlar,” dedi Adera fısıltıyla Mara’ya. “Uçan odalardan nefret ederler. Uçma fikrinden de hoşlandıkları söylenemez. Mavi kanatlarına hayranlık duymalarını sakın bekleme. Ama bunun dışında gerçekten dost canlısıdırlar.”
Kafasını sallamakla yetindi küçük kız. Ne kadar mükemmel yapılmış olursa olsun bir ogtornun nasıl göründüğü hakkında herhangi bir heykelin söyleyebileceği fazla şey yoktu. Şu anda onu selamlamak üzere yanına gelen bu halkı yakından görmek bambaşka bir deneyimdi. Ağzını kocaman açmış, nasıl olup da böyle görünen canlıların kendisinin de anlayabileceği bir dilde konuşabildiklerini düşünüyordu. Babasının fısıldayışıyla kendine geldi:
“Canım, şu yüzündeki ifadeyi değiştir hemen, ogtornlar oldukça alıngandır. Hem Tantar çok iyi dostumdur, kırılmasını istemem.”
Mara utançla ağzını kapayıp, elinden geldiğince gülümsemeye çalıştı. Adera uçan odalardan yakınan ogtornu selamladı:
“Sevgili Tantar! Her zamanki gibi çok hoş görünüyorsun. Uçan odalardan dolayı üzgünüm ama emin ol bu işkenceye katlanmana değecek bir ganimet var elimde bugün. İşte bu Mara, kızım. Mara, bu güzel hanım ogtornların meclisteki temsilcilerinden, Tantar. Bunlar da Taru ve Kedzik.”
Mara’yla tanıştırılan ogtornun yüzünde, küçük kızın dudakları olduğunu varsaydığı aralık dışında hiçbir değişim olmamıştı. Kızcağız bu değişimin gülümseme olduğunu ancak tahmin edebildi. Kalın ve sağlam gövdeli Tantar’ın elleriyle ayakları bir insana göre gayet büyüktü. Gözleri hemen kafasının üzerindeki iki yükseltiden çıkmaktaydı, her biri Mara’nın bir yumruğu kadardı. Bacaklarının dizlerine kadar olan bölümü neredeyse yere paralel duracak bir açıya sahipti, bu da ona her an zıplayabilirmiş gibi bir hava veriyordu.
Ogtorn, Mara’yı saygıyla selamladı.
“Hoş geldin seçilmiş çocuk. Sonunda ailene kavuştuğun için çok mutluyuz.”
Sesi de görünüşü gibi güçlü, görünüşüyle çok örtüşmese de güven vericiydi.
“Merhaba,” dedi Mara gülümseyerek. “Ben de ailemi bulduğum için çok mutluyum.”
“Senin yerinde olsam o kadar mutlu olmazdım doğrusu. Ah şekerim, senin katlanılması güç bir göreve gitmene sebep olan, işte bu inatçı Adera’dır. Benim kahrolası uçan odalara sık sık binmeme neden olan da odur. Sevgili babanın hayatımız üzerindeki olumsuz etkilerini düşünürsek seninle ortak yanlarımız epey fazla. Bizim aile bağlarımızı görmen için uzunca bir süre için yanıma gelmelisin. Hem böylece babanı emekli etme planlarımız hakkında konuşmak için bol bol da vaktimiz olur.”
Mara Tantar’ın yüz ifadesi ve ses tonu değişmediği için şaka yapıp yapmadığını anlayabilmek için babasına baktı. Bakışını takip eden Tantar, bu kez Adera’ya yöneldi:
“Artık emekli olmayı düşünmüyor musun Adera? Diyorum ki Mara da aramıza katıldığına göre, bu işlerden çekilsen de onunla daha çok ilgilensen. Senin yerine örneğin Anaid gibi zeki ve ileriyi gören dostlarımız Meclis’e katılır. Gözün arkada kalmaz.”
Adera Tantar’la aralarında yıllardır tekrarlanan bu oyuna her zamanki gibi içini çekerek katıldı
“Sevgili dostum, emin ol bunu ben de isterdim. Ancak sen de bilirsin ki maalesef yapılması gerekenle yapmak istediklerimiz her zaman aynı olmuyor.”
Taru ve Kedzik ile hararetli bir sohbete girişmiş olan Anaid’i gösterdi. Zavallı ogtornlar genç kadının konuşma hızı nedeniyle gayet zor anlar yaşıyorlardı.
“Yerimi Anaid’e sevinerek bırakırdım ancak diğer meclis üyelerinin bundan hoşlanacağını pek sanmıyorum. Sadece onun konuştuğu bir meclis! Hımm, aslında evet, neden olmasın ki? Haklısın, belki de yerimi ona bırakmalıyım. Hepimizin yerine konuşacak birini bulduğumuz için tüm meclis üyeleri emekli olabilir böylece.”
Anaid kendisinden bahsedildiğini fark ederek onlara doğru yöneldiğinde Tantar’ın fikri aniden değişiverdi. Aceleyle ekledi,
“Şey bir kez daha düşündüm de, sana hala ihtiyacımız var. Ne denli zor da olsa görev görevdir, değil mi Mara?”
Mara, Anaid’in ogtornda yarattığı korkuya kahkahayı basmamak için güç tutuyordu kendini. Normal bir zamanda -yani daha bir gün önce, o kendini biraz garip de olsa bir insan zannederken- ormanda karşısına çıksa korkudan bayılacağı bir yaratık, şu güzel kadından korkuyordu.
“Dedem ‘söz güçlüdür’ derken Anaid’i kast etmiş olmalı,” dedi Tantar’a.
Anlamadığını görünce ekledi,
“Dedem, Coravani. Kseleya’nın en iyi demirci ustasıdır. Kendisine ‘az konuşuyorsun’ diyenlere böyle yanıt verirdi.”
“Deden demek? Sanırım bir insandan söz ediyoruz değil mi canım?”
Tantar’ın “insan” sözcüğüne yaptığı vurguda bariz bir tiksinti vardı. Mara’nın bu vurgudan pek hoşlanmadığını fark eden Adera aceleyle araya girdi.
“Şimdi bunları konuşabilecek kadar vaktimiz yok. Birazdan toplantı başlayacak. Her zamanki huyun olduğu için senin gecikmene anlayış göstereceklerdir Tantar ama bizim gecikmememiz gerekiyor. Hele bugün asla!”
Bu arada Anaid’in elinden canını kurtaran iki ogtorn yanlarına gelmişti. Biraz daha ufak tefek görüneni söze karıştı.
“Tantar bence hemen gidelim, bugünkü toplantıya geç kalmamalıyız.”
Diğeri garip bir aceleyle Tantar’ı çekiştiyordu. Hızla uzaklaşırlarken,
“Bir an hiç susmayacak sandım,” dediğini duydu Mara.
Adera,
“Biz de gidelim artık,” dedi Mara’ya. “Açılış konuşmaları sırasında Meclis’te yalnızca temsilciler bulunabilir. Sen Ruven ve Anaid’le birlikte biraz bekleyeceksin. Normal zamanlarda bu konuşmalar uzundur. Ancak sen çok özel bir habercisin. O nedenle bugünkü konuşmaların oldukça kısa süreceğine eminim. Ruven lütfen bu iki hanımla ilgilen. Üçünüz de hazır olun. Her an çağrılabilirsiniz.”
Adera ile Harlena ogtorn ve olbarlarla birlikte yanlarından ayrıldıklarında Anaid, Ruven ve Mara’yı peşinden sürükleyerek meclis muhafızlarının yanına götürdü. Zavallıcıkların gözlerindeki korkak bakıştan Anaid’i tanıdıkları anlaşılıyordu.
“Anaid şimdi sırası değil!” diye uyardı Ruven.
“Kim demiş? Tam da sırası. Zavallıcıklar! Konuşamadıkları için nasıl da canları sıkılıyordur, bir düşünsene. E, bugün nasılsınız? Beni özlediniz mi?”
Kapıdaki era nöbetçiler görevleri bitene dek bir heykel gibi konuşmadan ve kıpırdamadan durmak zorundaydılar. Bu nedenle canları yalnızca konuşmak değil, Anaid’i fena halde pataklamak da istediği halde seslerini çıkaramadılar.
“Neyse, geçen gün nerede kalmıştık? Size “Dış Kapıda Var Bir Tilki”yi anlatıyordum değil mi? Bugün o tilkinin yavrularının başına geleni anlatacağım.”
Anaid öyküsünü öyle ayrıntılı anlatıyordu ki, Meclis Mara’yı konuşmak için çağırdığında bu işkenceye dayanmakta zorluk çeken nöbetçilerden birinin gözlerinde büyük bir kin, öbürünün ağzında da delice bir sırıtış vardı.
“Ama henüz birinci yavru bile doğmamıştı. Asıl macera şimdi başlıyor,” dedi Anaid üzüntüyle. “Hem baksanıza ne kadar da hevesle bekliyorlar öykümün devamını. Siz ikiniz gitseniz daha mı iyi olur acaba?”
Nöbetçilerden birinin kendisini tutamayıp hıçkırdığını gören Ruven, tek bir söz söylemeden koluna yapıştığı gibi kapıdan içeriye sürüklerken, Anaid nöbetçilere sesleniyordu:
“Üzülmeyin, çıkışta devamını anlatacağım!”
Mara Havelan Meclisi’ne girerken çok heyecanlıydı. Yüzünün bembeyaz kesildiğini, ellerinin titrediğini hissediyordu. O ünlü keskin gözlerine de bir şeyler olmuştu sanki. Sakinleşmeye çalışarak elbisesini düzeltti:
“Çok berbat görünmüyorum değil mi?”
“Hayır canım,” dedi Anaid. “Melekler kadar güzelsin. Kanatların bile tamam, bak. Bir tacın eksik.”
“Meleklerin tacı olduğunu bilmiyordum. Öyle mi gerçekten?”
Küçük kızın başına iki gün içinde öyle çok şey gelmişti ki, ona melekleri gördüklerini, başlarında taçlarının, ellerinde borazanlarının olduğunu hatta öğle yemeğini beraber yiyeceklerini anlatsalar buna da inanacaktı.
Anaid’le Ruven kızcağızın bu haline gülmekten alıkoyamadılar kendilerini. Mara yaptığının farkına vardığında,
“Tabii gülersiniz,” dedi. “Ne de olsa kimse karşınıza çıkıp aslında bir insan değil era olduğunuzu söylemedi. Sonra sırtınızdaki kamburun bir çift kanat olduğunu da söylemediklerine eminim ‘Merhaba, ben senin babanım, işte bu da annen. İnsanların yaşayıp yaşamayacağına sen karar vereceksin. Hadi meclise gidiyoruz’ diyen birileriyle karşılaştınız mı hiç? O yüzden meleklerin tacı olup olmadığını da sormazsınız benim gibi, değil mi?”
Ruven,
“Haklısın,” dedi. “Güldüğümüz için bağışla bizi. Senden öyle çok şeye inanmanı istedik ki, melekleri de tanıdığımızı sanman normal aslında.”
Anaid Mara’ya sarılarak onu meclis kapısına yöneltti.
“Az önceki soruna cevap vereyim. Bana kalırsa melekler taçsız doğuyor. Eğer iyi işler yaparlarsa taçlarına da kavuşuyorlar. Ne dersin, böyle olamaz mı sence?”
Kuşkuyla kafasını salladı küçük kız. Meleklerin tacı meselesini aydınlığa kavuşturmak içim önlerinde fazla zaman yoktu. Meclis Mara’yı bekliyordu.

Mutlu yıllar biiizeeee

2008-12-30T09:02:00.002+02:00

Tamam, yeni bir yıl zamanın umrunda falan değil. Ama biz onun karşısında her zaman şaşkın çocuklar olarak kendi zamanımızı kurguluyoruz. Bir ömrümüz var, ona yıl biçiyoruz.

Tüm dostlarıma çok güzel, hafif, derinlikli, mutlu, huzurlu bir yıl dilerim. Aşağıdaki şiir sizin için. Gözlerinizden öperim.

Yaşamaya Bakalım

Bir şiir yazacağım şimdi ben
Okuyanlar diyecek ki: Ne güzel şiir bu!
Ne güzel şiir bu, hadi işi bırakalım
Bırakalım şu takvimleri ve iş çizelgelerini
ve bilgisayar imleçlerini, kalemleri ve dosyaları
Keçeli kalemleri de bırakalım hem
Bırakalım onları
Hadi göğe bakalım

Geçinmeyi birbirimizle,
-böyle geçinemiyoruz madem- bırakalım
Alttan almayı, üste çıkmayı unutalım
Nabza göre verilen şerbetleri yere saçalım
Ne güzel bir şiir bu
Hadi ona bakalım

Neden yaşıyoruz sahi biz?
Koşa koşa ölüme gitmek için mi?
Bir lokma ekmek için mi?
Tanrının göğü büyük, toprağı da
Bize bir lokma ekmeği verir elbet
Bırakalım işleri hadi
Toprağa bakalım

Bakınca toprağa bir solucan gördük
Kopardık kuyruğunu
Ne etti: İki solucan
Böl ikiyi ikiye
Bir kalacak diyor matematik
Hayır! Dört var elimizde!
Bırakalım matematiği
Solucana bakalım

Neden yaşıyoruz sahi biz?
Yaşlanmak için mi?
Çalışmak için mi hep? Hep didinmek için mi?
Sabahları erken kalkmak
Geceleri erken yatmak
İşe gitmek ve gelmek ve tatilleri beklemek için mi?
Bir parça soluğa son nefeste kavuşmak için mi?
Bırakalım bunları hadi
Kendimize bakalım

Yazıldı bitti bu şiir,
Biz de yazabilirdik aklımıza gelseydi
Biz de yazabilirdik, evet!
Yazmadık çünkü işimiz vardı
Şimdi başka işimiz var
Hadi bu şiiri de bırakalım
Bırakalım onu
Yaşamaya bakalım

10.01.2003

Altyapısı Yok

2008-12-26T10:15:00.001+02:00

Neden bu uzaklaşmalar? Az mı yaşadık aşkı?
Doğru değil. Uzun uzun yaşadık aslında. Bol bol vaktimiz oldu söyleşmeye, hesaplaşmaya, alışverişe, kucaklaşmaya.
Çarşılara gittik pazarlardan döndük. Domateslerin iyilerini seçtik, dolmalık biberleri küçüklerden aldık. Pazarcıların kaytan bıyıklarına baktık, lafladık. Bol bol vaktimiz oldu bütün bunlara.
Altyapısı yok ama. Çöküyor bu bina. Çöküyor da ne kelime, çöktü bile.
Her şey geçer demiştim. Geçti. Biter demiştim. Bitti.
Sen hiç bir şey söylemedin. Bana söylettin. İstediklerini? Belki...
Ben dilsiz kuklacının dilli düdük, deli, zirzop bebeği oldum. Söyledim. İstediklerini. İsteklerin olduğunu düşündüğüm sözcükleri seçerdim.
Senin yerine de konuştum. Böylece bol bol vaktimiz oldu ayrılmaya.
Senin sesin yok muydu gerçekten? Olmaz mı, vardı. Vardı ama bana değil. Ben bu ilişkinin bütün sesini ve sessizliğini bu yüzden üstlendim. İyi bok yedim.
Sesi üstlenen kolay kolay bırakamaz sözcüklerin egemenliğini. Egemenlik mi? Yok, bu egemenlik değil. Söyleyen bendim dedim ama ya söyleten? Sen.
Belki de hakkım yoktu sözcüklerini almaya. Belki verdiklerini kabul etmek en büyük ihanetti sana. Ama parklara da gittik seninle, hatırla.
Yollarda gezerken karşımıza çıkan ağaçları gösterirdim sana. Yanında bir çakı taşır mı acaba?
Sen ağaçların adlarını anlatırdın. Bir daha geçişimizde ezbere okurdum çarpım tablosunu. Yanında çakısı var mı acaba?
Sen söyletendin. Arkada dururdun, dururdu bütün dünya. Sen replik seçtin, ben oynadım. Oyunlardan kaçarken oyuncaklara yakalandık böylece.
Yine de bu papağan nesnelik konumu alışkanlık yapıyor işte. Bu yüzden bu ilişkinin tarihini yazmak bana düştü. Böyle olunca bir yalandan baştan aşağı soyutlandım. Şimdi anlattığım benim tarihimdir ey sevdiğim. Senin ya da seninle benim değil: Benim tarihim.
Sözcüklerin dili yok. Sestir sözlenen. Aklın nişanlısı sanırsın, metresidir. Parayı senden alır, başkasıyla boynuzlar seni. Kocası sözcüklerin, çoktur. Fahişe olurlar, oyun oynamayı bilirler. Ne söylemek istersen tersi çıkar ya ağzından, bu yüzden işte.
Benim sözcüklerimin de tek kocası yok.
Ama bu aşkın da altyapısı yok. Geçtim altyapıdan temeli bile yok; üstüne üstlük malzemeden çaldık. Çöktü. Bu yüzden. Eskiden kurduğumuz binalara güvendik, keseden yedik.
Oysa her aşk yeni malzeme ister: Yeni sözcükler, yeni elbiseler, yeniden kurulacak bir tarih, yeni dil, yeni ve temiz pabuçlar; bayramlık.
Sana hediye ettiğim bayramlık mendili mahallenin kötü çocuklarıyla değiş tokuş ettin. Yerine kızkovalayan aldın.

Bari onunla beni kovalasaydın.
Misketlerini göstermedin bana, plançetada çizgi oyununu hep başkasıyla oynadın. Benim tornavidamla çizdiğin her kalp başkasına ait oldu. Kurduğun tesisat başkalarının evini aydınlattı. Ben karanlıkta kaldım.
Yine de kopya verdim sana.
Oysa her aşk yeni malzeme ister: Temiz bir kağıt, kullanılmamış kalem, gerektiğinde kullanılacak eskilerden temizlenmiş silgi, kırmızı kalem. Belki ağaca kalp oymak için yeni çakı... Suluboya kutusu alacak paran yoksa bile, hiç olmazsa temizlemeliydin fırçanı.
Sen kötü ve pasaklı bir öğrenciydin. Çantanın içi karmakarışıktı. Ben topladım, sen dağıttın. Derslerine hiç çalışmadın. Oysa ikiyle ikinin dört ettiğini sen öğretmiştin bana.
Teneffüsler verdik, oyun oynayalım diye. Oyuna katılmadın. Körebe bile oynamadın. Ki, en basitidir oyunların. Gözlerini inatla açık tuttun ama hiç bir şey görmedin yine de.
Her aşk yeni tasarımlar ister: Bir ev, bir masa, çatal-bıçak takımı, bir yatak, temiz çarşaflar. Hastanelerin tuvaletleri gerekirse, bir de yayı ömrümüzü tutan mandallar.
Sana sunduğum biftek tabaklarında kolumu yedin. Tuvaletten çıktığında sifonu ben çektim. Çarşafları temizleyip ütülemek bana düştü. Çamaşır ipini ben gerdim verdiğin replikle boğazıma.
Sen geçmiş bir rahatı arıyordun kollarımda. Benden eski tanımları bekledin. İstediklerinin neler olduğunu bulabilseydim belki söylerdim ama...
Her aşk iyi sözcükler ister: İyi ve temiz, kullanılmamış. Günaydını aşkın ibresine göre ayarlarsın. Nasılsın içini titretir. İyiyim ısıtır. Kimdi o şaşırtır, kurnazca mutlu eder. Seni seviyorum geri çekilmesi mümkün olmayan bir ilençtir, bekletir, bekletir, bekletir.
Sen sözcüklerin açık rahibi olmayı tercih ettin. Tanrıça diye oturttuğun başköşede ben senin ağzından çıkanlarla mutsuzlara umut vermeye mecbur bir tanrıçacıktım yalnızca.
İyi para kazandık. Evimizi döşedik bu parayla. Yeni koltuk yüzleri ısmarladık. Ben ustayı çağırdım. Sordum, kaça? Sen ustaya baktın...
Sözcüklerin biri bile eski kırık vazoyu onaracak güce sahip değildi. Yine de kalbimi onarabilirdi. Denemedin.
Her aşk, yeni aşk ister. Bu yüzden başkasına gider, sonra başkasına, sonra başkasına...
Sen ustaya baktın. Hayatına dair bir masal anlattı sana. Bununla ne ilgisi vardı ki, bir ustanın başka ustaya anlatacağı ne olabilir?
Bir aşk her zaman kendinden daha çok şey ister. Sen ustaya baktın. Bana değil. Yeni koltuk kumaşları elimde kaldı.
Her aşk eskimemiş eski hayaller ister. Aklın dudak büküp burun kıvırsa da, her aşkın altyapısında pembe panjurlar vardır. Bir de kolalı temiz perdeler, ucuz da olsa fark etmez. Perdeleri asmayı reddettin. Ben kolalamıştım bile.
Her aşk intikam ister. Bu yüzden yazıldı bu yazı. Ama...
Sen edilgen olmayı tercih ettin.
Bu ne büyük ikiyüzlülüktür, kuklacım.
Böylece ben etkendim.
Ah, ne iki yüzlülük kuklacığım.
Bu aşkın altyapısı...
Altyapı, üst kapı, kapının sapı... Sapından düştük, kırıldık: Sonbahar. Otuz yaş. Güç ve iktidar. Yorgunluk ve zaman. Beklemek, sabredememek.
Bu inşaatın malzemesinden çaldık. Altyapı da eksik. Ülkemizin bütün kalpleri ve şehirlerindeki sorun budur değerli arkadaşlarım.

1997 Ankara

Sekizde

2008-12-22T09:13:00.001+02:00

İlk annemiz havaydı.
Elma ağacından aldığı zehirli sütü
Bakır çalığı bir kaba sağdı.

İkinci babamızdı toprak
Öz babamız yukarıda başka yıldızlarla oynaşırken
Annemizi kolluyor ve bizi adam etmeye uğraşıyordu.
Yanık kollarını anımsıyorum şimdi ve ekmeği sevmeyi öğretişini
Yoksuldu çok. Zordu.

Üçüncü kardeşimiz Sağlam
Doğduğu zaman ağladı annem. Çok.
Bizi evden attı.
Yiyecek Sağlam’a yetecek kadardı.

Dördümüz, iki eski kardeş, topal bir kedi ve bir vahşi ördek
Göl yoluna indik.
Diledik ve hiçbir şey olmadı.

Beş kişi geldi yanımıza, göle bir ceylan
Bırakmayı istiyorlardı. Bekle
Dedim kardeşime.
Onlara kediyi verdim. Aldım ceylanı
Çocuk kendisi geldi
Durdu yanında. Bağlıydılar.

Altı kişiydik, denize gittik.
Bulduk istiridyeleri. Et.
Ceylanlı çocuk dişini değişti inciyle.
Denize verdik. İstiridyeye.

Yedi parçaya ayrıldı dişinci, halkalandı karanlık. Yokuş.
Yuttu tahta oldu. Çan.
Sesi duyduk. Oltaya takılanları almaya geliyorlardı. Bekle
Dedim ceylana.
Balıkları çözdüm. Bağlıydılar.

Sekizde duruldu su.

11 Aralık 2004

Bay Kerim Özyazıcı'nın muhteşem kitabı

2008-12-15T10:23:00.002+02:00

Merhabalar efendim,

Bayram bitti, koçları danaları kestik, kavurma yapıp yedik, dostları, akrabaları gördük, döndük evimize, işimize geldik.

Sizi bilmem ama ben pek keyifli bir bayram geçirdim ana kucağı baba ocağı derken. Uzun sayılabilir bir tatil de epey yetti bana. İşime, evimi, normal gündelik hayatımı özlemiş olarak geldim.

Efendim, aşağıdaki yazı Bay Kerim Özyazıcı adını verdiğim bir karakter hakkında taa fi tarihinde yazmaya başladığım bir uzun öykü. Ne yazık ki üşengeçliğimin sonucu halen "bitirilememiş öyküler" dosyasında yer alıyor. Bir gün tamamlar mıyım bilmiyorum ama bu kadarını bile okumak beni hala eğlendiriyor. Bazı öyküler yazınca güzel olur, bazıları yazmayı hayal edince.

İyi okumalar, iyi haftalar dilerim.

Kitap

1.
Günümüzde adını anımsayanların sayısı fazla değilse de, Bay Kerim Özyazıcı henüz yirmi yıl öncesine dek edebiyat dünyamızın tartışmasız en büyük ismiydi. “Bay” diyorum kendisine, çünkü o, o zamanlarda bile modası geçmiş sayılabilecek bu hitap konusunda anlaşılmaz bir hassasiyet gösterirdi. Fakat inanın, diğer anlaşılmaz huylarının yanında bu takıntısı devede kulak kalırdı.
O günlerin en saygın yayınevinin kapısını çaldığında henüz yirmi iki yaşındaydı Kerim Bey, kolunun altında da gayet kalın bir dosya vardı. Daha sonra birlikte çalışacakları editör Hasan Bayraktaşıyan yalanlasa da yazarımız kabul ettiği sınırlı sayıda röportajlardan birinde öykünün devamını şöyle anlatır:
“Üstat beni öyle, kolumun altında dosyayla görünce, ağzında bir şeyler geveleyip kapıyı kapamaya çalıştı hemen. Bir an şaşırdım ama sektirmeden ayağımı kapı aralığına uzatıverdim. Bu kez Hasan Bey’in dışarı çıktığını söyledi. İnanmadım elbette, bir panelde konuşmacı olarak görmüştüm kendisini. Yalanını yüzüne vurunca utandı anlaşılan, beni içeri aldı.”
Röportajın yayınlanmasından sonra Hasan Bayraktaşıyan’ın adı Kapıcı Hasan’a çıktı, durumdan gayet rahatsız olan saygın editör bir açıklama yapmak zorunda kaldı. “Ne yani, onca iş arasında bir de kapı açmakla ilgilenebileceğine gerçekten inandıklarını mı” sorduğu açıklamasında, anlatılanların gerçek olduğu varsayılsa bile -ki asla değildi- öyle yüze kapı kapamak, yalan söylemek gibi terbiyesizliklerin ilkelerine ters düştüğünü önemle belirtiyordu. Ona göre Kerim Bey tüm genç yazarlar gibi dosyayı Hasan Bayraktaşıyan’ın özel asistanına vermiş, bir çay içerek ayrılmıştı bürodan. Yine de durumu hayal gücü çok gelişmiş bir yazarın fantezisi olarak “elbette” hoş görüyordu.
Hasan Bey ne söylerse söylesin, Bay Kerim Özyazıcı’nın anlattıklarının doğruluğuna inanmak için elimizde gayet geçerli bir neden bulunmakta. Şöyle ki, bu öykü vesilesiyle editörün özel asistanıyla görüştük. Yayın dünyasındaki hayallerinden vazgeçip evlenerek Anadolu’da bir kasabaya yerleşen bu güzel hanımdan sözü geçen ve hala ülkemizin en büyük yayınevlerinden biri olan kuruluşun o günlerde batmak üzere olduğunu, herkesin işine son verildiğini öğrendik. Dolayısıyla, o gün büroda Hasan Bey’den başkasının bulunmaması, kapıyı da bizzat kendisinin açması akla gayet yakın görünüyor.
Kapıyı açan kim olursa olsun bilinen o ki, o gün Bay Kerim Özyazıcı sonradan adı sadece “Kitap” olarak anılacak romanını editöre ulaştırmayı başardı. Romanın adı o sırada “Rüzgârın Getirdiği” idi. Bu isim Kerim Bey’in çocuksu fakat gayet okunaklı el yazısıyla özene bezene dosya kapağına işlenmiş, hatta bazı rivayetlere göre bir resimle de süslenmişti.
Rüzgârın Getirdiği’nin kapak resmi Kerim Bey’in ortadan kaybolmasından sonra edebiyat ve sanat çevrelerinde uzun süre tartışılacaktı. Araştırmamızın amacı bugün varlığı bir esrar örtüsüyle sarmalanmış olan Kitap’ın hikâyesini mümkün olduğunca detaylandırmak, elimizdeki bilgi toplamını sergilemek olduğundan bu tartışmalara da kısaca değinelim.
Sekiz yıl önce bir trafik kazasında yitirdiğimiz edebiyatımızın değerli eleştirmeni Türkan Sevilensoy öldüğünü düşündüğü yazara bir veda yazısı kaleme almıştı. Yazıda Bay Kerim Özyazıcı’nın ülkemiz edebiyatına yaptığı katkılara değiniliyor, kapak resmi örneğinden hareketle “aslında çok yönlü bir sanatçı sayılması gerektiği” ileri sürülüyordu. Türkan Hanım’a göre, söz konusu resimde iki dağ bulunmakta idi. Birinin zirvesine bir ev, diğerininkine bir kadın, iki dağın arasından vadiye inen yola ise kollarını açmış bir adam çizilmişti. Türkan Hanım’a göre “naif olarak nitelendirilebilecek bu çalışma, Kerim Bey’in artık ne yazık ki takdir edemeyeceğimiz pek çok başka yeteneğinin küçük bir yansıma”sıydı.
Aslında adetten sayılan, alışılageldik bir veda yazısıydı bu. Üzerinde fazlaca durulacak bir yanı yoktu. Ne ki bir başka edebiyatçı, Tayfun Kösemen, Türkan Hanım’ın yazısına karşı oldukça sert bir yanıt yayınladı. O güne dek iki romanı yayınlandığı halde beklediği üne kavuşamayan -ki bugün de kavuştuğu söylenemez- Kösemen, cesedi bulunamayan birinin ölmüş de sayılamayacağını öne sürdüğü yazısında “Türkan Hanım’ın birilerini öldürmede her zaman olduğu gibi bu kez de acele ettiği” yorumunu dile getirdi. “Kerim Bey hakkında hiç de olumlu düşünmediği herkes tarafından bilinen birinin, böyle bir veda yazısı yazmaya cüret etmesi olsa olsa günah çıkarmak sayılabilir”di. Başka şeyler de sayılabilirdi gerçi, fakat Tayfun Bey ağzını bozmak istemiyor, durumu kamuoyunun dikkatine sunmakla yetiniyordu.
Resme gelince… Tayfun Bey’e göre Türkan Hanım’ın tarifinde bir ilkokul çocuğunun karalamasına dönüşen resim, düpedüz iftiraydı. Öncelikle Rüzgârın Getirdiği’nin orijinal el yazmasında -Bay Kerim Özyazıcı daktiloya rağbet etmezdi- gerçekten de bir kapak resmi bulunsaydı şimdiye dek ortaya çıkardı herhalde. Hadi bulunduğunu varsayalım, bunu Türkan Hanım nereden görecekti ki? Kerim Özyazıcı arasının bozuk olduğu bu eleştirmene değil böyle kıymetli bir anıyı göstermek selam bile vermezdi. Hem Kerim Bey gibi zevkli biri resim yapacak olsa dağdır tepedir yoldur gibi basitliklerle uğraşmaz doğru dürüst bir soyut çalışmayı tercih ederdi. Yazarı azıcık olsun tanıyan herkes bilirdi bunu.
“Türkan Hanım artık savunma yapamayacak birinin arkasından böyle saçmalıklar uydurup iftira üreteceğine, işini hakkaniyet çerçevesinde yapsın”dı. Zaten Tayfun Bey’in yazdığı iki güzel romanı da böyle desteksiz atışlarla yerin dibine batırmamış mıydı aynı kadın?
Tayfun Bey’in agresif çıkışı ne zamandır şöyle ağız tadıyla bir polemiğe girişememiş deneyimli kalemşorların arayıp da bulamadıkları nimetti. Hepsi Türkan Hanım’ın bu terbiyesize ağzının payını vermesini, sonra da konu hakkındaki derin bilgilerini ortaya dökmek üzere sıranın kendilerine gelmesini beklerken, ne yazık ki bir yeniyetme cevabı patlatıverdi.
Sinan Dostel tartışmanın başladığı sırada ilk kitabı Kızıl Taş ile Sabih Kahraman ödülüne layık görülmüş genç bir romancı idi. Ödül jürisinde de yer alan Türkan Sevilensoy kitabı epeyce övmüş, hatta yazarın “gelecekte, dünyanın en parlak romancılarından” olacağı kehanetinde bulunmuştu.
Romancımız hamisinin öngörüsünü pek gerçekleştiremedi gerçi, sizlerin de bileceği gibi günümüzde romanlarından çok eleştiri yazılarıyla tanınıyor, fakat o zamanlarda başarılı bir çıkış yapmıştı. Belki de bu başarıda yardımlarını gördüğü Türkan Hanım’a olan gönül borcu nedeniyle Tayfun Bey’e de bir yanıt verme gereği duydu. Ama ne yanıt!
Pek çok yazarın sivri dilinden yakındığı Sinan Bey, bu alandaki yeteneğinin ilk örneğini sergilediği yazısında Tayfun Kösemen’in “iki güzel roman”ını alaycılığı da aşan, hakaretamiz bir dille ele alıyor, resim konusuna ise bambaşka açıklamalar getiriyordu.
Sinan Dostel’e göre asıl iftiracı Tayfun Kösemen’in ta kendisiydi. Türkan Hanım o resmi elbette görmüş, tarifini ise az bile yapmıştı. Kapak resminde dağ, yol, ev, kadın, adam... Bunların hepsi yer almakla kalmıyor, adamın ağzından, içinde “Ne Yapacağım?” yazan bir de konuşma balonu yükseliyordu. Türkan Hanım’ın resmi banalleştiren balondan söz etmeyişi tamamen asaletinden, terbiyesindendi. Evet, pek sevmezdi Bay Kerim Özyazıcı’yı Türkan Hanım ama neden sevmezdi, biliyor muydu acaba Tayfun Bey? Bilemezdi elbet. Oysa kendisi biliyordu, çünkü resmi gözleriyle görmüştü.
İşte bunları söyledikten sonra asıl bombayı “Behey şaşkın Tayfun! Sen nereden bileceksin ki?” diye başladığı paragrafta patlatıyordu Sinan Bey. Diyesiydi ki, Bay Kerim Özyazıcı Türkan Hanım’a deliler gibi aşıktı. Bunu Sinan Bey’e kendi evinde, bir içki masasında itiraf etmiş, aşkına karşılık bulamadığını, Türkan Hanım’ın kocasını bahane ederek onu defalarca kovduğunu söyleyip ağlamış, gidip çalışma odasından buruşuk bir kağıt getirmişti. İşte resim o kağıtta yer alıyordu.
Kerim Özyazıcı “Bak dostum bak!” demişti Sinan Bey’e “O zalim âşık emeğimle, aşkımla, gençliğimle dolu bu hediyeyi buruşturup kafama fırlattı.”
“İşte Tayfuncuğum, ben o anda anladım Türkan Hanım’ın bu -hadi terbiyesiz demeyelim ama- düşüncesiz adamı neden sevmediğini,” diyordu Sinan Bey yazısında. “O gece Kerim Bey bana sanki bir marifetmiş gibi öyle detaylar anlattı ki, ifşa edemiyorsam burada, sadece bir ölünün arkasından kötü konuşmak istemediğim içindir. Bir düşünsene, çok muhterem bir hanımefendinin kapısına dayanmak suretiyle bir yuvayı bozmaya kalkmak ne büyük bir ayıptır! Ya kocasını tehdit etmek? ‘Cesedi bulunamayan birinin ölümü de kesinlik kazanmamıştır’ diyorsun, belki öyledir, fakat benim gözümde Kerim Bey o gece ölmüştü zaten, isterse dünyanın en büyük edebiyatçısı olsun.”
Sinan Bey, Bay Kerim Özyazıcı ile bir daha görüşmediğini, ayrıca kör öldüğünde ona badem gözlü denmesine de taraftar olmadığını belirtiyor, Türkan Hanım’ın bu ülkenin gelmiş geçmiş en değerli, en sözüne güvenilir insanlarından olduğunu da ekleyerek, yazısını “Tarih elbette gerçekleri ortaya çıkaracaktır” cümlesiyle bitiriyordu.
Ne yazık ki Sinan Bey’in hamisini korumak adına yazdığı yazı beklediği sonucu vermedi. Türkan Hanım adının duyulması için onca uğraştığı romancının kırk yıllık sırları faş edişinden duyduğu derin rahatsızlıkla Avrupa’ya kaçtı. Kocası Sinan Dostel’i öldüreceğini ilan edip fellik fellik dolanmaya başladı. Zavallı Sinan Bey Türkan Hanım’dan özür üstüne özür dilese de dedikoducu durumuna düşmüştü bir kere. Bir yandan ölüm korkusu ile ortalarda görünmemeye çalışıyor, diğer yandan niyetinin kötü olmadığını anlatabilmek için o gazete senin, bu dergi benim dolaşıyordu.
Tablolarında hep kuşları ele aldığı için Kuşçu Ressam olarak tanınan Asaf Hakan bu noktada devreye girip “Söz konusu resmin yıllar önce Hasan Bayraktaşıyan’ın ofisine gitmiş olamayacağı”nı söyleyerek olayı bambaşka bir noktaya taşıdı. Gidemezdi, çünkü şu söz edilen resmi üç yıl önce kendisi çizmişti. Anlatılanların aksine hiç de naif bir çalışma değildi resim, tersine gurur duyduğu bir yapıtıydı. Bu arada, Kerim Bey’e hediye ettiği çalışmanın yoz ahlak sahibi bir takım kişilerce dedikodu malzemesi haline getirilmesini kınıyordu.
Ortada fol yok yumurta yokken birdenbire patlayan bu tartışmalar Kitap’ın tüm versiyonlarında satış rakamlarını yeniden tepelere fırlattı. Bundan olsa gerek, Kitap’la ilgili her şeyin yayın hakkını elinde tutan Hasan Bey dosyada bir kapak resminin bulunup bulunmadığını bunca yıl sonra anımsamasının güç olduğunu ileri sürdü, gelen sorulara çelişkili cevaplar vermeyi tercih etti. Fakat sanki bir ev, dağ falan gibi bir şeyler anımsıyordu o da.
Türkan Hanım’ın kocası Sinan Dostel’in burnunu kırdı, Tüm-San-Der (Tüm Sanatçılar Derneği) “Sanata kaldırılan eller kırılacaktır” açıklamasında bulundu, olay adli makamlara taşındı. Konu artık edebiyat dergilerinden, kültür sanat sayfalarından taşmış, gazete manşetlerinde işlenmeye başlamıştı.
Tüm bunlar yaşanırken bir de sahte kapak resimleri çıktı ortaya. Yağlıboya, suluboya, karakalem ya da pastelle çalışılmış pek çok kağıt parçası, Bay Kerim Özyazıcı’nın elinden çıktığı iddiasıyla elden ele geziyordu. Bugün bile bunlardan birkaçını özel koleksiyonlarda bulabilirsiniz. Kiminde bir, kiminde iki dağ; kiminde bir orman, kiminde ise sadece konuşma balonu yer almaktaydı. Kimi Sinan Bey’in açıklamasına uygun şekilde buruşturulup düzeltilmiş, kimi hiçbir açıklamaya uymayacak şekilde, öyle sekiz-on yıl değil, sadece birkaç ay öncesinin tarihini taşıyan bir takvim yaprağının arkasına çizilmişti. Resimlerin sahipleri ellerindekinin gerçek kapak olduğunu, kendilerine bunu Bay Kerim Özyazıcı’nın hediye ettiğini şahitler göstererek ilan ediyor, gazeteler ortaya çıkan her yeni resmin üzerine atlıyordu. Hakları da vardı doğrusu, sadece ülkemizin en büyük yazarının ortadan kaybolması, öldü mü kaldı mı bilinememesi bile kendi başına iki üç haftalık haber değerindeyken, arkasından kopan dedikodu fırtınası ve kavgalar insanların öyle ilgisini çekmişti ki, gazetelerin tirajını olayla ilgili bir habere yer verip vermedikleri belirliyordu neredeyse.
Sahte ressamların arasından fırsattan istifade ün yapmaya çalışan uyanıklar da çıktı. Bunlardan biri kocaman bir yağlıboya nü çalışmıştı ve resimdeki kadının Türkan Hanım olduğunu ileri sürüyordu. Hayır, elbette Rüzgârın Getirdiği’nin kapak resmi falan değildi bu, ressam böyle bir şey söylemiyordu. Fakat hikayesini yine de Kerim Bey’e bağlıyor, yazarın çok sevdiği, değer verdiği bir dostu olduğunu, bu aşk hikayesinin öksüz bir çocuk gibi ortada kalmasına gönlünün elvermediğini, Türkan Hanım ile Kerim Bey arasında öyle platonik aşk falan da değil, yıllardır devam eden bir ilişki yaşandığını, kendisinin tüm detayları bildiğini, çünkü âşıkların gizlice kendi stüdyosunda buluştuklarını iddia ediyordu. Ressamın dediklerine bakılırsa, Türkan Hanım onu terk ederse alkolik kocasının intihar edeceğini düşünüyordu, bu yüzden boşanmamıştı ondan. Fakat Kerim Bey’den de ayrılamamıştı. “O kadar büyük bir aşktı ki onların arasındaki, bizim fani ruhlarımız bu hisleri anlayamaz,” diyordu ressam. Elindeki resim işte bu saf aşkın simgesi olarak Türkan Hanım’ın isteğiyle Kerim Bey’e bir hediye olarak yapılmış, ne yazık ki yazarın sırra kadem basmasıyla sahipsiz kalmıştı. Ressam buradan -buradan dediği yer, bir televizyon stüdyosuydu- hanımefendiye resme sahip çıkması için çağrıda bulunuyordu.
Türkan Hanım o zamanlar gerçekten çok hoş, çok alımlı bir kadındı. Sanat eseri de tamamen realist tarzda çalışılmıştı. Türkan Hanım’ın o güne dek herkesi hayran bırakan güzel yüzünün yanı sıra, o güne dek eşinden başka kimsenin göremediği, dolayısıyla hayran da olamadığı diğer yerleri de tüm detaylarıyla tablodan ekranlara yansıyordu. Türkan Hanım’ın eşine birinin daha burnunu kırma hakkını verebilirdi bu tablo.
Allahtan resimdeki kadın hiç vakit kaybetmeden soluğu aynı stüdyoda aldı da, Türkan Hanım’ın eşi bu kez de Tüm-Res-Der tarafından protesto edilmekten kurtuldu.
Stüdyoyu adeta basarak açıklama yapmak isteyen hanım, ressamın “Meşhur olacaksın” diyerek poz vermesini istediğini, fakat televizyon konuşmasında kendisinden hiç söz etmeyerek onu aldattığını, adının Türkan falan değil Suzan olduğunu, şarkıcılık yaptığını tüm ülkeye bağıra bağıra ilan etti, küfretmekten vazgeçmesi karşılığında haber stüdyosunda şarkı okuma hakkını söke söke aldı, güzel yurdumuz da bu sayede bir assolist kazandı. Yeri gelmişken belirtelim, bu hanım yıllardan beri beğenerek dinlediğimiz Suzan Sarar’dır.
Televizyon ekranlarında olayları izleyenler ressamın terbiyesizin teki olduğuna kanaat etmişti o akşam. Fakat ressam inatla Suzan Sarar’ın ün peşinde olduğunu, evet, onu tanıdığını fakat resimdeki kadınla uzaktan yakından bir ilgisi bulunmadığını söyleyerek anlattıklarının doğruluğunda ısrar etti. Israrını Türkan Hanım’ın mahrem bir bölgesinde yer aldığını iddia ettiği bir bene doğru uzatıp Suzan Hanım’dan da aynı yerde bir beni varsa göstermesini istediği sırada ne yazık ki yayın kesildi, ne beni görebildik ne de ressamı bir daha. Ressamın eserine sahip çıkması için çağrıda bulunduğu Türkan Hanım ise ne geri döndü Avrupa’dan ne de resme sahip çıktı. Hatta konuyla ilgili bir tek açıklama bile yapmadı. Bunun yerine dedikoduların durulmasını bekledi, sonra da eşinden boşanıp Paris’e yerleşti.
Bir süre sonra Bay Kerim Özyazıcı’nın yayınevine götürdüğü ilk dosyada bir kapak çiziminin bulunup bulunmadığı tartışma konusu olarak çekiciliğini kaybetti. Hayat hikâyesindeki her şey gibi, o da birçok bilinçli ya da bilinçsiz kandırmaca, muğlâklık ve her şeyin üzerini örten sis perdesi altında unutuldu.
Gündemimiz öyle hızla değişiyor ki, biz de zamanında pek çok konuşulan, hatta üzerine “Kapağın Olayım” isimli bir şarkı bile bestelenen bu olayı incelediğimiz dergiler sayesinde öğrendik. Türkan Hanım ile yazar arasında bir aşktan söz edildiğini de.

İyi bayramlar, iyi tatiller

2008-12-05T11:49:00.002+02:00

Keyifli Şiir

Adı keyifli şiir olacaksa
İçine bir kitap koy, tahtadan bir de masa
Huzur da olsun, olmazsa olmaz
Mutlaka demlenen bir çaydanlık sesi koymalısın ortasına

Bir kaç dost sesi uzaktan gelsin
Fazla yakınlaşmaları gerekmez
Orada olduklarını bilelim yeter
Telefonu çaldırdığımızda açacaklarına
Ağladığımızda sarılacaklarına güvenelim

Adı keyifli şiir olacaksa, olmazsa olmaz
Koy içine biraz bahar, biraz kış
İkisini de pencere kıyısından görmüş
Ev halinden anlayan bir de tahta masa

Katil olana değil edene bak

2008-11-27T09:04:00.003+02:00

Efendim, hiçbir yerde yayınlanmamış bir öyküyü paylaşıyorum bugün. Bir deneme babındaydı bu öykü, polisiye yazar mıyım yazamaz mıyım? Benim yazdığım bu kadar oluyormuş işte: Hanım hanımcık.

Hanım

Bir zamanlar Seri Sorgulama Genel Merkezi’nin müdürü olan gayet hoş bir hanım vardı. Onun için gelmiş geçmiş en iyi sorgucu derdi meslektaşları. Bir efsaneydi camiada ve emin olun bu ünü hak ediyordu. Daha yirmi iki yaşındayken yıllarca polis teşkilatını peşinden koşturan bir soyguncuyu ortaya çıkarmakla başladığı mesleki kariyeri sayısız başarıyla devam etmiş, otuz yaşında da müdür olmuş, makam koltuğuna kurulmuştu.
Bu koltuğa çok da yakıştı doğrusu.
Merkez yıllar önce çözdüğü şu soyguncu işinden sonra dişe dokunur hiçbir başarı elde edememişti. Çözemediği davalar nedeniyle herkesin diline düşmüş, iyiden iyiye alay konusu olmuştu. Fakat yeni müdürün zehir gibi zekası, iş bilirliği sayesinde kısa zamanda toparladı kendini. Çözülmeyi beklerken tozdan vazgeçerek küflenmeye başlamış dosyalar hızla elden geçirildi, suçlular bulundu, çözümsüz davalar bir bir kapandı.
Basında kurumlarına ilişkin ilk övgü yazısı yayınlandığında çalışanların sevincini görmeliydiniz. Artık çalıştıkları yer sorulduğunda başlarını öne eğerek mırıldanmıyor, tersine gür bir sesle, övünerek söylüyorlardı merkezlerinin adını. Kurumlarını kapanmaktan, kendilerini de işsizlikten kurtaran müdürlerini taparcasına sevdiler, bir de isim taktılar ona: Hanım.
Seri Sorgulama, Hanım ve ekibinin gayretleriyle suçluların korkulu rüyası haline geldi. O güne dek soyguncuların, seri katillerin, çetelerin korkusundan hava kararır kararmaz evlerine kapanan insanlar yavaş yavaş dışarı çıktı. Şehir geceleri de yaşamaya, eğlenmeye başladı. Kepenklerini kapayacak hale düşen eğlence yerleri nasıl ayakta kalacaklarını değil bunca insana nasıl hizmet vereceklerini düşünür oldu.
Tüm bu olan bitenin mimarı Hanım’dı elbet. Merkez çalışanlarının müdürlerine verdiği bu isim giderek herkes tarafından benimsendi, efsanesi meslektaşlarının dilinden tüm şehre yayıldı.
Erkekler güzel ve akıllı olduğu için seviyorlardı Hanım’ı, kadınlar korkusuzca gezebilecekleri sokaklara kavuştukları için. Çizgi filmlerdekilerin yerine kanlı canlı bir kahramana kavuşan çocuklar da, son nefeslerini bir katilin kanlı ellerine değil de temiz temiz Azrail’e emanet edeceklerinin güvencesiyle rahatlamış yaşlılar da bayılıyordu Hanım’a.
Hanım ise gördüğü bunca ilgiden, sevgiden memnun, şehrin sokaklarındaydı hep. Gece vakti bir meyhanede balıkçılarla kafa çekerken görüyordu ay onu, güneşe bakarsanız sabahları parktaki kuğulara yem atmaktı en sevdiği uğraşı. Şehirdekiler Hanım’ı neredeyse her yerde görmeye öyle alışmışlardı ki, birkaç gün semtlerine uğramasa Seri Sorgulama’nın kapısına dayanıyorlardı. “Hanım iyi mi?”
İyi olduğu söyleniyordu onlara ve getirdikleri ufak tefek hediyeler o sırada sorguda olan zanlılara gönderiliyordu.
İnanılması güç ama hayatlarını hırsızlıkla, yasadışı ticaretle hatta kiralık katillikle kazananlar bile seviyordu onu. Nasıl sevmesinler, bir kere, hepsini canından bezdiren çete savaşlarına son vermişti. Bu çok önemliydi çünkü suç işlemeye teşne, hafif kötü biri de olsanız diken üzerinde yaşamak hiç de keyifli bir şey değildir, inanın. Bunun dışında, yolları Seri Sorgulama’ya düşen suçlular -ki hepsinin yolu ara sıra buraya düşerdi, bir nevi meslek geleneğiydi bu hal- alıştıkları gibi şiddetle değil bambaşka bir tavırla karşılaşıyorlardı. Hiçbiri kötü muamele görmüyordu örneğin. Tersine, sorgu odaları bir ev gibi döşenmişti, gözleri yaşartacak denli ev gibi. Hanım’ın teorisi en sonunda yakalanmış olmanın özünde iyi bir kalbi rahatlatacağı, bu rahatlamanın da zanlının çenesine doğrudan yansıyacağı yönündeydi çünkü.
Ufacık tefecik bir kadındı Hanım. Hani baksanız, ne otuzunda derdiniz, ne de bir efsane. Fakat birazcık konuşmaya kalktığınızda balyoz gibi inerdi üzerinize kişiliği. “Çelik gibi bir kadın valla” Böyle söylerdi onunla konuşan herkes.
Fakat bir gün geldi, çelik kırıldı.
Olan biten fazla bir şey yoktu aslında. Bir sorgulama sırasında biraz fazla içten davranan bir katille karşılaşmıştı Hanım, o kadar.
Katil, bebek yüzlü bir kadındı. Kızıl saçları, iri, mavi gözleri, korkunç masumiyeti ile ağzından dökülenler arasındaki tezat inanılır gibi değildi. İncelikli sorgulamalara girişmeye gerek kalmadan birer birer anlattı marifetlerini.
Hanım ve beraberindeki ekip kendilerini bir anda masanın çevresinde otururken buluverdiler. Sanki yorgun argın işten gelmişlerdi, sanki dışarıda kar yağıyordu, sanki sıcacık mutfaklarındaydılar ve sanki çok sevdikleri kız kardeşleri korkunç bir masal anlatıyordu onlara.
Bir değil on beş masal anlattı kız kardeş. İlk masal “Ben daha küçücük bir kızken” diye başlıyordu. Sonuncusu “İşte buradayım” diyerek noktalandı.
Anlattığı öykü bıçakla yerinden oyulmuş kalplerle aşk sözcüklerini buluşturuyordu; sevgiyle hazırlanmış sofralarla deşilmiş bağırsakları; hoşsohbet ev sahibiyle zehirlenerek öldürülmüş misafiri; akıllı ev kadınlarıyla beyni zevkle parçalanmış kocaları... Pembe ile siyah, kanarya ve kartal, narin Japon balıklarıyla bencil timsahlar aynı ruhta sarmalanmış, karşılarında da ete kemiğe bürünmüş, oturuyordu.
Sözlerini bitirince, “Evet?” dedi katil kaşlarını kaldırarak.
“Nasıl evet?” dedi sorgucular.
“E, yani şimdi ne yapacağız?”
Bakakaldılar.
Kadın gülümsedi.
“Hadi ama çocuklar, uyanın. Masal bitti. Anlattım, itiraf ettim işte. On beş kişiyi büyük bir zevkle öldürdüm. Ne yapacağız şimdi?”
Sorgulama ekibi uykudan uyanır gibi toparlanmaya çalıştı. Masanın etrafından kalktılar, öksürerek boğazlarını temizlediler, kafalarını sıvazladılar, saçlarını, gevşemiş kravatlarını düzelttiler. Hanım’a bakarak sorunun yanıtını beklediler.
Hanım hala gözlerini dikmiş o güzel kız kardeşe bakıyordu. Uzun süre bekledi. Sonunda kalkıp olmayacak bir şey yaptı, katilin yanaklarına iki öpücük kondurup çıktı odadan.
Kadın berrak, çıngıraklı bir kahkaha kopardı. Ekiptekiler şaşkın şaşkın bakınırken biri Hanım’ın peşinden koştu.
“Ne yapacağız?”
“Tabii ki mahkemeye çıkacak. Başka ne yapacağız ki, duymadın mı kadın korkunç bir katil.”
“Ama siz...”
“Evet, ben?”
“Hiç. Hiçbir şey yok. Yani bir an siz öyle sarılıp da öpünce... sandım ki”
“Ne sandın? İyi bir öykü anlattı diye onu bırakacağımı falan mı?”
O gece bebek yüzlü katil nezarette -Hanım oraya misafirhane diyordu- beklerken kapı açıldı, içeri Hanım girdi. İki fincan sıcak süt vardı elinde. Katil hiç şaşırmadı, bu ziyareti beklermiş gibiydi. Karşılıklı oturdular. Sessizce.
“Neden yaptığımı sormayacak mısın?” dedi sonunda katil.
“Hayır” dedi Hanım, “Nedenini biliyorum. Sen doğuştan bir dedektifsin. Benim gibi.”
“Bunu anlayabilmiş olmana sevindim” dedi katil. “Fakat aramızdaki fark şu ki, ben işimi yaptığım için hapishaneyi boylayacağım, sen ödüllendirileceksin.”
“Aynı şey değil. Ben hayatta bir yer buldum, işimi yapabilecek uygun bir kanal. Oysa sen kolayına kaçmışsın.”
“Kolay mı? Her biri için günlerce plan yaptım. Huyunu suyunu öğrenmek için takip etmeler, tanışmalar, kendine güvendirmeler... Onca plan kurmayı kolay mı sanıyorsun yani? Birini bile beceremeden yakalanırdı benim yerimde kim olsa. Hatta sen bile. Evet, sen bile beceremezdin on beş işi.”
“Öldürmeyi sevmem” dedi Hanım bunun üzerine.
Katil elini salladı:
“Bu basit bir ayrıntı.”
“Basit? Belki. Fakat bu ayrıntı yüzünden, sen orada, ben de burada oturuyoruz.”
“Nerede? Gördüğüm kadarıyla ikimiz de aynı yerdeyiz. Bir nezarethane! Üstelik ben yarın buradan gideceğim, sense kalacaksın.”
“Hapishaneye gidiyorsun, düzeltirim.”
“Senin içinde özgürce dolaştığını sandığın şehir ne sanıyorsun peki? Bırakıp gidemediğin her yer hapishanedir.”
Hanım gülümsedi, ayağa kalktı. Bir şey söylemeden çıktı dışarı.
Suçlu ömür boyu hapse mahkum edildi. Hanım mahkeme sürecini izlemedi, sonuçla da pek ilgilenmedi. Dolaştı da dolaştı şehirde ve düşündü.
Bebek yüzlü katil ne demişti sorguda o unutulmaz masalı anlatırken: “Meslektaş sayılırız. Siz yasaların suçlu saydıklarını yakalar adalete teslim edersiniz, ben vicdanın suçlu saydıklarıyla ilgilenirim. Kalp oyucularla, insanlığın belki de tutunacak tek dalını kıranlarla, ümidi öldürenlerle.”
Hanım, katilin on beş kişilik listesini sıraladı yeniden: Bir yaşlı kızın önce kalbini sonra da yıllardır biriktirdiği azıcık parayı çalıp kaçan yakışıklı genç, elinde olduğu halde on iki yaşındaki yeğenini ölümcül hastalığından kurtaracak parayı vermeyen cimri teyze, alacakları konusunda katı davranarak ailelerin mahvına sebep olmuş iki bankacı, yıllarca tedavi edeceğim diyerek kandırdığı hastaları uyuşturucu bağımlısı yapan doktor, düğüne gelmek yerine yeni aşığıyla kaçan gelin… Uzayıp gidiyordu bu liste ve çoğu için adalet mekanizmasını çalıştırmak mümkün değildi.
“Suçlu kim?” diyordu vicdanı ve Hanım bu soruya yanıt veremiyordu. Düşüncelerinin odağında katilin söyledikleri vardı. Neredeyse kalp atışı gibi tekrarlanıyordu kulaklarında o cümle: “Bırakıp gidemediğin her yer hapishanedir.”
Kadının söylediklerinde bir tutarsızlık seziyordu sezmesine, sözgelimi şu anda hapiste olan katilin aksine, canı istese her şeyi bırakıp çekip gidebilirdi bu şehirden. Vicdani sorumluluklarını, mesleğini, arkadaşlarını... Hayatını üzerine kurduğu her şeyi bir hapishane olarak kabul edip etmemesi sadece bir karar meselesiydi sonuçta, teorik bir tartışmaydı. Fakat başka bir soru işareti biçimlendirmişti o cümle zihninde: Hapishane ne demekti gerçekten?
O güne dek hapishanenin neyi çevrelediğini hiç düşünmemişti. Oysa şimdi katilin hediyesi olan o soru, ışıklı bir tabela gibi yanıp sönüyordu aklında. Tellerle çevrili, duvarlarla çevrili, kurallarla çevrili yerse hapishane ve herkes aynı tellerin farklı tarafında, benzer duvarların arasında, kuralların da tam ortasında yaşıyorsa… Nereden özel bir yermişçesine “hapishane” olarak söz edilebilirdi?
Ya ceza neydi? Suçla, suçun verdiği hazla karşılaştırıldığında hangi ceza yeterli sayılırdı? Sonucu ne olursa olsun, cezası ne denli büyük olursa olsun, suçluda pişmanlık yaratmayan hangi eylem suç sayılabilirdi?
Öyleyse, pişmanlık yaratmayan cezaya neden olan eylemi suçsuz mu sayacaktık?
Yoksa cezalar yeniden mi kurgulanmalıydı?
Hanım tüm sorularının yanıtını parkta buldu. Parkın yüksek ağaçlarından birinde rüzgarla sallanan yaşlıca bir erkek cesedinde. Adamın boynuna bağlanmış peçeteye şu not iliştirilmişti: “Suçluyum. Salı gecesi yemek isteyen bir evsizi kovdum yanımdan ve Perşembe günü açlıktan öldü.” Altta bir imza vardı: Bebek.
İki gün sonra, deniz kıyısındaki meyhanenin tam önünde kafası kesilerek öldürülmüş bir kadın gördü şehirdekiler. Elindeki notta kızını yirmi yaş büyük bir adamla zorla evlendirmesi ve kızının intihar etmesi nedeniyle suçlu olduğu yazıyordu. İmza yine Bebek’e aitti.
Cinayetler devam etti. Seri Sorgulama Genel Merkezi’ne alınan zanlılardan hiçbir sonuç elde edilemedi. Bebek şehrin yeni kahramanı olurken Hanım her cinayetle biraz daha uzaklaştı işinden. Sonunda istifa edip ayrıldı şehirden.
Fakat ayrılmadan önce hapishaneye, o güzel katilin yanına gitti. Camın arkasındaki masalcıya göz kırptı ve şöyle dedi:
“Bu şehirde suçlu kalmadı. İşimi yapmaya devam edebileceğim bir yer biliyor musun?”

7 Mart 2005

2008-11-19T15:08:00.003+02:00

Aptal Kızın Sevdiğini Birkaç Hafta Bekleyişidir
Ya da Çarşambayı Alan Selin Hikâyesi

Bir haber gelmedi senden, çıkmadı hiç ses soluk
Demiştin ki “Çarşamba yokum, düğüne çağırdı dostlar”
Ama bugün Perşembe

Gözümü kapıda çoğalttım, kulağım kardeş oldu duvar dibiyle
Gelmedin sen, esmedi rüzgâr, kapı öksüz kaldı, gözlerim güneşsiz

Beklemek güzeldi bir yere kadar umut varken ucunda
Seni kabarttım kahveyle, kendimi çoğalttım aynayla

Bekleye bekleye ateş su oldu, su döndü toprağa, toprak da küle
Peki Çarşamba gittin düğüne ama gel artık
Vallahi bugün Perşembe

Masal

2008-11-11T09:04:00.004+02:00

Babaannem bir masalcıydı. Televizyonun olmadığı zamanlarda herkesi etrafına toplayıp da ağzından bal damlatan kadınlar olur ya hani, onlardan.

Biz -kardeşlerim ve ben- de çok şükür payımıza düşeni aldık, masallarını dinledik ama ne yazık ki yeterince değil.

Babaannem öyle arkasına yaslanıp da, mırıl mırıl konuşmazdı. O anda konuşturduğu karakterin kimliğine bürünür, masalı bir meddah gibi anlatırdı.

Ben ona hiç çekmemişim bir fıkrayı bile elime yüzüme bulaştırmadan anlatamam. Ama bir masal yazdım bir zaman, buyurun aşağıda kendisi. Şimdinin anneleri, teyzeleri, babaanneleri beğenir de çocuklarına okursa... Hani ailede gelenek bir şekilde devam etmiş olur belki.

Tompiti’nin Patileri

Ormandaki meşe ağacının altında, içi yosunlarla kaplı rahat mı rahat bir kovukta altı tavşan yavrusu yaşardı. Tavşan kardeşlerin patileri yumuşacıktı. Çünkü daha çok küçüklerdi, çimenlerde hopucuk hopucuk koşturmamışlardı hiç.
Kovuğun dışında nasıl bir dünya olduğunu çok merak ederlerdi ama anneleri “Daha küçüksünüz yavrum” derdi hep. “Sabırlı olun, biraz daha büyüyünce öğreneceksiniz.”
Böylece yavrular biraz oyun oynayıp biraz canları sıkılarak, biraz öfleyip pöfleyip biraz şakalaşarak bütün günlerini kovukta geçirirlerdi. Anneleri sabah erkenden çıkar, akşam olunca, kırdan topladığı birbirinden lezzetli yiyeceklerle dönerdi.
Hepsi çok sevimliydi yavruların ama en güzelleri Tompiti’ydi. Bembeyaz, kar gibi tüyleri, uzun uzun kulakları, toparlacık da bir kuyruğu vardı. Gözlerinin etrafındaki siyah, kocaman halkalar onu daha da sevimli yapıyordu. Ormandaki tüm hayvanlar onu çok güzel bulur, “Ah, ne kadar tatlı, nasıl da şirin” diyerek severlerdi. Tompiti bu övgüleri duydukça kendini çok beğenir “Dünyanın en güzeli ben olsam gerek,” diye içten içe böbürlenirdi.
Bir gün anne tavşan yine güzel yiyeceklerle döndü kırdan. Yavruları karınlarını doyurunca “Şöyle yanıma gelin bakayım” dedi. Yavrular hoplaya hoplaya oturdular etrafına.
“Artık büyüdünüz,” dedi anne. “Hep merak ettiğiniz kırlara çıkıp kendi yiyeceğinizi bulma zamanınız geldi. Bu gece güzelce uyuyun. Yarın sabah sizi dışarı götüreceğim.”
Yavrular öyle sevindi öyle sevindi ki bu habere, öyle hoplayıp zıpladılar ki kovukta, meşe ağacının tepesindeki saksağan “Yeter artık, o kadar hoplayıp zıplamayın,” diye bağırdı. “Yumurtalarımı düşüreceksiniz yoksa!”
Anne tavşan yavrularını uslu durmaları için uyardı. “Komşumuzu rahatsız etmemeliyiz” dedi. “Yine de sizi böyle sevinçli görmek beni çok mutlu etti. Demek ki, kendi yemeğini bulmaya hevesli, becerikli tavşanlar yetiştirmişim. Ne mutlu bana.”
Tompiti kibar kibar boynunu uzattı annesine:
“Anneciğim, sen yiyecekleri nasıl buluyorsun?”
“Toprağı eşiyorum,” dedi annesi. “En tatlı yiyecekler yeraltındadır çünkü. Örneğin en çok neyi seversiniz?”
Yavrular bir ağızdan bağırdı: “Havuç!”
“İşte havuç, yeraltındadır. Burnumuzla koklayıp yerini bulur, patilerimizle toprağı kazar, havucu çıkartırız.”
“Toprak mı? Eşelemek mi?” dedi Tompiti üzüntüyle. “Ama anne yumuşacık, güzel patilerim kirlenir, çirkinleşirim o zaman.”
Kardeşleri ve annesi kahkahalarla güldüler bu fikre.
“Ama canım yavrum,” dedi annesi. “Patilerimiz bizim güzelliğimiz için değil ki, karnımızı doyurmak ve bizi korumak içindir. En güzel pati en çok işe yarayandır. Yarın dışarı çıktığımızda sakın unutma bunu, e mi?”
Tompiti somurtup bir köşeye çekildi. Uykuya dalmadan önce“Ben toprak filan eşelemem” diyordu kendi kendine. “Güzel gözlerimi kocaman açar kardeşlerimin yanında beklerim. Sevimli sevimli bakarım. Dayanamaz, yiyeceğimi benim yerime onlar çıkarır o pis topraktan.”
Ertesi sabah anne tavşan söz verdiği gibi erkenden dışarı çıkardı yavrularını. Tompiti ve kardeşleri tüylerini tatlı tatlı serinleten rüzgârı, bacaklarını ısıtıp koşma isteği veren güneşi, yumuşacık çimenleri çok sevdi. Öyle çok eğlendiler ki, erkenden karınları acıktı. Annelerinin yanına koşup “Acıktık biz anne, çok acıktık” diye bağırdılar.
“ Peki, o zaman, beni takip edin. Ama sakın ayrılmayın yanımdan e mi?” dedi anneleri.
Tavşanlar hoplaya zıplaya yola koyuldular. Annenin daha önceden bildiği, güvenli bir tarlaya geldiler. Çiftçi buraya güzel havuçlar, marullar ekmişti. Önce marulların tadına baktılar. Tompiti de marulları cici patilerini kirletmeden yedi. Sonra anne nasıl toprağı kazacaklarını gösterdi. Yavrular neşeyle kocaman kocaman tüneller kazıp toprağın altını üstüne getirdiler. Tompiti kardeşlerinin topraktan çıkarıp afiyetle yediği lezzetli havuçlara baktı, tüm sevimliliğini takınıp içini çekerek yanlarında dolaştı. Ama ne yazık ki kardeşleri kendi çıkardıkları havucun tadıyla öyle meşguldüler ki Tompiti’nin güzel gözlerini de, temiz, cici patilerini de fark etmediler.
Tompiti’yi uzaktan uzaktan izleyen anne onu yanına çağırdı. Topraktan kazarak çıkardığı bir havucu önüne koyup dedi ki: “Bak canım, dünya biz tavşanlara fazla iyi davranmamış. Büyük ve yırtıcı hayvanların dişleri, kocaman pençeleri vardır. Kuşların onlardan kaçmak için kanatları. Ne yazık ki bizim patiler ve güçlü, hızlı bacaklardan başka silahımız yok. O yüzden istesen de istemesen de patilerini kullanmak zorundasın.”
Tompiti “Evet, tabii” diyerek havucunu yemeye koyuldu. İçinden de “Hiç de değil işte,” diyordu. “Ben dünyadaki en güzel tavşanım. Kim bana ne kötülük yapmak ister ki?”
Tam o sırada kardeşlerinin bağırdığını duydu: “Anne, anne, bak şu üzerimize koşarak gelene. Şu ağzından salyalar akan kocaman şey de ne?”
Anne korkuyla bağırdı yavrulara: “Ah, çiftçi bir köpek almış demek ki. Çabuk yavrularım, çabuk kaçın toprağın altına. Kocaman tünelleri kazın güçlü patilerinizle, hadi!”
Tüm yavrular aceleyle tünel kazıp köpeğin onlara ulaşamayacağı derinliklere girip saklandılar. Anne tavşan ise yavrularına zaman kazandırmak amacıyla köpeği uzağa çekmeye çalışıyor, bir o yana bir bu yana koşuyordu.
Tompiti ne yapacağını şaşırmış, annesinin yanında koşturuyordu köpeğe doğru. Son yavru da saklanınca anne tavşan hızla toprağı kazmaya başladı.
“Hadi,” dedi Tompiti’ye. “Sen de gir çabuk.”
“Ya sen? “dedi Tompiti korkuyla. “Sen ne olacaksın anneciğim?”
“Beni düşünme, kaçarım nasılsa” dedi annesi. “Gir çabuk.”
Tompiti hızlı hızlı toprağı kazmaya başladı işte o zaman. Annesini o köpeğin karşısında yalnız bırakacak değildi ya?
Akşam altı kardeş ve anneleri sağ salim yuvada buluştuklarında Tompiti’nin cici patileri toprakla pislenmiş, yumuşaklıklarını da kaybetmişti. Yine de onlar sayesinde annesinin hayatını kurtarmıştı işte. O yüzden dünyanın en güzel patileri ondaydı ve Tompiti artık gerçekten de dünyanın en güzel tavşanıydı.

Bana iyi şeyler söyle

2008-11-04T09:46:00.001+02:00

Bana iyi şeyler söyle
İyi şeyler: Kuşlara ekmek verdim
Bulutlara baktım ve güneş parlıyor
Karnım doydu de bana
Eline sağlık, nasıl yakışmış giysin bedenine

Hayat öyle zorlaştı ki
Sığamıyoruz hiçbir biçime

Bana iyi şeyler söyle ne olur
Nasıl ihtiyacım var güzel haberlere

Bana iyi şeyler söyle

Birden Görünce Şaşırdım

2008-10-30T09:32:00.000+02:00

Birden görünce şaşırdım. Evet, sadece böyle. Başka bir anlam çıkarmayın suskunluğumdan. Lütfen. Sizi gördüğüme çok sevindim yoksa.
Nasılsınız? Yoo, iyi görünüyorsunuz tabii. Sormak adettendir değil mi? Yani, insanlar karşılaşınca böyle söylerler.
Sanırım siz de beklemiyordunuz. Şaşırdınız sanki. Yok canım, elbette özel anlamlar yüklemiyorum bu şaşkınlığınıza. Nereden de çıkardınız? Ah, hala esprilisiniz. Ne hoş.
Ben değiştim tabii. Fakat başka ne yapabilirdim ki? Yok canım, beni bırakıp gittiğinizde elbette üzülmedim. Ne vardı ki üzülecek? Siz iyisini yaptınız. Benim gücüm yoktu bırakmaya, siz bıraktınız.
Valla, ne diyeyim bilmem ki. Çok şıktı canım, şık. Hele o mektubunuz yok mu? Gerçekten inanılmaz bir veda mektubuydu. Hatta bir ara bir dergiye göndermeyi bile düşündüm. Yani o kadar olur, bir veda mektubu bu kadar etkiler insanı.
Yok, tabii göndermedim. Biraz kıskançlık yaptığımı itiraf etmeliyim. Yalnızca benim olsun istedim. Ama tabii çok zaman geçti aradan. İsterseniz size geri vereyim, gönderirsiniz, hı?
Çantamda gezdirmem şeyden... Şey işte, bugün kardeşime mektup yazmıştım. Az önce postanede zarflayıp atayım derken bir de baktım yıllar önce çekmeceye atıverdiğim sizin mektubunuzu alıvermişim o mektup yerine. Tesadüf işte. Ben de eve mektupları değiştirmeye gidiyordum.
A, evlendim tabii. İki kızım oldu. Birini bu sene nişanladık. Kısmet. Seneye evlenecek inşallah. Öbürü daha küçük. Yakında liseyi bitirecek. Yaşlandık tabii. Saçlarım eskisi gibi mi baksanıza Allah aşkına? Kına yakacağım yakında.
Anlamadım, siz niye kına yakacaksınız ki?
Kocam? Tanımazsınız. Sizden bir-iki sene sonra tanıştık. Yok eski arkadaşlardan değil. Kendi halinde iyi bir adamdı. Evet, geçen sene kaybettik. Allah gani gani rahmet eylesin. Beni bir günden bir güne üzmedi. Kendi yağımızla kavrulduk. İki çocuk büyüttük.
Nereden de hatırladınız. Ben hep o evde oturdum. Babamlar evlilik hediyesi diye verdiler bize. Neye niyet neye kısmet işte. Tabii canım hani perdelerini birlikte seçtiğimiz evden söz ediyorum. Hoş o perdelerin üstüne iki takım daha eskittik ya.
Sizin pardösünüzden söz etmiyorum canım efendim. Bizim perdeleri diyordum. Eskidi tabii ne sandınız? Tam yirmi sekiz yıl oldu. Bizde diş bile kalmadı beyefendi, perde mi dayanır bunca yıla?
Sizin de kulağınız mı az duyuyor ne? Zaten eskiden de pek duymazdınız söylediklerimi. Duysaydınız gider miydiniz hiç?
Yok, yok size demedim. Öyle konuşuyordum işte.
Çay bahçesine mi? Tabii gidelim, olur. Ama fazla kalamam. Kızın öğretmenine gideceğim. Önemli değil canım, benimle bir görüşmek istemiş de. Ne evi? Eve niye gidecekmişim? Mektupları değiştirmeye.. Ha, doğru, önce eve sonra okula gideceğim, evet.
Yok, yaramaz değildir kızlarım. Beni hiç üzmediler, aynı babaları gibi. Allah gani gani rahmet eylesin. Kızlarıma değil yahu! Allah korusun, kocama, kocama. Öldü demiştim ya.
Ah, ah görecektiniz beyimi. O ne efendilik, ne asalet. Emekli olduğunun yılı dolmamıştı daha. Enfarktüs. İlkinde gidiverdi. Aslanlar gibiydi rahmetli, kapılardan sığmazdı. Evlendiğimiz gün mahallenin bütün kadınları yollara döküldü onu görmek için.
Ne zaman mı evlendik? On yıl kadar oldu işte. Sonra öldü beyim. Ne münasebet, kızımı niye dokuz yaşında evlendireyim ki? Ha, dilim sürçtü. Dur bakayım on değil yirmi sekiz yıl oldu evleneli. Tamam, öyle olmalı, yirmi sekiz yıl. Aman, adam sen de bu yaştan sonra kim hesap eder ki yılları. Baksanıza saçıma.
Evet efendim siz gider gitmez hemen evlendim. Ne var bunda? Bilirsiniz güzel kadındım. Babamın da hali vakti yerindeydi. İsteyenim çoktu. Dul kadın demediler bana. Evleniverdim. Sizinle çocuğumuzun olmaması büyük şanstı elbet. Kocamın ilk karısıydım. Genç kızmışım gibi evlendirdi babam beni.
Öksürmeniz çok tuhaf. Hasta mısınız? Geçecek gibi durmuyor pek.
Neyse ben gideyim artık. Çay için teşekkür ederim. Başka zaman görüşür müyüz? Bilmem ki, ben hala aynı evdeyim.

Yapmayın, etmeyin

2008-10-27T13:28:00.001+02:00

Tamam, berbat şiirler, öyküler yazıyorum.
Tamam, bunları burda yayınlıyorum, düş dünyalarınız falan uf oluyor.

Ama güzel güzel yazan canım blogırdaşlarımın ne kabahati var? Kötü yazan benim, bi tek benim blogumu kapatın.

Söz bi daha kötü yazmıycam. Kaldırın bu yasağı reca ederim, arz ederim.

Sıcağın yükseltisi şehirli kedi

2008-10-22T10:26:00.004+03:00

Sıcağın yükseltisi şehirli kedi
Ağzında ıtır rengi, gövden baştanbaşa ev
Nereden geliyordun?

(Balıkların yanından)

Balıkların yanından geliyordun.
Gelinciğin, ak armudun, gövendiren balının
Tam zamanıydı. Dişlerin kamaşıyordu değil mi taştan?

(Öyle güzel kokuyorlardı ki)

Öyle güzel kokuyorlardı ki
Kabak çiçeği, diş dolgusu, yürek avuntusu
Kucağında bir buket sıcak. Terkisinde can sıkıntısının, nereye gidiyordun?

(Bir deniz arıyordum)

Bir deniz arıyordun.
Sakin, sessiz ev sıcağı kokulu taş huzur
Bitik, yenilmiş yine de canlı. Bulutlar kuşlardan önceydi. Vardı taş bulutlar.

Carmen Neden Kaçtı?

2008-10-14T09:20:00.001+03:00

- Biz eskiden başımız sıkışınca sana koşardık. Bir eksiğimiz gediğimiz var mı diye dikkat ederdin bize. Geceleri paltonu çıkarıp bize verirdin. Uyursak üstümüzü örterdin. Açsak karnımızı doyururdun. Sevgilimiz terk etse, bir şişe şarap alır gelirdin en azından.
Biz eskiden seninle gündüzleri de karanlığın olduğu bir yer bulmuştuk. Işığın karanlığına sığınır bir sigara yakardık. Bizim eskiden seninle sırtımızda da bir göz vardı. Duvar diplerinde giderken arkamızda ne olduğuna bakardık.
Biz eskiden seninle başka türlü insanların yaşadığı mahallelere sık sık konuk gider, paket paket sigara taşırdık insanlarına.
Değişen nedir bilmiyorum. Fasılalarla boşluğa düşmeyi beceremeyen vücudumuza mı sebep sorayım, sana ihanet eden ciğerlere, beni yarı yolda bırakan böbreğime mi?
Bir mahalleden geçerken sokakların adından başlar, insanların yüzünden bitirirdik. Şehirleri dolanırken soba satma sevdasına, tüm yoksul mahallelerde birer bira karşılığında sobaları tüketir, beş parasız dönerdik kentimize. Kendimizle yüzleşirdik. Birbirimizle de.
Biz eskiden seninle sigara izmariti kadar çok lüks otel tanımıştık. Topladığımız izmaritlerden, bizden önce onu içen kişinin karakterini çözerdik. Yattığımız otel odalarında bir saç telinden, sifonun kullanılışından, perdenin kıvrımından bizden önce orada kalanın dertlerini anlar, içlenirdik.
Biz eskiden seninle yola çıkanları tiye alırdık. Yollar bize çıkardı. Durur beklerdik, seyrederdik gelip geçen yalnızlıkları. Biz yalnız kalmazdık. Başka zamanlara varabilirdi elimiz, uzanır gelecekten bir yaprak alırdık. Üstünde okurduk bütün ilimleri.
Biz eskiden seninle yokluktan varlık damıtırdık. Bakışlardan kıvılcımlı sevdalar çekerek her erkeğe aşk vermenin simyasını yapardık.
Bu yollar yoktu o zaman. Bu ayrılıklar yoktu. Başka kentler yoktu. Başka kalpler yoktu. Başka isimler yoktu. Başka sevgiler? Vardı.
Varken yok olmanın yolunu bulmuştuk. Görünenden de görünmeyeni bilmenin mümkün olduğunu bulmuştuk. Aşkın saatinin kaçı vurduğunu, kadınların adımlarının neden değişken, erkeklerin ayaklarının neden savurgan olduğunu anlatabilmiştik kendimize.
Şimdi bir tek şey söyle, kim gitti ha? Kim kaldı ha?
Dayanamıyorum. Dostluğuma kanıt anılar sunuyorum bak eteğine. Nasıl unutursun İstanbul’da yeniçerilerin ve haçlıların nal seslerini duyuşumuzu? Sinop’ta hapishane duvarını döven dalgalardaki esrarı çözüşümüzü? Özgürlüğün dağ başlarında mümkün olabildiğini Harput öğretti ikimize, düzlüklerin insanına yanaşmamak gerektiğini Çukurova.
Başka alemlerden gelen seslerin tılsımını anlatmak isterken az dayak yemedik camilerde. Yoksullara kandırıldıklarını anlatmak için az dil dökmedik mitinglerde. Sokakların asi kızlarına başka seçenekleri yoksa uçurumun yolunu tarif ettiğimizde pezevenkleri az kovalamadı bizi. Nereye gidiyorsun şimdi?
Başka sokaklar arama boşuna, biz hepsini geçtik. Hiçbir şey kalmadı bir yuvayı sana verebilecek. Yokluğun kıyısına geldiğimizde geri dönmek sana yakışıyor mu, ha?
Sen ki yollara dökendin, sen ki yollardan toplayandın. Sen ki, elimizden tutan, başka kıyılara sağ salim ulaştırandın. Ölüm ırmağını Nazilerin ateşi altında geçirendin bizi. Nehirde balık tutturan, kuyuda martılara sattırandın. Bulgarların gözünden sürmeyi çekerken sen vardın. Yunanlara Olimpos ateşi pazarlarken yine sen.
Amerikalılardan cikletleri alıp, Amerikan pazarında Türklere satandın sen. Türklerden semer toplayıp, İtalyan evlerine koyduran da sen. Karga kanadından karayı çalıp gözüme çeken sendin, manolyadan beyazı toplayıp yüzüme vuran yine sen. Nereye gidebilirsin şimdi yüzümün bir yanı kara bir yanı beyaz dururken?
Yüzüne en yakışan maskeyi Anais’dan almıştık: Satamazsın ki Beşiktaş pazarında.
Güzelim ellerini örten eldivenleri Susan’dan: Döviz piyasasında beş kuruş etmez.
Cam ayakkabıların Carmen’dendi. Don Jose’yi öldürmek dururken onunla evlenmek yakışır mı lan?
Gitme. Terk etme bizi. Yuva kurma. Çocuk yapma. Üstümüzü ört yine. Paltonun uzunluğu hep geceden kalma olsun. Dostumdan ayrıldım, köpekler uluyor çevremde. Bir şişe şarap getir.

- Bir şişe şarabın lafı mı olur? Ama bırak artık bu sözleri. Başka seçenek mi bıraktınız bana, kaçmaktan başka?
Tamam anlattıklarını ben de hatırlıyorum elbet. Hem de daha fazlasını. Saçlarının karasını da soba dumanlarından çalmıştık en üşüdüğümüz kışlardan birinde. Saçına sokulup ısınmıştı bütün ev halkı. Sonra gittiğimiz Osmanlı kasabalarında, şerbet içmiştik biranın üstüne. Nasıl unuturum bize şerbet veren kadının sıcak evinden bayılmamak için kendimizi sokağa atışımızı?
Sen de unutma ama. Bir kez girdiğimiz her sokağa seninle yine girmek zorunda kalırdım. Külhanbeylerin bizi mimlemesine aldırmayalım derdin, dayak yerdik. Daha doğrusu ben yerdim. Seni korurken dayağın çoğunu ben yerdim.
Yunanlarla pazarlığı yaparken Efsun askerlerinin ponponlarını çaldığın için az daha kurşuna dizilecektik. Ticaret hep hırsızlıktı senin için. Yediğin bokları ben temizledim her seferinde.
Sonra şunu da hatırla: Sattığımız sobaların parasını da biraya yatıracakken, son anda elinden alıp memlekete dönüş parasını kurtarabilen -hem de senin elinden- bendim. İki kadındık Çukurova’ya indiğimizde. Taksi şoförleriyle yaylaya çıktın. Sonrasında seni Adana genelevinden kurtaran yine bendim.
Hatırlamadığın başka şeyler de var. İstanbul sokaklarında seni yeniçerilerle haçlıların hiç olmamış savaşları arasından kurtaran bendim. Elindeki bira şişesini kırıp haçlıların üstüne yürüdüğünde sipahilerin arkandan geleceğini sanmıştın. Sonunda yeniçerilerin kazanından seni ben çıkardım. Her yerinden pirinç taneleri akıyordu.
Bazı anları hatırlıyor, bana acı çektirmek için kullanıyorsun bunları. Evet, bana hediye ettiğin cam pabuçlar Carmen’indi. Biz o pabuçları çaldıktan sonra mecburen düşürdü Sinderella ayakkabısının tekini. Carmen bütün temsillerine Sinderella’dan aldığı o tek cam ayakkabıyla çıktı uzunca süre. Büyük karışıklıktı. Bana, ustana yaraşır bir karışıklık çıkarmanın gururuyla yanımda gezmiştin uzun süre. Ama sen bilmiyorsun, ayakkabılar ayağımı nasıl keserdi? Sırf sen istedin diye, bir kış, ayaklarım dona dona sokaklarda gezmiştim o lanet olasıca ayakkabılarla.
Başka sokaklar arama, yuva kurma, çocuk yapma diyorsun. Beni ihanetle suçluyorsun. Oysa kimse kendine ihanet etmez, hiç anlamadın bunu. Başta neyse hep odur, hiç anlamadın. Hiç anlamadın ki, her yolun başında çizdiğin çizgi, yaptığın mikron saniye sapma yüzünden yolu değiştirebilir. Mitinglerde anlatmaya çalıştığımız buydu. Kızlara anlattığımız uçurum senin sandığın gibi ölüm değil, evleriydi. Bu yüzden dövdü pezevenkler bizi. Camilerde anlattığımız sır sandığın şey, hep bilinendi, bilmeye korktukları için dövdüler bizi. Hiç anlamadın sen bunu.
Şimdi gitme diyorsun. Nereye gittiğimi ben bilmiyor muyum sanıyorsun? Bildiğim her şeyin altından kalkabilirim, bilmiyor musun? Bana eskiden olduğu gibi şimdi de güvensene. Bir kez “istedim oldu” diye düşünme artık. Bu da bir yol anlamıyor musun?
Evet, evleneceğiz. Don Jose teğmenlikten ayrılacak. Ben dansözlüğü bırakacağım. Hakan Peker bana bir kaset yapacak. Klibimi Emir Kusturica çekecek, MTV’ye çıkacağım. Grammy alacağım.
Hiçbir sözümden dönmeyeceğim. Bu söylediklerimi Beşiktaş pazarında, döviz piyasasında satamam ama müzik piyasasında çok para var biliyor musun?
Paltomun uzunluğu geceyi de gündüzü de örterdi, anlamadın. Anla artık senin üstünü örtmekten yoruldum. Başkalarının acılarına ana olmaktan yoruldum. Şarap taşıyıp aşk kırıntılarına meze olmaktan, sokaklarda başkalarının yerine dövüşmekten, Anais’ın kopyası, Susan’ın resmi olmaktan, Carmen’in eski ayakkabılarını giymekten bıktım artık. Sen ve senin gibilerin bana yüklediği umutlardan, haydutların reisi olmaktan yoruldum.

Şaraptan kastın sana dönmemse eğer, şarabını kendin al.

2002- Kuzey Yıldızı

Kalp krizi

2008-10-06T09:02:00.001+03:00

Taş ağırlığını doldurmakla meşgul
Yazamadığı her sözcük
Çoktan geçip gitmiş bir kalp krizi

Kader ellere çekmez çizgiyi
Kalbimde yazılı tarihim ve geleceğim

O çizgi ki pek çok yerden kırılmış,
Onarılan dişler gibi eksik, ekleme
Biçimsiz bir yerde duruyorum
Şarkı vuruyor üstüme

Kalbimmiş haritası ömrümün
Falcı söyledi bakar bakmaz elime

Bu yüz ne çok kırıkla donanmış
Nasıl da ağarmış kalbimin saçları

Şarkılar geçiyor üzerimden
Sular, ay selleri
Kraterler, volkan dipleri
Dorukları ömrümün

Tehlikeli imiş çocukluğu uzatmak
Ki, yüzüm aynadan bakan bir ihtiyar
Gözlerim o hapishanede tutuklu ceylan kaldı

Dedim ki;
Kovala beni ey ömrüm
Ömrüm, sıkıysa yetiş ardımdan

Çakılı Aşk

2008-09-26T13:32:00.004+03:00

Geçmişi anımsadığımda iki sözcük dolanıyor aklımda: Kaldın ve gitme.

Bir akşam vaktiydi bu sözcüklerden ikincisini dillendirdiğimde. Bahardı. Oturduğumuz parkta hoyrat çocuk ellerinden kurtulmuş üç beş sap leylak kalmıştı . Boyunları biraz bükük. Benim gibi.

Benim de yüzüm yere dönüktü, salkım söğüt gibi.

Senin saçların bir o kadar uzundu, akşamı dolduracak kadar uzun. Seni bekleyeceğim günler, uykusuz geceler kadar uzun.

Uzunluk bir zaman birimi midir yoksa mesafe mi? Ayrılık acısı kaç kilometre sürer hala severken? Bir hafta, acıyan bir kalbin yüz ölçümünde kaç hücre sağaltır? Ben sensizliği kalbime uzaklığınla mı ölçmeliyim, şehirlerimizin uzaklığıyla mı?

Bir sigara yakmıştın. İncecik parmaklarının arasında evirip çevirmenden, bir de sigara dumanının ciğerlerinden dolanıp bana gelen kokusundan anlamıştım bunu. Sana değip gelen duman, bana değip giden zamana dolanmış, bir şiirin ilk dizelerini oluşturmak için belleğimde yerini almaya hazırlanıyordu. Sonraya saklıyordum. Sensiz geçecek bir sonrada şiire ne çok yer olacaktı. Bir de beklemeye.

Beklemeye öyle alışkınım ki ben. Sen gelinceye dek gelişini beklemiştim, neyi beklediğimi bilemeyerek. Şimdi yine bekleyeceğim, neyi beklediğimi bilerek.

Terk ediliş bir havuza benzer. Önce aydınlık, parlak ve gerçektir. Zamanla, tortular biriktikçe, içine bir yaprak düşünce havuzun, sonra bir parça ekmek belki, bol bol sokak kiri; koyulaşır, ağırlaşır. Havuza bakmak da cazibesini yitirir. Ben de terk ederim o havuzu ama havuz orada kalır. Kim kimi terk ederse etsin, terk ediliş bir yerde, ikisinde de bir yerde kalır.

Kalp terk edilmelerle kırılınca, eskiyen bir hayat gibi koyulaşır. Katılaşır. Baharın hiç gelmeyeceği bir ülkeye döner. Göğü karanlık, toprağı hasta, çorak. Vahşi...

Sıkıntıyla içini çekmenden belliydi gitmemi istediğin. Bana bırakmayı tercih ederdin, biliyorum. Akşamı, hafif leylak kokusunu. Unutma havuzunu. Fakat kaldırmadım başımı yerden.

Terk edilmeyi sevmem. Hiç. Hiç kimseye bulaşmamışlığım bundandı işte. Acısını kaldırmak benim harcım değildi. Söylemiştim en baştan, değil mi? Fakat şimdi..

“Gitme” dedim sadece. Tek kelime. Cılız. Kesin yine de.

Anladın. Bir istek değil sonuçtu dillendirdiğim. Aşkın sonlanmaya yakın ortaya çıkardığı nadir büyülerinden biriydi son kozum. Tek sözcük: Gitme.

Sigarayı yere attın. Topuğunla ezdin sevgimi. Saçlarını topladın ellerinle. Boğazıma doladın ak tellerini. Gökyüzüne baktın. Kuşlar düştü yere, kanatsız. Leylakları avuçladın, kokularını sana verip soldular. Birkaç cümle geveledin ağzında. İyilik ve mantık öldü. Olamayacaklardan, imkanlardan söz açtın. Bir bebek içimde öldü.

İzmariti, saçlarını, kuşları, leylakları, iyiliği, mantığı, bebeği toparladım dağıttığın yerlerden. Kahverengi çantama koydum. Bana verdiğin hediyelerin yanına, tutamadığın sözlerin yanına. Aşk sözcüklerinin, telefon seslerinin, sinema biletlerinin, kuru çiçeklerin, gözyaşlarının, kahkahaların, esir kalplerin, bağlılık yeminlerinin, hayallerin, planların...

Şimdi ayakların orada kelepçelenmiş, o parkta, üzerinden ne aşklar geçmiş, ne sözcükler söylenip geri alınmış o bankta oturuyorsun hala. Akşamı bir parça kanla raptettim zamana.

Sözcükler geri alınamazsa da zaman durdurulabilir. Aşka karşı, aşk için bir zafer kazanılabilir. Bir sözcük bir hayatı noktalayabilir. Bir çakı bir kalbi bulabilir.

Bana inanabilirsin artık: Bir aşk sonsuza dek bir bankın üzerinde oturabilir.

Dua

2008-09-10T10:02:00.000+03:00

Beni şimdiki halimle değil,
Köşeye sıkışmış, boğulurken, tutunmaya çalışırken değil,
Ağzımdan kötü huylu tomurcuklar fışkırtırken değil
Beni sevdiğin zamanlardaki gibi hatırla

Bilirsin vardı benim de böyle hallerim
Mor bir kazakla ne giyilir diye düşünmediğim
Gözlerimin güldüğü dişlerimden önce
Eriği sevdiğim, masum olduğum, sana inandığım
Her şeye inandığım günlerim

Beni şimdi olduğum gibi değil
Eskiden olduğum gibi hatırla

Karşına çıktığım gündeki gibi hatırla beni
Hani sadece bir konuk, bir soru işaretiyken dünyada

İlk öpücüğümü merakla beklerken hatırla beni
Utanmayı bilirken hala

Birisine ilk kez seni seviyorum dediğim günde hatırla beni
Hani hiç kırgınlık girmemişken kalbimle aramıza

Tek bir kara bulut bile gölgelenmemişken aşkı, hatırla beni
Som buğuyken ben, som yeşilken sen, som maviyken hayat, defterim som beyazken

Bilirsin, böyle değildim hiç boyun eğmemişken
Hiç ceza almamış, hiç ceza vermemişken
Hiç kırılmamışken kalbim böyle değildim
Hiç ihanet etmemişken kimseciklere
Söylediklerim sadece söylediklerimken

Sen çocuktun ben çocuk
Uçurum kıyılarını gökyüzü sanıp gezerdik el ele
Güven sana inanıp denizde yürümekti

Bilirsin o zaman güzel yağardı yağmur
Ve ben kaçırmazdım saçlarımı rahmetinden
Büyümek bir şeyler alıp götürüyor getirdiği yerlerden

Ben bağışlamadım seni sen de bağışlama
Ama çok sevdim seni
Beni unutma

Ejderha Günü

2008-09-05T09:00:00.003+03:00

Günaydın herkese. Ne güzel bir sonbahar yaşıyoruz değil mi? Umarım biraz uzun sürer İstanbul'un en güzel mevsimi. En azından koltuk değneğini atıp rahatça yürüyebileceğim zamanlar başlayana dek sonbahar beni beklesin dua edin de ne olur. Bu ışık, bu hoş serinlik ve yakmayıp ısıtan güneş altında bir kaç gün uzun yürüyüşler yapabilmeyi çok istiyorum.

Bugün buraya eklemek için üç yıl önce Picus dergisinde yayınlanmış bir yazıyı seçtim. Dergi bir fantastik kurgu dosyası hazırlamış, benden de bir yazı istemişti. Ben ejderhalar üzerine yazmayı tercih ettim.

İyi okumalar.

Ejderhalar Yaşıyor!

Kırmızı, altın, yeşil, kahverengi, boz.... Ejderhalar yüzyıllardır gökyüzünü süslüyor düşlerimizin yaşadığı o yerde. Rüyalarımıza giriyor, masallarımızda başköşeye kuruluyor, yıldız takımlarına isim oluyorlar. Prensesleri kaçırmak, şövalyelerle savaşmak, köyleri basıp yakmakla uğraşıyorlar batıda, bolluk ve bereket simgesi sayılıyorlar doğuda. Dünyanın her kültüründe var ve gerçeklik denen tatsız evrende yoklar.
Ejderha Ortadoğu kökenli bir sözcük. Farsça’da ve ortak kök olan “aji”yle Kürtçe’de var. Çincesi long. Eski Türkler –büyük ihtimal Çince’den mülhem- luy, luu, lu ya da ulu dermiş kendisine. Batı dillerine ise Yunanca’da “büyük yılan” anlamına gelen “drakon”dan teşrif etmiş. Japonlar Çince’den değil Yunanca’dan geçen kullanımı tercih ediyorlar, daragon. Biz de Orta Asya’dan göçüp Orta Doğu’ya yerleşeli beri ejderha diyoruz. Ejderhaların sadece ismi değil, onlar hakkındaki görüşlerimiz de büyük ihtimalle aynı göçün sonunda değişmiş.
Çin kültüründe ejderhalar bolluk, bereket iyilik simgesi olmakla kalmayıp dünyanın yaratılışında da önemli bir role sahipken, Ortadoğu’da yılanlara yüklenen olumsuz anlamla birleşerek kötü varlıklara dönüşmüş, Avrupa’da anlatılan masallarda da aynı kötülüklerine devam etmişler. İşte, benim çağdaş masal olarak düşündüğüm ve çok sevdiğim fantastik kurgu türünün ilk büyük yapıtında, Hobbit’te yer alışları da bu bakış açısının direkt bir yansıması.
Hobbit’in kötü ejderhası Smaug kocaman bir hazinenin üstüne yatmış, burnundan alevler çıkaran, korkutucu, çirkin bir yaratık olarak çıktı karşımıza. Bu büyük yapıtta yer alma şerefine nail olan ejderhalar da geçmişin artık pek yüz vermediğimiz masallarında kalarak derin bir unutuluşla yok olmaktan kurtulup hayal dünyamızdaki yerlerini yeniden sağlamlaştırdı. O günden sonra bir yazar ne zaman olmayan bir ülkeyi kurgulasa bir ejderhayı barındırabileceği bir yeraltı mağarası, bir dağ ya da bir ada koyuvermeyi ihmal etmedi yapıtına. Böylece ejderhalar da yaşayan canlılar gibi evrim geçirdi, değişti.
Örneğin Michael Ende’in Fantazya’sında Atreju’nun dostu beyaz uğur ejderhası Fuchur’un “iğrenç dev yılanlar gibi derin yeraltı mağaralarında yaşayan ve pis kokular yayarak herhangi bir gerçek ya da sözüm ona varolan serveti koruyan alışılmış ejderhalar ya da canavarlarla”[1] bir benzerliği yoktur. Uçmak için kanatlara da ihtiyacı yoktur. Göklerde bir balığın suda süzülmesi gibi uçar. Bedeni sedef rengi pullarla kaplıdır, sesi kocaman bir çanın altın çınlamasına benzer. Fuchur, benim en sevdiğim ejderha, Bitmeyecek Öykü ise harikulade bir kitap içinde kitap içinde kitaptır.
Yerdeniz’in en yaşlısı Kalessin ise Fuchur’dan farklıdır. Fuchur kendisini korkunç Ygramul’dan kurtaran Atreju’ya ismini söylemiş olsa da, Yerdeniz’in adalardan oluşan diyarında hiçbir aklı başında ejderha ismini birine vermez. Çünkü oralarda birinin gerçek ismini bilmek ona istediğiniz her şeyi yapabileceğiniz anlamına gelir.
Ursula K. Le Guin’in Yerdeniz’inde insanların bir gündelik ismi, bir de doğumundan sonra bir büyücü vasıtasıyla “onlara gelen” gerçek ismi vardır. Bu ismi ancak en yakınlarınız bilir. Gerçek ismi bilmek gerçek gücün ve büyünün kendisidir. Yerdenizli büyücüler Roke adasındaki büyücülük okulunda bin bir zorlukla kadim lisanı öğrenmek zorundadırlar büyü yapabilmek için, oysa bu lisan ejderhaların anadilidir. Kızıl-altın pullara, hiddetli bir nefese, yelken gibi kanatlara sahiptir ejderhalar. Dokunuşları yakıcıdır ve isterlerse bir insan görüntüsüne bürünebilirler.
Yerdenizli ejderhalar insanları sevmez ama bunun önemli bir nedeni vardır. Bu nedeni Ursula K. Le Guin yıllar sonra yeniden Yerdeniz üzerine yazmaya başlayınca bulur, bize de anlatır: “Uzun zaman önce, insanlar ve ejderhalar bir cinsmiş, aynı lisanı konuşurmuş. Fakat farklı şeylerin peşindeymişler o yüzden ayrılmaya karar vermişler – farklı yönlere gidebilmek için.”[2]
Yerdenizli ejderhaların önemli bir özelliği olan insana dönüşebilme yeteneği, bir başka fantastik kurguda, Ejderha Mızrağı’nda da karşılaştığımız bir motiftir. Solamniya Şövalyeleri’nin ilki ve en büyüğü olan Huma, bir kıza aşık olur. Ancak kız gerçekte bir ejderhadır. Gümüş bir ejderha.
Margaret Weis ile Tracy Hickman ikilisinin Ejderha Mızrağı serisi Kyrnn adını verdikleri dünyada geçer. İkili bu dünya üzerine pek çok kitap yazar. Her biri gözünüzde canlanabilecek denli gerçekçi (fantastik kurguda “gerçekçilik”ten söz ediyorum, evet ve inanın bana ne dediğimin gayet farkındayım) ele alınmış kahramanları çok sevilir. Ejderha Mızrağı’nı diğer fantastik kurgulardan ayıran her kahramanda bir parça karanlık, her anti kahramanda da bir parça ışık olmasıdır.
Aslında hepimiz isteriz sadece ak ve karadan oluşmasını dünyanın. Kötülerin mutlak kötü olmasını ve iyilerin de onlara haddini bildirmesini. Ancak ne bu dünyada ne de Kyrnn’de ne yazık ki bu mümkün değildir. Karanın neden ve nasıl kara olduğu Ejderha Mızrağı’nda sürekli deşilip duran bir sorudur. Bu nedenle Kyrnn’li ejderhalar da insanlar gibi iyiler ve kötüler olarak ikiye ayrılamaz.
“Türküsü dökülürken ağzından, göklerin yağmuru,
gözyaşı gibi, işittin bilgeyi,
yılların ve Ejderhamızrağı’nın Yüce Söylenceleri’nden
unutulmuş öykülerin tozunu temizlerken.
Çünkü hatıraların ve sözün ötesindeki derin çağlarda
dünyanın o ilk nazarında
üç ay, yükselirken ormanın bağrından
ejderhalar, korkunç ve kocaman,
Savaşmışlardı Kyrnn denen dünyada.”[3]
AnneMcCaffrey’in ejderhaları ne gerçek ne de hayal dünyasına aittir. Bilimkurguyla fantastik kurgunun arasında bir yerde, Rukbat yıldızının dünyaya çok benzeyen bir gezegeninde yaşarlar: Pern’de. Ejderhalarını bu dünyada bulamayınca başka bir gezegene giden Anne McCaffrey insanlar tarafından kolonileştirilen ancak daha sonra merkezle bağlantısı kesilen bu gezegende bir Orta Çağ toplumu yaratmıştır. Ejderhalar binicileriyle birlikte weyr denilen büyük mağaralarda yaşar ve bu kez insanları yemeyi, köyleri yakıp yıkmayı bir yana bırakın, gezegeni “iplik”ten ve ölümden kurtaracak asıl kahramanlar onlardır.
Böylece ilk kez bir fantastik kurguda, gelişmeleri insan eliyle sağlanan canlılar olarak karşımıza çıkar ejderhalar. Pern’in komşu gezegeni Kızıl Yıldız çılgın bir yörüngeye sahiptir. İki gezegenin birbirine çok yakınlaştığı hadid noktasında iplik denilen organizma Kızıl Yıldız’dan Pern’e geçmeye çalışır. Düştüğü yere yuvalanıp hızla üreyen, yakıp kavurarak tüm yaşamı yok edebilen bu tehditle baş edebilmek için koloniciler gezegende yaşayan ve masallardaki ejderhalara çok benzeyen canlıları genetik müdahalelerle büyütür ve ehlileştirirler. Bir ejderha ne kadar ehlileşebilirse elbette.
Pern’li ejderhalar zamanda ve mekânda yolculuk yapabilir, dünyalı adaşları gibi ağızlarından ateş çıkarır, ipliği havadayken yakarak Pern’e düşmesini önlerler. Çok daha önemli olan bir başka özellikleri de, bir insan tarafından etkilenmeleri halinde telepatik iletişim kurabilmeleridir. Etkilendikleri ve etkiledikleri insanla aralarında ölene dek sürecek bir bağ kurulur ayrıca. Öyle ki, biri öldüğünde diğeri de ölür.
Bütün bu kitapların ortak özelliği ejderhaların en az insanlar kadar önemli birer roman kahramanı olarak karşımıza çıkmasıdır. Anlatılarda kendilerinden korkulsa bile hep saygı duyulması gerektiği tekrar tekrar anımsatılır.
Ursula K. Le Guin “Amerikalılar ejderhalardan neden korkar?” diye sorar ve şöyle yanıt verir: “Çünkü fantezi gerçektir. Gerçekten yaşanmış olayları anlatmaz ama gerçeği anlatır. Çocuklar bilir bunu. Büyükler de biliyor, bildikleri için korkuyorlar. Fantezilerin gerçeği, hayatlarındaki yalanları tehdit ediyor çünkü; hayatlarını üzerine kurdukları yanlış, sahte, gereksiz ve fani ne varsa tehdit ediyor. Ejderhalardan korkuyorlar çünkü özgürlükten korkuyorlar”[4]
Sadece ejderhalar için değil, aslında çocukları korkutmak için kullandığımız her masal yaratığı için geçerlidir bu.
Her şeyin açıklandığı, bilinebilir olduğu bir dünyada yaşıyoruz artık. Ejderha mitinin nereden doğduğunu da açıklayabiliriz. Pterodactyl fosillerini müzelerde sergileyebilir, yılanlardan neden korktuğumuza ilişkin psikolojik açıklamalarla birleştirip “Ejderhalar yoktur, hiç olmadılar” diyebiliriz. Elbette diyebiliriz bunu, kimse aksini iddia etmiyor ki zaten. Devlerin, cücelerin, perilerin, cinlerin, uçan atların olmadığını da biliyoruz hatta. Fakat onları kullanarak başka bir şey anlatıyoruz. Bu dünyada nasıl yaşanması gerektiğine ilişkin bir şey. Şimdi yaşadığımız hayattan daha farklı, daha uygun bir hayat. Ejderhalar bunu simgeliyor işte. O yüzden vazgeçmiyoruz bu hiç yaşamadığını bildiğimiz varlıklardan. Biz yaşıyoruz ama biliyoruz ki hayatımız uçsuz bucaksız zamanın içinde bir andır. Oysa ejderhalar gerçekte var olmasalar da binlerce yıldır bizimle yaşamakta.
Çünkü ister kötü tarafta yer alsınlar ister iyi tarafta, ejderhalar hep başına buyruk ve özgürdüler sonuçta. İşte biz de bunu seviyoruz.

[1] Bitmeyecek Öykü, Michael Ende, Ren Yayınevi
[2] Öteki Rüzgar, Ursula K. Le Guin, Metis Yayınevi
[3] Güz Alaca Karanlığının Ejderhaları, Margaret Weis-Tracy Hickman, Arka Bahçe Yayıncılık
[4] Kadınlar, Rüyalar, Ejderhalar, Ursula K. Le Guin, Metis Yayınları, içinde “Amerikalılar Ejderhalardan Neden Korkar?”

Güzel Yağmur

2008-09-01T08:37:00.000+03:00

Çok aramışım, uzun yollara çıkmışım
Tadını sevmişim, ışığını, bulmanın

Hiç gitmemişsin bir yerciklere
Durmuşsun orada taşlar gibi
Dağlar gibi
Mıh gibi öyle

Aynı yerde buluşuyoruz şimdi

Bak şu yağan yağmur
Güzel yağmur

Sobe!

2008-08-25T16:28:00.006+03:00

Bu blogda sadece şiirleri, yazıları vs. yayınlıyorum. Ve fekat ekmekçikız "en sevdiğim aşk romanı"nı merak etmiş, tutmuş beni sobelemiş. "Oyun oynayacak yaşı çoktan geçtik" der miyim hiç? Pilavdan dönenin kaşığı pert olsun.

Aşk romanı denince aklıma ilk gelen "Beyaz Dizi" adını haiz olup 16-19 yaş arasındaki beni epeyce meşgul etmiş bir kitap dizisidir efendim. %60'ı bekaretlerinden utanç duyan, geri kalan %40'ı ise zaten hayata küsmüş kadın kahramaniçeler ile %90'ı gri gözlü, %100'ü kadın kahramandan en az 20 yaş büyük erkek kahramanların başrolleri paylaştığı bu kitaplardan aldığım hazzı bir de çekirdek çitlemekten alırdım o yaşlarda. Şimdi çekirdek de yok o kitaplar da lakin sorum baki: "Gri göz ne menem bi gözdür allaaam?" (Tarihe not düşmek adına belirtiyorum: Kırk küsur yaşındayım halen de gri gözlü bir erkek değil tavşan bile bulamadım. Duyan, bilen, görenlerin insaniyet namına haber vermesini rica ediyorum. Niyetim asla fena değil, bi bakıp çıkıcam)

Beyaz dizileri geçersek ama (-ki, reca ederim kapatalım bu bahsi, evet) benim en sevdiğim aşk romanı Anar Rızayev'e ait. Bu kitabın adı bile bir aşk tanımı: Beş Katlı Binanın Altıncı Katı.

Yaa, aşk işte. Öyle ulaşılmaz, öyle buruk, öyle umutlu yine de. Kitap hakkında başka bir şey demeyeceğim, verdiğim linkte indirimli görünüyor, alın okuyun. Ayrıca Anar'ın diğer kitaplarını da gönül rahatlığıyla tavsiye ediyorum.

Sobe faslına gelince... Valla bi zaman aşk mevzubahis olduğunda geri kalan herşey teferruattır diyen ben artık kimseyi sobelemiyorum. Elma isteyen elma alsın, ayva isteyen ayva bulsun. En güzel günler sizlerin olsun.

Minibüs Öyküleri Ya da Uyduruk Bir Tarihçe'den

2008-08-18T09:23:00.001+03:00

1984

Çatlak hoparlörlerden “Şiki şiki baba” yükseliyor, annesiyle halası da eşlik ediyorlardı şarkıya. Enişte de neşeyle tempo tutuyordu direksiyonu tıpışlayarak. İstanbul’a ilk kez gelen Pakize Maslak’tan inip de denizi öyle, pırıl pırıl görüverince “Amanın kız anne, suya bak!” dedi, eniştesinin epeyce yaşlanmış Murat 124’ünün camından yarı beline kadar sarktı. Anne tokadı yapıştırdığı gibi içeri çekti kızını.
“Sarkma öyle itin dölü, kafan kopacak da ben babana ne hesap vereceğim sonra?”
Pakize höyküre höyküre ağlamaya başladı. Önde, eniştenin yanında oturan hala bir elma verdi, sussun diye. Pakize şımardı ya, tuttu elmayı dışarı attı. Bir tokat da bunun için yiyecek, daha da beter ağlayacakken tam yanlarından “Daridaridiit” diye bir ses geldi. Anne vurmayı, çocuk ağlamayı unutup yerlerinden fırladılar.
Ne Pakize’nin yola elma attığından ne de elmanın onları sollamaya çalışan bir minibüse çarptığından haberi olmayan enişte kolunu camdan çıkarıp manyak mısın kardeşim hareketi yaptı. Karşılığını sadece şoförden değil yolculardan da alınca cinleri tepesine çıktı, İstanbul’daki tüm minibüslerin de, onlara binenlerin de gelmişini geçmişini iyice kurcalamadan kapamadı çenesini. Annesi kızının yediği haltı söylemedi enişteye ama iyice bir çimdikledi Pakize’yi.
Minibüs, tadı tuzu kaçmış üç yetişkinle kolları giderek moraran on iki yaşında bir kız çocuğu bıraktı arkasında, yoluna gitti.
Durup durup dikiz aynasından Murat 124’e bakan Dursun sinirliydi. “Bir de hareket çekiyor yahu” diyordu boyuna.
Hani öyle insanlar vardı ki şu İstanbul trafiğinde insanın efendiliği falan bir yana bırakıp yer misin yemez misin girişesi geliyordu.
“Kavga kaşağısı bunlar evladım, uymayacaksın” dedi yan koltuğunda oturan yaşlı adam.
“Haklısın da amcacığım, bir değil iki değil. Her gün çoğalıyor terbiyesizler” dedi Dursun. “Biz de insanız, bir dayanma noktamız var yani.”
Sinirle sigara paketini arandı.
“Al, buradan yak” dedi arkasındaki koltukta oturan. Şoförü sakinleştirmenin yolculuk görevi olduğunu öğrenecek kadar çok gidip gelmişti o da bu yollarda.
“Sağ ol birader” dedi Dursun, uzatılan sigarayı aldı, minibüsün çakmağıyla yaktı. Derin derin iç geçirdi. “Haksız mıyım ama?” dedi yeniden.
Minibüstekilere de laf gerekti zaten. Hemen haklısın haklısın dediler, Dursun bir söylediyse onlar iki söylediler.
“Davar bunlar davar” dedi dişleri çarpık çurpuk bir delikanlı. “Köyden dün gelmiş, altında araba var diye hava basıyor.”
Kendisinin de İstanbul’a topu topu üç yıl önce geldiği aklından çıkmıştı. Böyledir İstanbul, gelir gelmez kırk yıllık buralıymışsın zannettirir insana kendini. Hiç kimsenin şehrin yerlisi olmadığı büyük şehirlerin mucizesidir bu.
“Pöh” dedi yaşlıca bir hanım “Araba da araba olsa! Ben daha gencim ayol”
Kahkahayı bastılar. “Ne diyorsun teyzecim,” dedi yanındaki yeğeni “Neşe Erberk halt etmiş valla yanında”
Kadın iyice makaraya sardı: “Pöh! Şu sıskacık kız mı? Ola ola Avrupa güzeli oldu be, beni soksalar yarışmaya dünya güzeli olurdum. Yanlış seçtiler yanlış.”
Hava yumuşadı iyice. Dursun da güldü. Minibüstekiler derin bir nefes aldı; kazasız belasız devam edeceklerdi yollarına.
Pakize’nin eniştesine davar diyen delikanlı minibüsteki hafiflemiş havadan cesaretlendi ya, koltuğunun yanında dikildiği kıza manalı bir gülümseme yolladı. Kızın adı Mine’ydi, ters ters bakıp kafasını çevirdi. “Salak” dedi içinden, “Kendini ne sanıyorsa?”
Bir kere hala İspanyol paça giyiyordu ona gülümseyen geri zekalı. Dahası esmer ve yamuk bacaklıydı. Saçları da travolta kesilmemiş, yandan ayrılıp iyice yapıştırılmıştı.
Mine düzgün konuşan, düzgün giyinenlerden hoşlanırdı. Metin gibi mesela. Hem kalıbını basardı bu çocuk dans etmeyi de bilmezdi. Nerde öyle kumlarda breyk dens figürleri patlatsın. Halbuki Metin saçlarını şöyle parmaklarının arasından geçirip bir elektrik bugi hareketleri çekerdi ki, İlhan’la beraber bütün kızların içi giderdi. Mine’ninki de elbet.
Kafasını çevirip kontrol etti, oğlan hala ona bakıp sırıtıyordu. İyice sinirlendi. Zaten hep böyle oluyordu, hep beğenmeyeceği, asla tipi olmayacak geri zekalılar bakıyor, gülümsüyordu ona. Halbuki ne vardı şöyle Metin gibi biri gülümseseydi, o da ona gülümseseydi…
“Yok canım” dedi kendi kendine. “Öyle hemen gülümsemem tabii. Önce kaşlarımı çatar, başımı çeviririm. Yine ona doğru dönerim sonra. Ama ona bakmadan tabii. Tam inecekken ‘Nasıl da ekiyorum bak seni?’ der gibi bakarım bu kez. Metin dayanamaz düşer peşime. ‘Af edersiniz ben sizi bir yerden tanıyor muyum?’ falan der. Ben ‘Ne münasebet?’ derim. Kızmış gibi yaparım ama yanımda yürümesine ses çıkarmam. Bir süre sonra dururum, ‘Öf,’ derim, ‘Derdiniz ne sizin?’ derim. O bana ‘Derdim sizsiniz’ der, ben bir şey demem, sinirli bir kahkaha atar yürürüm. O da yürür benim peşimden. Bir pastanenin yanında ‘Ne olur durun,’ der. ‘Nefes nefese kaldım, azıcık dinlenelim’ falan der. Ben yine kızgın kızgın ‘Tamam ama bir şartla’ derim. ‘Sonra peşimi bırakacaksınız’ derim.”
Bu noktada daha fazla dayanamadı minibüs gülmeye başladı. Harıl hurul sesler çıkardı motorundan. Komik olan, bütün kızların düşlerinin birbirine benzemesiydi. Hayallerinde her biri bir Banu Alkan, bir Hülya Avşar, bir Serpil Çakmaklı kesiliyor, peşlerinden koşturdukları erkekler kategorisinde Kenan Kalav’dan aşağısına da gönül indirmiyorlardı. Kızın gündüz düşünün devamında Metin’le ikisinin sahilde birbirine doğru koşturacaklarını adı gibi biliyordu.
“Bununkinin adı Metinmiş bak,” dedi direksiyona. “Bak, tam beklediğim gibi şimdi de Hisarüstü’ndeki tepede koşturmaca oynuyorlar. Bu çocuklar çok komik yahu!”
Direksiyon bir yandan Dursun’un yeni sakinleşmiş ellerinin altında Çayırbaşı’na dönmek için manevra yaparken bir yandan da cevap yetiştirdi:
“Kızın Metin, Metin dediği zırt pırt Taksim’e götürdüğümüz havalı oğlan olmasın sakın?”
“Hangisi? Hani şu her seferinde ayrı kızla gelen mi? Saçları travolta kesimli, sarışın?”
“Evet abicim o işte. Şalvar gibi pantolonlar giyiyor hani. Zincir mincir takıyor. Dansçı galiba”
“Tamam, tamam bildim, dansçı o, evet. Hani börekçinin oğlu. Liseyi bitiremedi dans sevdasına. Annesi dert yanıyordu ‘Babası öldürecek bunu,’ diye geçenlerde. Tabii ya, bu kızın düşlediği garanti o Metin’dir.”
Metin minibüsle direksiyonun kendisinden konuştuğundan, hatta aynı minibüsteki bir kızın da düşlerini süslediğinden habersiz babasının dükkanına gelen kızları kesiyordu o anda. Bilmiyordu ki, az sonra babası gürleyerek dükkana girecek, dans etmenin, saçları serseri gibi kestirmenin ona mı kaldığından başlayıp tez zamanda ya okulu bitirmesini ya da askere gitmesini isteyecek. Zaten askerlik de yirmi aydan on sekiz aya inmiş hazır, Metin okulu bırakıp askere gidecek. Döndüğünde annesinin bulduğu bir kızla evlenecek, son moda pantolonları, zincirleri atıp göbeklenecek, babasının dükkanını genişletecek ve gençlerin ahlaksızlığından yakınıp kızlarının başını bağlayıp evde oturmasını isteyen bir baba olacak zamanla.
Bütün bunların olmasına daha varken ama, hiç tanımadığı, zaten tanıyamayacağı bir kız da onu düşlerken hazır, dükkanda ona gülümseyen kızlarla bırakalım Metin’i, birazcık daha hayatın tadını çıkarsın. Biz minibüse dönelim.
Dişleri çarpık oğlanın adı Hüseyin’di. Kızdan yüz bulamayınca bozuldu. Zaten ineceği durağa gelmişti minibüs, durdurdu. Yine de arkasına bakıyordu bir umut. Kız milleti belli olmaz ki, belki de naz yapmıştır öyle kafasını çevirip, belki şimdi camdan kesik atıyordur.
I ıh! Bakmıyordu kız. Hüseyin canı sıkkın, çalıştığı çiçekçiye gitti. Çiçeklere de iyi davranmadı o gün, müşterilere de. Onlar da suçu Hüseyin’de değil kız milletinde arasınlardı.
Hüseyin’in zulmünden kurtulan karanfillerden birkaçı apandisit ameliyatı geçirmiş bir hastaya götürüldü. Hastane odasında durması yasak diye, bir şişeye konup kapının önüne çıkarıldı. On bir yaşındaki bir oğlan gözle kaş arasında kapıverdi karanfili, hanidir göz koyduğu on yaşındaki kıza verdi. Kız ilk aşkını bu karanfil sayesinde yaşadı. Kalbi minnetle doldu, karşısındaki üç dişi eksik, dizleri yara bere içindeki çocuğu Candy’nin sevgilisi Anthony gibi gördü.
Hüseyin’in sattığı glayöllerden üçü bir kız isteme merasimi için tek katlı bir eve gitti. Çiçekleri aldılar ama kızı vermediler.
Aynı dükkanda satılan bir demet menekşenin hikayesi ise epey tuhaf oldu. Yirmi yaşlarında bir kız aldı onları, boğazın sularına bıraktı itinayla. Fransa’da sürgün Yılmaz Güney’in hasta olduğunu duymuştu, üzerinde onun ismi yer alan bir mektup yazmaya cesareti yoktu. Yine de ülkesinde onu sevenlerin hala var olduğunu duyurmak istiyordu. İşte o menekşelere yükledi bu kocaman görevi. Menekşe haberi götürebilmek için çok çırpındı boğaz sularında ama ah… Bir motorun altında kalıp dağıldı. Fakat sevgi de öyle dağıldı Boğaz sularına. Aradan çok yıllar geçtiğinde bile pek çok insan kızın sevgisini paylaştı böylece.
Kız oradan ayrıldı, aynı tadı bulma umuduyla arkadaşlarının methettiği bir filme gitti. Oysa yepyeni bir hikayeydi anlatılan. Filmin başrol oyuncuları başka eşlerden sahip oldukları bir sürü çocuğa bakmadan aşkın sesini takip edip evlendiler, yuva kurdular. Adamın boynu her çocukta biraz eğrildi filmin sonunda.
Film bitince bir kadın ağlamaya başladı Kocası işkillendi, ne halt etmeye ağladığını, filmde ağlanacak ne olduğunu sordu kadına. Kadın “Sen anlamazsın” dedi. Erkek bal gibi de anladığını, ille de bu filme gelelim diye tutturmasının foyasını ortaya çıkardığını, zaten son günlerde kadına bir haller olduğunu, bir gün çok neşeliyse ertesi sinirden köpürdüğünü, bunlardan fena halde işkillendiğini, eğer düşündüğü gibi bir şey varsa kadını yaşatmayacağını söyledi. Kadın da adama “Allah belanı versin,” dedi. “Filme ağlıyorum ben” İnsanların eşlerini aldatmasında ağlanacak ne olduğunu sordu adam. “Zaten buna uyuz oluyorum” dedi. “Çok mu özendin, ha?”
“Yeter artık” dedi kadın. “Film boyunca da dırdır konuştun durdun, yok kadın yolluymuş, yok ahlaksızlıkmış! Ne güzel film işte, neyini beğenmedin, sonu mutlu bitmedi mi?”
“Ya ya, çok mutlu bitti. Adam karıyı, kadın kocayı boşadı. Neresi mutlu be?” dedi adam. Kim bilir kaçıncı kavgalarını ede ede evlerinin yolunu tuttular.
Menekşeleri boğaza atıp sonra da aynı filmi izlemeye gelen kız ise kimseyle dırlaşmadan çıktı sinemadan. Hem zaten sevgilisi yoktu, daha doğrusu yüzünü gördüğü bir sevgilisi yoktu. Sağmalcılar cezaevinden bir mektup arkadaşı vardı ama. Arkadaşlarından biri cezaevindeki abisine yazarken tanışmışlardı kızla. Arkadaşı abisine kızın selamını söylemiş, abisi de ona bir arkadaşının mektubunu göndermişti kıza iletsin diye. Kimseyle görüştürmüyorlardı oradaki insanları, dışarıya hasretlerdi, güneşi, baharı, İstanbul’u anlatsın mektup arkadaşı yeterdi. Böyle yazıyordu ilk gelen mektupta. Kız yanıt verdi. Otuz yaşındaydı yazıştığı adam. Öyle güzel yazıyordu ki, kız daha üçüncü mektupta ondan başkasını sevemeyeceğini düşünmeye başladı.
Hakkında idam kararı vardı adamın ve kız dışarıyı onun için yaşıyordu şimdi. 1984 yılında bu öyle az da rastlanan bir şey değildi.
Kız sinema çıkışında Çeliktepe’deki evine gitmek için Sarıyer minibüslerine bindi. Bundan beş altı saat önce kendisine menekşeleri satan Hüseyin’in ayak bastığı plastik döşemeye bastı o da. Minibüs Hüseyin’in kızın yaşamına minicik bir dokunuşta bulunduğunu hissetti, “Ben nasıl bir hancıyım böyle” dedi kendi kendine. “Bana değmeyen kimse kalmıyor bu şehirde. Sabahki çiçekçi çocuğun yerinde, ondan menekşeleri alıp boğaza salan bir kız duruyor şimdi ve karşılaşmalar bu kadarla da sınırlı değil. Yanında durduğu yaşlı kadın da bir yerinden değiyor hayatına ama kız bilmiyor bunu”
Kızın yanında yaşlı bir kadın oturuyordu. Gözleri dolu, kalbi sımsıkı. Görüşten geliyordu, onun da oğlu idamlıktı. “Buna da şükür” diyordu eskiyi hatırlayıp. Oğlu yakalandığında aylarca nerede olduğunu bir yana bırak, yaşayıp yaşamadığını bile öğrenememişti çünkü. Kadın Sağmalcılar’dan geliyordu ve cezaevinde kızın sadece fotoğraflarda gördüğü yüzü görmüştü. Oğluyla aynı davadan yargılanmış, aynı cezayı almıştı otuz yaşındaki adam. Oğlu “Ömer arkadaş” diyerek tanıştırmıştı adamı annesine.
Ömer ve Aslı. Sevdaları sürmedi parmaklıkların dışında. Kız yıllar sonra dışarı çıkan adamı terk edecekti. Hayalleri de değişecekti, dünya da.
Minibüs bu yazgıdan habersiz, hayatın birbirine değip geçen, değip geçen hallerini düşündü. Aslı’yı, Ömer’i, şu çiçekçi çocuğu, Metin’i, Metin’i düşleyen kızı, anneyi, Dursun’u, kapısına elma koçanı fırlatan Pakize’yi.
“Bir şeyler olacak” dedi direksiyona. “Bir şeyler olacak, hissediyorum.”
Gerçekten de oldu bir şeyler. Yıl 1984’tü. Her şey değişecekti çok geçmeden.

Düşük Şarkı

2008-08-11T10:53:00.001+03:00

Sayıklamalar

2008-08-07T13:52:00.002+03:00

Hiçbir şeyi yetiştirmek zorunda olmadan yazsam. Kendi kendime söyler gibi yazsam. Kimse okumayacak bunu nasılsa diye yazsam. Şaşırmasa elim, takmasam kimsenin ne diyeceğini, böyle yazsam.

Bir öykü uydurmasam hiç. Sadece yazmanın hazzı için yazsam. Müzik etkilemese elimi, dilimi bağlamasa sözler, elim yazsa hatta ben okusam.

Etraftaki seslerin ritmine uyarak, hayata bağlı kalıp ondan yine de koparak, bir küçük uçurtmaymışım da yokmuş tutanım gibi uçsam da yazsam.

Şiir gibi çıksa, şarkı gibi kendiliğinden dokunsa harfler, tıpkı şimdi yaptığım gibi sadece tuşlara basarak yürüsem parmak ucunda, yürüsem de yazsam.

Böyle yazarsam eğer biliyorum ki dokunmaz bana karanlık, ulaşılmaz yerlerime iner de yazarım.

O zaman içimden yükselen bir ben var ya işte onu bulur da yazarım.

Dönmeden gider geri gelir hatta aramadan aradığımı bulur da yazarım.

Kelimelerin dizginini boş bırakınca elimden aşağı su boşalmış gibi olur, o buz sulu çeşmeye elimi sokar, parmaklarımı uyuşturur, tırnaklarımı kor ateşe basar, yakar da yazarım.

Aman bi recalim vaaar!

2008-08-01T09:06:00.005+03:00

Tatilden dönüp mızıldananların şerefineeee!
"Üç günlük dünya zaten tatil yeridir, amaaan" diyen Arzu'dan geliyor bu şiir.

Hadi bakalım:)

Yaşamaya Bakalım

Bir şiir yazacağım şimdi ben
Okuyanlar diyecek ki: Ne güzel şiir bu!
Ne güzel şiir bu, hadi işi bırakalım
Bırakalım şu takvimleri ve iş çizelgelerini
ve bilgisayar imleçlerini, kalemleri ve dosyaları
Keçeli kalemleri de bırakalım hem
Bırakalım onları
Hadi göğe bakalım

Geçinmeyi birbirimizle,
-böyle geçinemiyoruz madem- bırakalım
Alttan almayı, üste çıkmayı unutalım
Nabza göre verilen şerbetleri yere saçalım
Ne güzel bir şiir bu
Hadi ona bakalım

Neden yaşıyoruz sahi biz?
Koşa koşa ölüme gitmek için mi?
Bir lokma ekmek için mi?
Tanrının göğü büyük, toprağı da
Bize bir lokma ekmeği verir elbet
Bırakalım işleri hadi
Toprağa bakalım

Bakınca toprağa bir solucan gördük
Kopardık kuyruğunu
Ne etti: İki solucan
Böl ikiyi ikiye
Bir kalacak diyor matematik
Hayır! Dört var elimizde!
Bırakalım matematiği
Solucana bakalım

Neden yaşıyoruz sahi biz?
Yaşlanmak için mi?
Çalışmak için mi hep? Hep didinmek için mi?
Sabahları erken kalkmak
Geceleri erken yatmak
İşe gitmek ve gelmek ve tatilleri beklemek için mi?
Bir parça soluğa son nefeste kavuşmak için mi?
Bırakalım bunları hadi
Kendimize bakalım

Yazıldı bitti bu şiir,
Biz de yazabilirdik aklımıza gelseydi
Biz de yazabilirdik, evet!
Yazmadık çünkü işimiz vardı
Şimdi başka işimiz var
Hadi bu şiiri de bırakalım
Bırakalım onu
Yaşamaya bakalım

10.01.2003

Buzul Öykü-Son

2008-07-30T09:23:00.001+03:00

3. Tanrısallık: Çoluk Çocuğa Karışma Faslı

Lanet olası Şovamigi’den lanet olası Terranika’ya gidiyorum. Bütün bu öyküyü mola verdiğim vadide, buzdan bir ağacın altında oturmuş eski günleri yad ederken anlattım size. Tims şeftali yemek istedi çünkü. Üstelik Şovamigi’deki şeftalilerden değil de Terrranika’dakilerden istiyormuş. Hayır, emin olun ki aralarında bir fark yok, ikisi de şeftali işte. Ama bunu Tims’e söyleseniz, size o can alıcı gülümseyişlerinden biriyle bakar ve şöyle der: “Ben Terranika’dan bir şeftali yemek istiyorum ama!”
O böyle söyleyince siz de isteğini çok mantıklı buluverirsiniz. Sonra buzlarla dolu bu garip vadide, buzdan bir ağacın altında aklınız başınıza gelir ve evrenin şeftaliler, şaraplar ve arabalarla dolu bir gizem olduğunu düşünmeye başlarsınız
Bazen diyorum ki, acaba Tims o gün benim yanımda yer almasaydı da, ben T’Hoddor’la kavga etmek zorunda kalsaydım ne olurdu? Belki yenerdim T’Hoddor’u. Üç başlı kamçısını bir güzel yutturur, kaynadamlarının ağzından alev alev birer yanardağ patlatırdım. Belki de her şey tatlıya bağlanırdı. Barışır, Fantina’nın partisinden geri dönüş yolunda şarap kadehlerimizi tokuşturup dedikodu ederdik diğerleri gibi.
Ama böyle olmadı. O gün T’Hoddor’a “Ne istersen yaparım” dediğimde, kaderimi değiştirdim. Bir zamanlar kendi ellerimle yarattığım, nefesimle pembeye boyadığım güzelim dünyayı buza çevirdim.
Adı Mewurpuydl’du buranın. En sevdiğim dünyamdı. Gençliğimin en ateşli çağlarında yaratmış, özenle işlemiştim her ayrıntısını. Meyve ağaçları vardı en çok, uzaya çıkmayı başarabilecek denli zekileşmiş bir canlı türü ve binlerce irili ufaklı başkaları. Şimdi altında oturduğum şu buzdan ağaç örneğin -ağaç bile denmez ya artık, buzdan bir ağaç heykelidir şimdi kendisi- bir zamanlar üç ayrı cins meyve verirdi. Dallarında rengarenk kuşlar, böcekler konaklardı. Oysa şimdi sadece karlara açıyor gövdesini, sarkıtlar sallanıyor dallarından meyve yerine.
T’hoddor’a “Ne istersen yaparım” demeden önce Tims bir şeftali isteseydi benden, böyle donaraktan yollara dökülmezdim, envai çeşit ağaç yaratırdım bir göz kırpışımla.
Oysa böyle olmadı. T’Hoddor’a “Ne istersen yaparım” dedim ve o da bana “Ne istersem mi?” dedi. “Evet” dedim ben, en coşkulu halimle. “Değil mi ki Tims boynuma sarıldı ve değil mi ki kendisini tehlikeye atarak korudu beni, ne istersen yaparım. Bunlar senin sayende oldu soylu tanrı.”
“Mewurpuydl” dedi bana.
İçim cız bile etmedi dersem inanın, Tims’e duyduğum sevgi o denli kör etmişti gözlerimi.
“Tabii ki senindir. Al, ne istersen yap.”
“Yok,” dedi. “Ben orayı almak falan istemiyorum, seni gidi kendini beğenmiş! İstesem daha güzelini yaratırım. Ne yapayım o çirkin yeri? Ben, senin Mewurpuydl’da yaşamanı istiyorum.”
“Ama bunun neresi ceza ki?” dedim aptal aptal. “Ben Mewurpuydl’u çok severim. İstediğin orada kalıp asla çıkmamamsa da kabul ediyorum, hem de sevinerek”
“Bir tanrı olmayacaksın ama oradayken.”
“Tanrısal yeteneklerini elinden almayacaktık hani? Bana söz vermiştin.” diye atıldı Tims.
“Hayır, hepimizin sevdiği,” dedi T’Hoddor, Tims’e. “Hayır, sana verdiğim sözü elbette tutacağım. Terrabikka kardeşimizin tanrısal yetenekleri umurumda bile değil. Hoş, zaten pek de yetenekli olduğu söylenemez ya, neyse. Tam olarak şöyle açıklayayım Terrabika’dan istediğimi: Mewurpuydl’u buzlarla donatacak öncelikle. Sonra da tanrısal güçlerini işe karıştırmadan buzdan bir canlı yapacak. Bir tek canlı, istediğim sadece bu işte. Yaratsın onu ve bitsin cezası.”
Bakın, biz tanrılar pek çok kötü şey yapabiliriz. Yalan söyleyebiliriz, hırsızlık yapabiliriz, binlerce canlıyı bir anda gözümüzü bile kırpmadan yok edebiliriz. Fakat verdiğimiz bir söz varsa ortada, asla geri dönmeyiz. Ne pahasına olursa olsun tutarız sözümüzü. Bu nedenle, T’Hoddor’un istediğini bir tanrıyken yapamadığım gibi, bir yaratılmışın yetenekleriyle asla yapamayacağımı bilsem de “Ne istersen” dediğim için gıkımı bile çıkaramadım. O anda tanrısal yaşamımın sona erdiğini anladım. Evet, Flazban gibi unutuşun pençesinde kıvranmayacaktım, tanrı olduğumu anımsayacaktım ama sorarım size, bu daha kötü değil miydi? Kılını bile kıpırdatamamakla cezalandırılmış biri, tanrı olsa ne fark eder?
Böylece Mewurpuydl’a geldim. T’Hoddor’un istediği gibi bütün dünyamı buza çevirdim. Tek başıma oturup baktım sonra ve sonsuz cezamı tamamlamak üzere ellerimi kullandım.
Ellerim pek de işe yaramadı elbette. Ancak yaptığım seçim bir işe yaradı. Tims beni ziyarete geldi bir gün.
“Zavallı Terrabikka,” dedi. “Buzdan bir canlı yaratamayacağını biliyorsun değil mi? Hele de bu haldeyken.”
“ Uğraşıyorum,” dedim ben de ona. “Biraz zor olacak ama zamanım çok ne de olsa. Olasılık hesaplarını hatırla. Diğer yandan canlılarımla uğraşmaktan da kurtuldum. Altın yumurtalarla, doymak bilmeyen penguenlerle ya da balıkçıların istekleriyle başım ağrımıyor artık. Bu hiç de fena sayılmazmış, biliyor musun?”
“Bak ne diyeceğim, hazır bol bol zamanın varken neden biraz bir şeyler yaratmıyoruz birlikte?”
“Ben yaratamam ki,” dedim boynumu büküp. “Biliyorsun, cezalıyım.”
“Of, ne taş kafalı olmuşsun görmeyeli! Öyle değil aptal şey. Hani yarattıklarımızın yaptığı gibi. Anlıyor musun?”
Anlamaz mıydım? Biz tanrıların canlılarımıza verdiğimiz en büyük hediyeydi kendilerine benzer canlılar yaratma keyfi ve şimdi canım Tims, bunu birlikte yapmayı öneriyordu bana.
Binlerce farklı yaratma yöntemi geliştirdik. İpek kanatlı sapposlara dönüştük, çifleştik. On iki vantuzla birbirlerine yapışan ve on iki yıl böyle kalabilen gagiler gibi yaptık. Flört dönemleri bin yıl süren utangaç obuzziler gibi, aşklarının türküleriyle birbirlerini tavlayan pul kanatlı sazmyeller gibi, doymak bilmeyen iştahlarıyla koca göbekli kettsmeler gibi kur yaptık birbirimize. Denizde, havada, karada, her yerde, binbir kılıkla, binbir değişik duyguyla seviştik.
Bundan sonrasını kısa keseceğim izninizle, çünkü mutluluğun söyleyecek fazla sözü yoktur.
Tims bir süre sonra yanıma yerleşti. “Benim canlılarım başının çaresine bakmayı bilir nasılsa” diyordu. “Hem seni burada yalnız bırakmaya kıyamıyorum”
Şovamigi’yi ve Terranika’yı yaptı bizim için, içine canı ne çekerse onu doldurdu. Cezalı olan Tims değildi ki. İstediğini yapabilirdi o, kim karışır?
Eh, gördüğünüz gibi tanrıydım bir zamanlar, şimdi ise sevişmekten başka bir işe yaradığım yok. Peki, buna üzülüyor muyum dersiniz? Tabii ki hayır.
Evet, Tims giderek daha fazla talepkar davranıyor. Şeftaliyi oradan değil de buradan istiyor. “Canım biraz yalnız kalmak istedi” deyip beni Terranika’daysak Şovamigi’ye, Şovamigi’deysek Terranika’ya gönderiyor. İkide bir “Benden sıkıldın artık” diyor, bin bir şaklabanlıkla sevgimi göstermek zorunda bırakıyor beni. Ama o güzelim kirpiklerini kırparak ya da solungaçlarını oynatarak ya da o anda hangi canlıya dönüşmüşsek onun en güzel yerleriyle bir şeyler yaparak yeni canlılar yaratmamızı istediğinde, bunun tanrısal yaşamım boyunca yaptığım en iyi seçim olduğunu düşünüyorum.
Sadece seviştiğimizi söylüyor bana, yaratmak tanrılara özgüymüş. Pöh, kim takar? Ne derse desin adına, yaptığımız bu işten öyle keyif alıyorum ki. Ulu evren adına yeminler olsun, yarattığım hiçbir canlı, bedenimle yarattıklarım kadar sevindirmemişti beni.

İşte geldim, burdayım

2008-07-28T08:46:00.003+03:00

Merhaba, merhaba!

Tatil bitti, işe başladım. Sabahın bu saatlerinde işe dönmüş olmak gayet güzel görünüyor, herkeste bir neşe, bir sevimlilik. Özlemişiz birbirimizi.

Tatili şöyle özetleyebilirim: Sıkılacak kadar çok dinlendim. Ne işe güce ne yazıya zaman ayırdım, aylak aylak oturdum evde öyle. Fena da olmadı aslında.

Buzul Öykü iki hafta önce bıraktığım yerden devam ediyor. Herkese selam, sevgi.

Buzul Öykü-4:
Şarap ve Yarışma Faslı

Keşke o şarabı kestaneden değil de üzümden yapsaydı Fantina. Keşke o arabayı bir gökkuşağı değil de karanlık bir dehliz olarak tasarlasaydı. Zaten yeterince duygusallaştığım bir anda bu iki muhteşem şey felaketim oldu.
Bir buztanrısal başarısızlıktan değil, içimizi ısıtan bir Hoşgeldin Evrene’den dönüyorduk. Gençlerden birinin, Fantina’nın, ustalıkla gözümüzü kamaştırdığı bir yaratılışa tanık olmuştuk. Kalpleri ezecek denli güzel bir gösteriydi. Tek bir tohuma sığdırdığı dünyasını, gümüş damlalar serperek açtırmıştı Fantina.
Tohum önce renksiz, küçük bir kürecikti. Boşlukta korunmasız, doğruyu söylemek gerekirse korunmaya da zaten değmeyecek sadelikteydi. Ama sonra Fantina’nın soluğuyla dönerek renklenmeye başladı. Hızla çevirdi onu Fantina ve dünyasıyla ikisi çılgın bir hızda dönerek boşlukta büyüdüler, büyüdüler. Küreden çıkan renkler Fantina’yı, Fantina’dan yayılan ışık küreyi kuşatıyordu. İkisi bir oldular gözümüzün önünde. Çiçekler açtırdılar. Hayvanlar çoğalttılar. Rengârenk dağlar, pembe günbatımları, yeşil mücevherlere benzeyen göller yarattılar. Fantina gümüş damlalar yağdırdı gözlerinden. Bütün her şey yerli yerine oturunca, ellerini son kez açtı. Avucundaki minicik iki canlıyı yeni dünyaya bıraktı: “Bunlar” dedi, “Benim imzam.”
Fantina ilk dünyasını yaratmıştı böylece. Canlıları kendisinin birer kopyası olarak tasarlamıştı.
Coşkuyla alkışladık onu. İçimizden hiçbiri herhangi bir canlıyı kendi suretinde tasarlayacak kadar çok sevmemişti o güne dek. Koma’Welli bile, neredeyse taparcasına sevdiği o iki aptala bu hediyeyi vermeyi düşünmemişti. Sadece bu yaptığı için bile olsa, Fantina o andan itibaren büyük bir tanrı sayılabilirdi artık.
Sürekli gülümseyen Tims’in bile bu güzellik karşısında gözleri yaşarmıştı. Bana sokuldu, kolunu boynuma sararak,
“Oh, Terrabikka, şuna bakar mısın?” dedi. “Bu olağanüstü!”
Merhaba.
Bu kadar zamandır size bir şeyler anlatıyorum ama adımı bilmiyorsunuz. Tims’in de söylediği gibi ismim Terrabikka. Orta yaşlı tanrılardanım, ne çok genç, ne çok yaşlı. Orta kıratta dünyalar yaratır, orta karar canlılar yaşatırım. Kahramanları da sevmem, korkakları da. Yumuşak kıvrımları, mutedil havaları, güzel sesleri ve pembeyi severim. Dünyalarımdan herhangi birinde olağanüstü bir şey olduğu görülmemiştir. Haksız davranmam canlılarıma ama birbirini yemeyenlerden oluşan dünyaları da sağlıksız bulurum. Klasik ölçülerim vardır. En fazla pembeyi bolca kullandığım söylenebilir -o da söylenirse- hakkımda. Başkaca bir aşırılığım yoktur.
Ama işte tam o anda, Tims’in adımı bana da, size de söylediği o anda, bir de kollarını boynumda hissediverince ben de baştan çıktım. Değil benden, en manyak tanrılardan bile beklenmeyecek bir şey yaptım. Islık çala çala vurdum ellerimi birbirine, ellerimden çıkan ayı pembeye boyayarak Fantina’nın dünyasının yanına kondurdum. Fantina’ya da dedim ki;
“Yaratına karıştığımı düşünme sakın. O kadar güzeldi ki bu yaptığın, dayanamadım o iki minik canlıya ben de bir hediye vermek istedim. Kabalık yaptığımı düşünürsen hemen geri çekerim hediyemi.”
Güzelim Fantina;
“Öyle şey olur mu ustam?” dedi tüm kibarlığıyla. “Dünyamı onurlandırdınız benim. Hangi tanrıya nasip olmuştur ilk dünyasına bir ustanın elinin değmesi?”
“Sen tüm evreni onurlandırdın yaptığınla,” dedim ben de ona. “Herkese nasip olmaz bu kadar güzel bir dünyaya sahip olmak. Peki, dünyanın adı neymiş?”
“Oh! Sormayı unutmuşum,” dedi Fantina ve hepimiz kahkahayı basıverdik.
İşte bu olacak şey değildi. Biz tanrılar için adlar çok önemlidir çünkü. “Adını bilmediğin bir şeyi yaratabileceğini düşünme bile” Tanrılar Kitabı’nın ikinci maddesidir. Ve birinci madde, “Önce söz vardı” der. Dolayısıyla Fantina’nın söylediği sadece bir şaka olabilirdi. Pek başarılı bir espri olmasa da, cesaretini ödüllendirmek için kahkahayı bastık.
Tims,
“Yapma hadi,” dedi. “Şakayı bırak da söyle şunun adını.”
“Sevgili Tims, gerçekten şaka yapmıyorum. Bu dünya için öyle çok uğraştım ki, o uğraş sırasında adını sormayı unuttum.”
Donakaldık. Buz tanrılar halimizi o an görebilseler sevinçten uçarlardı herhalde. Ama onlar da aynı şaşkınlıkla donakaldıklarından bizi fark edecek halde değillerdi.
“Ne demek istiyorsun?” dedi Kalfidan, güneşleri seven tanrı. “Sen şimdi bize isimsiz bir dünyayı yaratmayı becerdiğini mi söylemeye çalışıyorsun?”
“Saçmalama!” diyerek atıldı Zampamparam, çeşit çeşit ayların tanrısı. “Tabii ki öyle bir şey söylediği yok. Değil mi Fantina?”
“Ama öyle,” dedi Fantina da, ilk isimsiz dünyanın tanrısı. “Bu dünyanın bir adı yok. Söyledim ya, unutmuşum işte. Bu o kadar önemli mi? Ne oldu şimdi hepinize?”
“Yalan söylüyor,” diye bağırdı Klabistan, buz tanrı. “Yalan söylüyor. Başından beri bize hava atmaya çalıştığını fark etmediniz mi? Neydi o gösteri öyle, yok gümüş damlalar, yok kendi suretinde yaratıklar falan filan. Buna bal gibi yalancılık derler.”
Hepimiz bir kez daha, daha fazla donmak ne kadar mümkünse o kadar donduk. Buz tanrıların aşırılığını hepimiz biliyorduk ama o ana dek bir başka tanrıyı yalancılıkla suçlayacak kadar ileri gidenine hiç rastlamamıştık.
Zaten o an daha önce hiç olmamış şeyler oluyordu. Bir tanrı adını bilmediği bir dünyayı yarattığını iddia ediyor, diğeri de ona yalancı diyordu. Ben zaten baştan sapıtmış, bir başka tanrının yaratısına kuş kondurmuştum. Eh, şimdi siz söyleyin bana, daha fazla sapıtmamam için beni kim tutacaktı?
Hiç kimse.
Zaten ben de, kimsenin beni tutmasına fırsat vermeden Klabistan’a bir yıldırım fırlatıverdim. Yıldırım, onun yarattığı ve yaşatmayı beceremediği zavallı buz yaratıklardan birine dönüştü ve şöyle dedi:
“Yalancı sensin. Beni de yaşayacağımı vaat ederek yaratmamış mıydın, ha?”
Klabistan mosmor oldu ve emin olun hiçbir şey fark etmedi. Zaten mordu rengi. Ama benim ne yaptığımı fark etmeme olanak sağlayacak kadar hışımla döndü bana.
“Sen ha? Bugün kendini aştın bakıyorum. Haddini bildirecek birileri gerekiyor sana.”
O anda yaptığım hatayı fark ettim ama ne çare, iş işten geçmişti. Buz tanrıların olanca ezikliklerini, hınçlarını Klabistan’ın etrafında topladıklarını gördüm.
Krişwatta’nın elinde yılan biçimli buz parçaları belirdi. Yılanların soğuk kanlarıyla buzdan hayata can verebileceklerini düşünmüş, yanılmıştı. Yanılgılarından nefret etmekten bıkmıştı. Onları yöneltecek birini bulduğu için ne kadar mutlu olduğunu görebiliyordum yılansı gözlerinde. Yanılgılarından ötürü benden nefret ediyordu.
Hetdany şeker kılıçlarını çıkardı belinden. Şekerin soğuğa dayanamayacağını düşünmemişti. Aptallığına kusur bulamayacak kadar da tanrıydı ama. Hesaba katmadığı aptallığı yüzünden nefret ediyordu benden.
Kristal küreleriyle kertenkele pençelerini uzatmış Sheyda’yı gördüm. Sadece büyüklük kompleksiyle ateşle buzu bir arada kullanır ve elbette can veremezdi buza. O kadar da büyük olamayabileceğini söyleyen sağduyusundan dolayı nefret ediyordu benden.
Başkaları da toplandı yanlarına. Buz tanrılar bir yandaydı şimdi, biz diğerleri öbür yanda.
Evrenin bütün meraklı ruhlarının olacakları görmek için çevremize toplandığını hissediyordum. Bu gerginliğin ortasında, birden Tims kendini ortaya attı.
“O öyle demedi.” dedi.
Ben ne demediğimi anlamaya çalışırken T’hoddor’u gördüm. Buz tanrıların ortasından boyu uzayarak sivrildi. Elinde Flazban’ın tanrısal yeteneklerini hapsettiği kafes duruyordu. Sekiz gözünü üzerime çevirmiş, yoğun bir açlıkla bakıyordu bana. Üç başlı kamçısını kaldırdı. Kamçının ucundaki kaynadamların ağzını açışını gördüm.
Her şey olabilirdi o anda. Ama çoğunlukla olduğu gibi bir mucize gerçekleşti. Diğer boyutlardaki tanrısal yaşamlarımda ne olduğunu bilmek bile istemem lakin benim farkında olduğum boyutta T’hoddor’la aramıza bir ışık topu düşüverdi. Hızla hareket ediyor, T’hoddor’un etrafında dolanıyordu.
“Pes ama. Bu kadarı da olmaz artık” demeyecek kadar çok şey gördüm ben, inanın. Fakat o ışığın çıkardığı ses bana bunu dedirtti:
“Pes ama! Bu kadarı da olmaz artık!”
Çünkü o ışık, ben bunu söylerken,
“T’hoddiiiiii, T’hoddiciiikkk” diyordu buz tanrıların en korkulanına. “Hadi yakala beniiii!”
T’hoddor ne yapacağını şaşırmıştı. Neredeyse parmakları kadar sık kullandığı buz kılıçlarını fırlattı ışığa. Oysa buz kılıçlar ışığa ulaştıklarında, uçlarındaki ruh emici kaynadamlar onu T’hoddor’un kafesine çekeceklerine, Tims’in en komik dünyalarından birinde yaşayan şişko ve ayyaş cücelere dönüşüp “Ey mutlu evren, şişko bacaklar” adlı ulusal marşlarını söylemeye başladılar. Bir yandan da koca göbeklerini sallayıp müstehcen hareketlerle eteklerini çekiştiriyorlardı.
Aksakallı cüceler adına! Erdenren’in yüce ermişleri adına! Coşkulu günbatımlarının, kestane şarabının ve gerilmiş sinirlerin üstüne bu kadarına dayanamadık artık. Deliye dönmüş temtediler gibi tepinerek gülmeye başladık. Temtediler sık sık deliye döner ve birkaç yüzyıl boyunca gülerek ortalığı dağıtır, ağaçları kemirir, çöp kutularını devirir, velhasıl yaşadıkları Temtedi denilen dünyanın altını üstüne getirirler. Dünyanın adı Temtedi’dir çünkü onların bu hallerinden bezen diğer canlılar Temtedi’yi –ki o zamanki adı Salonsalomanje idi- yaratan Zwredeumne’ye deliler gibi yalvarıp, ya kendilerini bir başka yere göndermesi ya da taşa falan çevirmesini istemişlerdi. Zwredeumne yerden sekizinci göğe kadar haklı bulduğu canlıları taşa çevirmiş, sonra da tüm temtedilere ne halleri varsa görmelerini söyleyerek çekip gitmişti. Temtediler ebedi krizlerine devam ettiler ve Zwredeumne’nin arkasından nanik yaparak gezegenlerinin adını da Temtedi’ye çevirdiler.
Neyse, işte biz o temtediler gibi gülmeye başlayınca, haliyle olayın ciddiyeti bozuldu, ortalık yumuşadı. Tims tüm sevimliliğiyle T’hoddor’un yanına gidip birer öpücük kondurdu buz yanaklarına. Hallerinden çok memnun görünen ve yeniden kaynadamlara dönüşmemek için küfür ederek tepinen cüceleri T’hoddor’a uzatarak;
“Barıştık değil mi?” dedi.
T’hoddor, T’hoddorken bile Tims’in öpücüğüne karşı koyamazdı. Yüzü o kadar koyu olmasaydı yanağında bir pembeliğin oluştuğunu bile iddia edebilirdim.
Her şey çok kısa bir anda olup bitmişti. Tims sayesinde kâbuslarımı dolduran peynirlerden kurtulmuştum. O korkunç gravyerler, pensiler, dutlu peynirler, kaşarlar ya da siyah olanlar… Bunların hepsi Flazban’dan sonra rüyalarıma girip beni tekerleklerinin altında ezmiş, yağda kızarıp üstüme dökülmüştü günlerce.
“Pekâlâ,” dedi T’hoddor. “Tims’in hatırı için Terrabikka’dan intikam talep etmeyeceğim ama kardeşimiz Klabistan’a yaptığı terbiyesizliği affettirecek bir ceza almalı.”
Kendinizi benim yerime koyun ve düşünün şimdi. Bu lafı duymadan az önce Tims’in kollarını boynumda hissetmiş, böylesi bir sevinç bana en az beş yüz yıl yetecekken bir de canım Tims’in benim için T’hoddor’un karşısına dikilmeyi göze aldığına şahit olmuştum. Öyle mutluydum ki, “Kabul,” dedim, coşkuyla. “Soylu T’hoddor yaşamama vesile olduğun bunca güzellik adına ne istersen yaparım.”

Tatil faslı

2008-07-18T16:08:00.002+03:00

Buzul Öykü yarım kaldı, tatile çıkıverdim. Hani merak eden olursa diye yazıyorum, dönüşte tamamlanacak öykü.

Herkese sevgiler,

Arzu

Buzul Öykü-3

2008-07-08T08:15:00.001+03:00

Özellikle Buzul tanrıların verdiği parti dönüşlerinde kavga çıkmaması nadir görülen bir şeydir. Eğer kavga yolculuğun sonuna rastlamışsa, yani iki tanrı arabadan kozlarını paylaşmadan, sinirleri diğerlerince yatıştırılıp sakinleştirilmeden ayrılırsa kavga büyür. Bunun sonucunda birkaç dünyaya göktaşı çarpar. Sonra püf! Göktaşı çarpan dünya, hiç olmamış gibi olur.
Neyse ki biraz şaraptan sonra, az önce birbirine girmesine ramak kalan iki tanrıyı bir köşeye çekilmiş onu bunu çekiştirirken görmeniz çok daha yüksek bir olasılıktır:
“Şu Svannarmadar’a kaç kez söyledim ‘Siyah sana yakışıyor ama yüzünü de boyaman biraz abartılı oluyor’ dedim, dinlemedi. Şuna bak, nasıl da kurumlanıyor köşesinde.”
“Sen onu boş ver de, asıl Kalimer’e ne demeli? Doğal yaşam diye tutturduğundan beri çıplak geziyor. Biliyor musun etoburlarına et yemeyi de yasaklamış son zamanlarda. Doğal yaşam ne demek canım? İlle de farklı olacak. Kendini beğenmiş işte.”
“Sanırım bir çeşit işten kaytarma bu doğal yaşam dediği. Kalimer biraz tembeldir bilirsin. Bence sırf bu yüzden giyinmiyor. Ha ha!”
“Senin dünyalarından birinde harika terziler görmüştüm, hani şu kafaları küçük ama becerileri büyük cüceler. Kalimer’i onların yanına götürelim bir gün, belki huyundan vazgeçer.”
“Çok teşekkür ederim ama benim yarattıklarımın seninkilerin yanında en ufak bir değeri yok. Şu olağanüstü güzel kılları ve pullu kanatları olan harika yaratıkların vardı ya, maymunlar...”
“Stentozorlar!”
“Ah, özür dilerim, yine karıştırdım. Yolculuk bir yandan şarap bir yandan yoruyor insanı tabii.”
“İnsan?”
“Oh, duymadın mı bu aralar en revaçta olan canlı türü. Onlardan alınıp kullanılan deyimler de çok moda. Herkesin dilinde onlar var. Sanırım, genleriyle oynanırken bir hata yapılmış, şu anda birbirlerini yemekle meşguller. Biz sık sık görmeye gidiyoruz, gerçekten ilginç, birbirlerini öldürüyorlar.”
“Nasıl olabilir böyle bir yanlışlık? Neden yok etmiyorlar peki o dünyayı?”
“Ne gerek var yorulmaya? Zaten bir süre sonra dünyalarını kendi kendilerine yok etmeyi başaracaklar. Bence onlar dünyalarını yok etmeden mutlaka görmeye gitmelisin. Bir gün beraber gidelim hatta. İnanmayacaksın ama birbirlerini öldürebilmek için gerçekten zeka ürünü aygıtlar geliştirmişler. Seyretmesi eğlenceli bile olabiliyor bazen. Bir tanesi hani senin meşe ormanlarında yetişen mantarların var ya, onlara benzer bir duman çıkararak patladı geçenlerde. Kocaman bir şehri de yerle bir etti. Bir tanrı eli değmeden yok edilen ilk dünya olacak bu gidişle orası.”
“Çok ilginç gerçekten. Adı ne demiştin, dünyanın?”
“Atlantis.”
“Tamam, gidelim. Önümüzdeki binyıl ilk Pazartesi uygun mu senin için?
“Bin yıl dayanabileceklerini sanmıyorum. Gerçekten görmek istiyorsan bir an önce gidelim derim.”
Bütün bu hayhuy içerisinde ben Tims’e acıklı gözlerle bakar, yanıma gelmesini, benimle konuşmasını beklerim. Ama Tims tam bir parti çiçeğidir. Benim bir zaman yaratıp sonra da oynamaktan sıkıldığım renkli bilyeler gibi oradan oraya koşturur.
Bir ara çok sevdiğim renkli bilyelerim vardı. Sürekli elimde gezdirir, avucumda çevirerek eğlenirdim. Sonra bir gün sıkıldım, fırlattım bilyeleri avucumdan. Hepsi evrenin köşe bucağına dağılıp o hızla dönüşlerine devam ettiler. Pembe, mavi, yeşil, mor ve sarı, gaz ve toz bulutları oldular. Elimden bir tohum değmiş olmalı ki bilyelerden birine, bir gün ona rastladığımda benim yaratmadığım bir canlı türü gördüm üzerinde. Denizden yeni çıkmıştı, hala balık kuyruğu taşıyordu ama ayakları da çıkmaya başlamıştı. Bıraktım kendi kendine üresin canlılar. Ne yok ettim ne de var ettim onları böylece.
Ben bilyelerimi düşünürken parti arabası yoluna devam eder. Tims de herkese bol keseden dağıttığı öpücüklerle kalpleri yeniden, yeniden kazanarak ışıldar yol boyu. Ben bir köşeye çekilip yapmam gerekenleri düşünürken Tims’i gruplar kapışır ve ona son dedikoduları anlatırlar. Dedikoduları gülerek dinler. Kimse hakkında bir yargıda bulunmaz ama anlatılanlara da kayıtsız kalmaz. Tam yerinde kullandığı “Ah, gerçekten mi?”leri, kahkahaları, gülümseyişleri ve kafa sallayışlarıyla şu koca evrenin görüp görebileceği en iyi dinleyicidir o.
Şimdi bu anlattıklarıma bakıp beni konuşmayı sevmeyen, takıntılı ve çekingen bir tanrı sanacaksınız. Böyle biri değilim kesinlikle. Hatta tersine, anlattıklarımla herkesi güldürebilirim. Dostum çoktur ve içtenlikle severim ben de onları. Ama Tims’i hepsinden çok severim. Parti arabalarında biraz somurtkan olmamın tek nedeni diğerlerinden sıra gelip de onunla şöyle rahat rahat çene çalamamaktır.
Neyse ki Tanrının El Kitabı’nın da dediği gibi “Önce şarap vardı!” Bir süre sonra, somurtkan yüzüm ve acıklı gözlerim Tims’i yanıma getirmeyi başaramayınca, ben de şarap içer ve neşelenirim. Çünkü Tanrının El Kitabı şunu da der: “Çok istediğin bir şeyi asla başaramazsın. Başaramayacağın şeyi de isteme zaten.” O!Min!
Biz tanrılar sadece birbirimizi çekiştirmek ya da kavga etmekle uğraşmayız elbette. Ne olursa olsun hepimiz meslektaş olduğumuzdan söz döner dolaşır yarattığımız dünyalara ve canlılara gelir. Yolculuğun özellikle yavaşlatıldığı zamanlarda oradan oraya koşuşturup durmaktan yorulur, birbirimize yaptıklarımızı anlatmaya koyuluruz. Herkesin birbirine soracağı, akıl isteyeceği ya da övüneceği şeyler vardır.
Koma’Welli, kasvetli ırmakları, gölgeli ormanları, az güneş ışığını ve bol yağmuru sever. Sadece iki tane canlısı vardır. Tür değil, yanlış duymadınız, iki adet. Ama ikisini de el üstünde tutar, yedirir, içirir, gezdirir, eğitimlerini kendisi verir. Onlarla oyun oynar, onlar için hikâyeler yazar, hastalanmalarına asla izin vermez. Ölmeleri gerekince de ruhlarını cam kavanozlarda saklar. Sonra yeni bedenler yaratır ve aynı ruhları yeni bedenlere koyar. Tanrılar arasında kural olan canlıların ölümsüz olma yasağına saygı gösterir böylece ama sevgili canlılarını da ölüme terk etmemiş olur. Onlara sevgiyle bağlı olduğunu biliriz ama bunu Koma’Welli’ye asla söylemeyiz. “Duygular bir tanrıya yakışmaz” der hemen. “Ben verimlilik için yapıyorum bütün bunları. İsrafı sevmem” Biz de inanmış gibi yaparız. Ah, evet, verimlilik için tabii. Yoksa neden bir tanrı gidip de gece uyurken masal okusun yarattıklarına, ninni söylesin hatta üreme zahmetine katlanmasınlar diye cinsellikten bihaber bıraksın onları? Verimlilikmiş, pöh! O yalanı benim Smirne kabaklarıma anlatsın Koma. Yaratıklarının bir altını bağlamadığı kalır, kel ejderhalar kovalasın beni yalanım varsa. Hatta bunu bile yaptığına dair rivayetler dolanır ortada. Ne verimliliğidir böyle bu?
İşte bu verimlilik ilkesi sayesinde bakabileceği kadar canlı yaratmıştır Koma’Welli: Sadece iki tane. Ama alabildiğine şımarık iki tane. Öyle ki, birisinin yanında daha çok kalsa diğeri sızlanmaya başlar. Sabah kahvaltılarında bal şerbeti içer, anka kuşu yumurtası yerler. Yumurtaları az ya da fazla pişmiş olduğunda ağlarlar. Öğle ve akşam yemekleri ise başka alemdir, hiçbir şeyi beğenmezler. Bazen zavallı Koma’yı bizim dünyalarımızda dolanırken görürüz. Canlılarını uyutmuş, bize de “Şöyle bir yorgunluk şarabı içmeye” gelmiştir güya. O böyle der ama biz biliriz ki aslında “Yarın Tri’Villi ile Okku’Rilli’ye ne pişirsem acaba?” için gelmiştir. Binlerce sandık dolusu yemek tarifi vardır, her gün başka bir şey yaratır onlar için. Yine de en az kendisi kadar yaşlı ama asla büyümeyen bebekleri için kaprisin sonu yoktur.
İşte yolculuklarda yaptığımız işleri anlatmaya başladığımızda ilk sözü Koma’Welli’nin kapması bu nedenle kaçınılmazdır. Değil mi ki evrenin en harika canlıları onun yarattıklarıdır, o zaman bizim de onlar hakkında bir şeyler duymak, tanrılığın ne olduğunu öğrenmek gibi bir şansımız olmalıdır. Bu konuda onunla aynı fikri paylaşmayışımız ise sadece cahilliğimizden kaynaklanmaktadır ve o derin sevgisiyle bizi baştan bağışlar, anlatır da anlatır Koma.
Böylece biz Tri’Villi’nin sabah kahvaltısında üzerine döktüğü şerbet için söylediği “Bal gibi tatlıydı işte” sözündeki büyük hikmeti ya da Okku’Rilli’nin kendi yazdığı bir şarkıyı söylerken “meleklerin” bile susup ona kulak verdiğini dinlemek zorunda kalırız. Bize kalırsa Tri’Villi’nin iyi bir dayağa ihtiyacı vardır, Okku’Rilli’nin sesiyle susturduğu meleklerin ise o berbat sesten kurtulmak için mülteci olarak Altaver’e gittiğini söyleyecek cesaret hiç birimizde yoktur. Altaver değerli Rukkaş madeninin çıkarıldığı, toz toprak içinde, berbat bir yerdir ve bir melek ancak madenlerde çalışmayı göze alırsa iş bulabilir orada. Varın siz düşünün Okku’cuğun “muhteşem” sesini.
Koma’Welli konuşurken Tims yanımdaysa, ona bir dirsek atarım ve gülüşürüz. Uzun zamandır aramızda yaptığımız espri Koma’nın cennetine bir elma ağacı ve bir yılan sokmak üzerinedir çünkü. Tri ile Okku’nun, Koma’yı atlatıp ürediklerini, Koma’nın da binlerce şımarık veletle uğraşmak zorunda kaldığını düşünmek çok eğlencelidir. Onun dünyalarından birindeysek, “O zaman da uğraşsın bakalım o ninnilerle, yemek reçeteleriyle de görelim tanrılığını” der Tims, dönüp en yakınındaki öpüverir. Benim dünyalarımdan birindeysek... Benim dünyalarım farklıdır, göz de kırpabilirim canlılarımdan herhangi birine, yerine göre bir şimşek de savurabilirim kahkaha niyetine.
Koma sustuğunda uzunca bir süre kimse konuşmaz. Dayanamayıp uyuyanların yanı sıra bayılanlar da vardır. Kendimizi toparladığımızda bizden övgü bekleyen Koma’ya o iki muhteşem yaratığa iletmesi için selamlarımızı ve iyi dileklerimizi emanet eder sonra da kendi zavallı dünyalarımızdan söz açarız.
Rhidalta içimizde en genç olanlardan biridir. Koma’dan sonra onun dünyaları sıcak bal şerbeti gibi akar içimize. Elindeki şarabı ne yapacağını bilemezmişçesine evirip çevirir, bize utangaç bakışlar fırlatırken canlılarından söz eder. Canlılarının mükemmel görünmesi için hiç bıkmadan üzerlerinde yeni değişiklikler dener Rhida. Altın kanatlı minik sinekler olan penthaonlarını anlatır. Kanatlarının üzerinde yarattığı minik çıkıntıların rengi hakkında karar verememiştir büyük ihtimalle, biz deneyimli tanrılardan yardım ister.
“Örnek Yaratılışlar’a baktım, orada renk uyumu konusunda onyedibinikiyüz maddelik bir liste var. Ben ideal uyumu bulmak istiyorum sineklerimde. Sarador yeşili ile farla kırmızısını denediğimde bu işi çözdüğümü sanmıştım. Fakat ne yazık ki aralarına biraz da gülkurusu serpiştirince bütün uyum bozuldu. Oysa bana noktalardaki dalgalanmayı sağlayabilmek için bir renk daha gerekiyor.”
Sbathena gözlerini tavana diker, Mortende dudaklarını ısırır gülmemek için. Hayd’nabitta en yaşlılarımızdan biridir, ayıplayan gözlerle bu ikisine bakarak Rhidalta’nın uyum takıntısını ciddiye almaları gerektiğini hatırlatır. Elindeki şarabın kırmızısını göstererek “Neden farla kırmızısı yerine bunu denemiyorsun?” der Rhida’ya. “Klasik, çoğunlukla zor sorunları çözer”
Rhida, Hayd’nabitta’nın dizleri dibine yerleşir böylece. Bizler de geri kalan anlayışsızlar olarak sohbeti sürdürürüz.
Hepimiz değil ama. İşte Fklamner. Bir kenarda oturup sessizce şarabını içiyor. Kulaklarındaki biçimsizliği siz de fark ettiniz değil mi? Balmumuyla sıvalı o kulaklar da ondan. Bizim yarattıklarımızla ilgili sohbetimizi dinlemeye tahammül edemiyor çünkü.
Fklamner canlı yaratmaktan hoşlanmaz. Dünyalarında birazcık oksijen yeteri kadar azot ya da kluber bulup da üremeye kalkan zavallı bir mikroorganizmanın vay haline. Artık başına yıldırımlar mı yağar, elektrik şoku mu yer, orası hiç belli olmaz. Zavallı bir mikrop için koskoca kıtayı yerle bir etmişti bir keresinde. Hem de o kıtada özene bezene yaptığı benzersiz fiyordlara bile acımadan. O mikrop da bayağı dişli çıkmıştı doğrusu. Koca kıta yıkıldı da, ona yine bir şey olmadı. Sonunda Fklamner başbelasından kurtulmak için gezegeni yok etmek zorunda kaldı. Diyeceksiniz ki, “İyi de koskoca bir tanrı, insin o gezegene alıp atıversin boşluğa” Demesi kolay. Ama inanın Fklamner için bunu yapması hiç de kolay değildir. Öylesine nefret eder ki canlılardan, onlardan herhangi birine dokunmayı aklından bile geçirmez.
Bakın, Fklamner’in yanında kim var? Elbette o. Zuwyeps. Fklamner’in seslere kapanmış kulaklarına aldırmadan, el işaretlerini de iletişim çabalarına dâhil ederek, bağıra çağıra dünyalarından söz ediyor. Emin olun bir süre sonra Fklamner kulaklarındakileri çıkaracak ve Zuwyeps’le eğlenceli bir sohbete girişecektir. İki taşın birbirine çarpmasından çıkan gürültüyü eğlenceli buluyorsanız tabii.
Zuwyeps de cansız dünyaların tanrısıdır. Ama onun sorunu canlılardan tiksinti duyması değil, tembelliğidir. “Kim uğraşacak şimdi?” en sevdiği laftır. Taşları, madenleri, volkanları, ateşi… Böyle şeyleri sever. Canlılara bulaşmadan da tanrı olunabileceğini kanıtlamak için tuhaf işler yapar. Elmasları konuşturur, volkanlara püskürttükleri lavlarla yazılar yazdırır. Hayal gücü çok gelişmiş değildir. Dolayısıyla volkanlar sadece “Zuwyeps buradaydı” yazarlar. Bir-iki kere “Bunu yazan Zuwyeps” üzerinde de çalıştı ama bu volkanlara zor geldi. Bonu, bono, yhapan şeklindeki sözcüklerle uğraşmak Zuwyeps’in sinirini bozduğu için vazgeçti.
Neyse ki, canlılarla problemi olan yalnızca bu ikisidir. Normal tanrılar canlıları sever ve yarattıklarıyla övünürler.
Şöminenin yanında, yüzündeki tatlı pembelikle savatlalarından söz eden Gzeltrew’e bir bakın. Yaratmanın coşkusuna nasıl da kaptırmış kendini. Ya onu heyecanla dinleyen Obinmaet’e ne demeli? Nasıl sevecenlikle dinliyor anlatılanı. Emin olun ikisi de bu konuşmanın heyecanıyla yolculuk biter bitmez iki yepyeni tür bulup çıkaracaktır ortaya.
Herkes bu kadar konuşkan değildir elbette. Kimi tanrılar asla konuşmazlar yarattıkları hakkında. Canlıları konusunda anlaşılmaz bir kıskançlık gösterirler. Diğer tanrıların onları görmesini istemezler. Ucubeler yarattıkları zannedilebilir ama bence öyle değil. Çok seviyorlar da ondan göstermiyorlar yarattıklarını. Nazar değer diye düşünüyorlar sanırım. Belki de haklılar. Bir tanrının kem gözünün gücünü düşünsenize. Tanrı korusun doğrusu diyorum ve ekliyorum her söylediğimde: Bu kadar bollukta hangi biri canım?
Neyse, kendilerine özel farklılıklar gösterenleri bir tarafa bırakacak olursak biz diğer normallerin sohbet konularında söz döner dolaşır büyüklüğe gelir.
Şimdi aklı başında her yaratık -ki tanrıların da bir kısmını buna dahil etmek hakkaniyet gereğidir- kabul eder ki, önemli olan boyut değil işlevdir. Ancak yaratmak denen eylem söz konusu olduğunda boyut ve işlev bir konuda tamamen aynı şeydir: Yemek.
Canlıların birbirinin sırtından geçinmek zorunda oluşu yaratıcılığın hala çözemediği bir sorun gerçekten. Utanç verici ben de biliyorum ama ne yazık ki bir türlü aşamadık işte. Küçük canlıları yem olarak yaratırız. Sonra onların beslenebilmesi için daha küçük canlılar, daha küçük canlılar derken bir de bakarız ki tamamıyla mikroorganizmalardan oluşan bir dünyada debelenmekteyiz. Genç tanrıların karşısına çıkan en çetrefil sorun budur. Bu nedenle bir mücevher kadar ince işlenmiş, emek verilmiş nice dünyaların görünmez oluşu bilmediğimiz bir olgu değildir hani. Yazık. Yazık demekteyim çünkü bir tanrı ne kadar zanaatkâr ruhlu ya da alçak gönüllü olursa olsun sonuçta tanrıdır ve tanrılar büyük işleri sever.
Milyarlarca yıldır bilinen çözüm önerilerini içeren bu sorunsal tanrıların arabalarındaki yolculuğun son faslına gelindiğini de belli eder. Bu aşamadan sonra konuşulacak fazla bir şey kalmamış demektir. Partideki mutlak eğlenme taraftarı olan çoğunluk sohbeti fazla uzatmaz ve şaraba daha çok ilgi gösterir.

Buzul Öykü-2

2008-07-04T09:52:00.005+03:00

Buzul Tanrılar –benim değil bu betimleme, kendilerine bu saçma adı yakıştıran yine kendileri- buzdan bir dünya yarattıklarında hepimiz gibi “Hoş geldin Yeni Dünya Evrenimize” adlı, geleneksel, beni ve elbette tüm tanrıları davet ettikleri büyük partiler düzenlerler. Sonunda başımıza gelecekleri bildiğimizden gitmeyi pek istemeyiz aslında ama bir çağrıyı karşılıksız bırakmak tanrılara yakışmaz. Biz de bulabildiğimiz bütün güneş ışıklarını üstümüze sarınır, gideriz. Ellerimizde kokteyl sosisleri ve bir bardak şarapla tir tir titreyerek değerli sanatçımızın yarattığı zavallı canlıların buzdan çıkmasını bekler, çatırdayarak ölen her yeni tür için büyük gözyaşları döker, sonra da arkadaşımızı teselli ederiz.

Buzul tanrıların deneylerinin başarısızlıkla sonuçlanacağı öylesine kesindir ki, çoğumuz oraya gelmeden önce teselli cümlelerimizi hazırlarız. Ben genellikle “Oh! Çok yazık! Tam da başarıyormuşsun” derim. Bu hem yaratıklar için duyduğum merhameti ve üzüntümü anlatmak hem de ne kadar canavar ruhlu olursa olsun herhangi bir tanrıya karşı olmadığımı belirtmek için ideal bir teselli cümlesidir.

Bu partilerin sonucu öylesine baştan bellidir ki, aramızda teselli cümlesi değiş tokuşu yaparız. Partileri renklendirmek için şu anda çok geçerli olan bu modayı kaza eseri de olsa ben başlattım.

Genellikle bir iş yaparken kendimi iyice kaptırırım. Bir partiye gitmiş olsam bile aklım dünyalarımda kalır. Gösteri olur biter, zavallı kınkanatlı ya da kanatsız yaratık ya da her neyse doğar, çatlar ve ölür. Bütün bunlar olurken ben o arada örneğin su saçan foooppii’lerimin mantarlarla nasıl başa çıkabileceğini düşünüyor olurum. Bu da dalgınlık yaratır çoğu zaman. Böyle zamanlardan birinde yine teselli cümlemi söyleyip gitmek üzereyken sunuşu gerçekleştiren tanrı başıma bir şarap şişesi fırlatarak, benzer gösterilerine en az iki yüz elli kez geldiğimi ve her birinde de aynı aptal cümleyi söylediğimi haykırdı. O zamanlar bu işi pek de önemsemediğimden “Boşver, bir sonraki yarasın evrene” derdim. Gerçekten de aptal bir cümleydi. Bu olaydan sonra partilere giderken yaratıklarımdan teselli cümlesi toplamaya dikkat ettim. Çok farklı cümleler bulduğumu gören tanrılar benden bu cümleleri istemeye başladılar, böylece herkes birbiriyle teselli cümlesi değiştirir oldu. Gerçi bu durum da en az eskisi kadar kargaşa yaratmadı değil. Örneğin bir keresinde Omrra’yı teselli etmek için “Üzülmeye değmez, kanadı yoktu zaten” dedim. Dişilerin kanatlı ve dolayısıyla makbul oldukları bir dünyamda erkek ölüler için kullanılan bir başsağlığı cümlesiydi bu. Oysa Omrra’yı derinden yaraladı. Yaratığının kanadı olsa yaşayabileceğini söylemeye cür’et ettiğimi ileri sürerek buz sorguçlarını aldı eline. Buz yaşam vermekte ne kadar isteksizse ceza vermek için o denli isteklidir. Az daha sonum Flazban’a benzeyecekti ki, araya arkadaşlar girdi, durumu açıklayıp kurtardılar beni Omrra’nın elinden.

Neyse, buz partilerinin gidişatını anlatıyordum size.

Buzul tanrıların verdiği partilerin sonunda başarısız deney hakkında teselli sözcükleri mırıldanır, sanatçımızı yeni yarattığı dünyayı elleriyle tuz-buz ederken bırakır, üzüntülü olmasına çaba gösterdiğimiz yüzlerle ayrılırız yanından. Her tanrı kendi dünyasından sorumludur derim ben. Yani isterse bir oturuşta midesine indirsin, isterse üzerine yıldırımlar yağdırsın, kendi bileceği iş. Sonuçta, tercih ettiği şekilde üzülebilmesi için arkadaşımızı dünyasında rahat bırakır ve ona hissettirmeden, derin bir oh çekerek döneriz.

Hoş geldin Yeni Dünya Evrenimize partilerinin en güzel tarafı yolculuktur.

Elbette birer tanrı olarak, yolculuk yapmaya gerek duymadan evrenin herhangi bir yerindeki dilediğimiz noktaya ulaşabiliriz. Ancak partiler söz konusu olduğunda bu yolu tercih etmeyiz. Tanrıların da biraz olsun tatile ihtiyacı vardır çünkü ve biz de severiz tatilimizi mümkün olduğunca uzatmayı.

Takdir edersiniz ki yaptığımız iş çok yorucu. Evrenin bütün yükü üzerimizde. Hiç durup dinlenmeden yaratır, yıkar, yeniden kurarız. Bu arada yarattıklarımız da bizi rahat bırakmaz, sürekli bir şeyler talep eder. Ben şu ana kadar iki milyar dört yüz elli sekiz milyon beş yüz altmış dört dünya yarattım örneğin. Bunların üç milyon üç yüz otuz üçünü canlılardan temizlemek, sekiz yüz seksen sekizini de tamamıyla yok etmek zorunda kaldım. Geri kalan dünyaların her birinde bir canlı olduğunu düşünseniz bile epey bir sayı çıkar ortaya Oysa ben yaşama düşkünüm. Dünyalarımdaki canlılar bolca üresin, yayılsın, onlara bakıp ben de sevineyim isterim. Dolayısıyla benim dünyalarımın her birinde trilyonlarca canlı yaşar. Eh, bunca hesaptan sonra onların bitmek bilmeyen istekleriyle uğraşmanın zorluğunu varın siz düşünün. Üstelik bu isteklerin hemen tamamı kişiseldir ve bu durum hepsi için özel mucize gerçekleştirmemi gerektirir.

Şöyle bir bakalım şimdi. Zaldemirnay’da yaşayan vahşi penguenlerim her gün balık duasına çıkar. Balıklar da onlara yem olmamak için dua etmektedir o anda. Ya da Altep’te yaşayan çiftçi Ok-Kas-Na, karısının bir altın yumurta yumurtlamasını diler benden, oysa karısı hiç yumurtlamamak için dua etmektedir yanı başında. Sorumluluk sahibi bir tanrıyım ben. Bu nedenle bütün duaları kabul eder, hiç birini geri çevirmem. Zamanı durdurur, hafıza kayıpları yaratır, gezegenler arası transferler gerçekleştirir, velhasıl onlara hiç fark ettirmeden yerine getiririm dileklerini. Sonra, mutlulukla ışıldaması gereken dünyalarıma karşı görevlerimi yerine getirmiş olmanın iç huzuruyla döner bakarım. İsterim ki herkesi mutlu, doyumlu göreyim de sevineyim. Nerede efendim, ne gezer? Yine başlamıştır altın yumurta ya da balık isteme ya da yem olmayı istememe konulu yakarışlar.

İşte bütün bu yorucu işler nedeniyle partileri bir tatil fırsatına çeviririz biz tanrılar. Bir parti söz konusu olduğunda aramızdaki anlaşma gereği tüm dünyalarda zamanı durdururuz. Böylece, yetişilecek işler olmadığından yolculuğun tadını dilediğimizce çıkarırız.

Yerleşmiş bir geleneğe göre yolculuk organizasyonu parti sahibine aittir. Bu organizasyonun en önemli bölümünü hiç kuşkusuz herkesi bulunduğu dünyadan alıp partinin verileceği yere getiren ulaşım aracı oluşturur: Arabalar!

Ey güzel evren! Onlardan birini bile anlatabilmen için bir gün sana bir dil vermeliyim. Ah, tanrıların arabaları! Her biriniz apayrı bir masala konu olursunuz.

Dönerek gelip yolcusunu binlerce gökkuşağıyla sarmalayarak alıp götürenini mi istersiniz, egzozundan çiçekler, altın tozları, mis kokular çıkararak ilerleyenleri mi? Ya küçük yumuşak ekmek dilimleri üzerinde servis edilmeyi bekleyen dil peyniri şeklinde olanlar? Ya ağızlarından alev saçan ejderhalar, bağası altın kaplumbağalar, peri kızlarının sesi yerleştirilmiş boru çiçekleri? Işık saçan tekerlekler, mum alevleri, kocaman dalgalar, her bir cebinde farklı biçimde koltukların yer aldığı dev pantolonlar, daha neler neler...

Biz tanrılar yaratıcılığımızı en çok bu araçlarda gösteririz. Çünkü -belki bize yakışmaz gibi görünebilir ama- bu taşıtlar söz konusu olduğunda aramızda asla dile getirilmeyen bir rekabet vardır. Ne yapalım, bizim de zaafımız bu işte.

Her tanrı, arabasına büyük değer verir, beğenilmesi için elinden geleni yapar. Bir partinin kendisinden çok arabası önemlidir neredeyse. Uzun hazırlıklar arasında çeşitli dedikodular dolaşır. Arabanın rengi tahmin edilmeye çalışılır, dünyalar üzerinden bahisler oynanır. Parti sahibinin en yakın dostu el üstünde tutulur, sürekli diğer dünyalara davet edilerek ağzından laf almaya çalışılır. Sırf arabanın rengini önceden öğrenmek için, bu dostlara rüşvet teklif eden tanrıların olduğu bile söylenmektedir. Yine de partiden önce bir tanrı arabasının nasıl bir şeye benzeyeceğini kimse tahmin edemez.

Herkes toparlanıp da yola çıktığımızda tam bir cümbüş yaşanır. Bir düşünün bütün tanrılar bir arada! Yolda uzun süredir görüşemediklerimizle hasret giderecek şekilde otururuz. Ben özellikle Tims’in yanında bir yer bulmaya çalışırım. Tims çok sevimlidir, herkes ona bayılır.

Yarattıklarından doğum hediyesi alan tek tanrıdır aramızda; bir öpücük. Bunun dışında hiçbir şey istemez canlılarından, onlara da öpücükten başka bir şey vermez. Yine de hepsi hayrandır ona. Bir gün olsun dilek, suçlama, yakarma ya da kahır çığlığı duyulmamıştır dünyalarından. Her dünyasında onun sevdiği şekilde donatılmış bir öpücük kuyusu onu bekler. Ne zaman ziyaretlerine gitse yeni doğan yavruları tek tek öper. Çoğunun da ismini kendi koyar, sınırsız bir hayal gücü vardır. Yaratıklarını numaralandırmayı seven kupkuru tanrılara benzemez. Kimseye benzemez zaten o.

Tims’in yarattıklarına gösterdiği derin sevgiye hayranım ben. O kadar ki, beni de bu kadar çok sevsin diye, bir tanrı olacağıma onun yarattıklarından biri olsaydım diye düşünürken yakalarım kendimi bazen.

Dönüş yolunda ister istemez iş konuşuruz. Tims bana baksın, sadece benimle konuşsun isterim ama hayır efendim, beni asla onunla yalnız bırakmazlar. Mutlaka aktaracakları haberler vardır birbirlerine:

“S’Ywbreabdne ile Ce geçen gün az daha dövüşüyorlarmış. Ce, S’Y’ye seks tanrısı diye bağırmış.”
“Ce bölünerek çoğalmanın dışındaki tüm üreme biçimleri için bunu söyler zaten. S’Y’nin yerinde olsam fazla büyütmezdim.”

“Eh, S’Y’nin diğer üreme biçimlerine düşkünlüğü de malum ama. Geçenlerde onu bir sfenksle görmüşler.”

“Onları birbirlerine fazla yaklaştırmamak gerek bence.”

“Sfenks’le S’Y’yi mi?”

“Hayır, Ce ile S’ye’yi. S’Y tanrı değil mi, istediğini sever.”

“Tamam elbette sever ama bence yine de her şeyin bir ölçüsü olmalı. Anımsıyorsan S’Y bir küçük tepeciğe aşık olmuştu da ondan toroslar diye muazzam bir dağ silsilesi doğmuştu. Sonra da bir milyon yıl boyunca torosların canlı sayılması gerektiği konusunda başımızı şişirmişti.”

“Toroslar canlı ama. Geçen gün oradaydım ben, bir erkek sesi duydum.”

“O duyduğun Ikkah’tır. Yolcu o. Toroslardan geçerken dişisinin şerefine bağırır aşkını. ‘Uzra seni seviyorum’ diyordu değil mi?”

“Sanırım böyle bir şey söylüyordu. Sesi berbattı o yüzden kaçtım hemen yanından.”

“Uzra’dan uzaklaşınca kötüleşir sesi. Ama yanyanalarken tadına doyum olmaz ikisinin nağmelerini dinlemenin. Bir gün sana onların öyküsünü anlatayım anımsat da. Parti dönüşünde harcanmayacak kadar iyi ve uzun bir öyküleri vardır.”

Bir diğer köşede başka bir sohbet vardır:

“Biliyor musun Kennataki’nin Pnorr’unda isyan çıkmış. Zavallı Kennataki orayı da yok etmek zorunda kalacakmış. Elinde neredeyse hiç dünya kalmayacak bu gidişle.”

“Dertleri neymiş?

“Tanrı olmak istiyorlarmış. Aksi takdirde ateizmi resmi din bellemekle tehdit ediyorlarmış Kennataki’yi.”

“Aman, ne iyi olur. Keşke benimkiler de ateist olsa da kurtulsam bitmek bilmez taleplerinden.”

“Hiç de kolay değil bu dediğin. Swimmidalte’yi anımsa, sırf bu işlerden bıktığı için kendi dünyalarına ateizmi yaymak için gitmişti biliyorsun.”

“Anımsamam mı? Tanrı diye bir şeyin olmadığı yalanını kendi yarattıklarına belletmek için ne kadar uğraşmıştı. Evrim teorileri, gaz ve toz bulutları, kara delikler, daha neler neler.”

“Ya sırf ona inansınlar diye ortaya attığı “Siz maymundan geldiniz” yalanı? En komiği buydu bence. Çünkü o dünyada maymun diye bir şey yoktu bu yalanı uydurduğunda. Yaratıklar ona sorunca “Maymun ne?” diye, yeni bir canlı türü yaratmak zorunda kalmıştı da, maymunlar da ona tapınmaya başlayınca çıldırmıştı zavallıcık.”

“Ay o iğrenç kıllı şeyleri o mu yaratmıştı? Müzede bir örneğini görmüştüm. Kanatlarında pullar olan canlı hani?”

“Hayır, o dediğin stentozorlar. Onları ben yaratmıştım.”

“Oh, sen mi? Sanırım o kadar da çirkin değillerdi. Hatta gözleri çok güzeldi. Tamam şimdi anımsadım, hoş yaratıklardı gerçekten.”

“Stentozorlarımın gözleri yok. Kanatlarındaki pullarla görüyorlar. Ayrıca, belirteyim gerçekten de çok güzel yaratıklar. Bazı tanrılar gibi kafası olmayan şapşal cüceler yaratmakla uğraşmam ben.”

“Benim cücelerimin kafaları var. Biraz küçük olabilir ama çarpım tablosunu ezberleyecek kadar düşünebiliyorlar. Sen kendi salak tzantaranpamlarına bak. Daha konuşmayı bile başaramadılar. Tek çıkarabildikleri ses “Ow-ow” O bölgedeki dünyalarımın canlıları onların ow-owlarından şikâyetçi haberin olsun. Bir süre daha sabredeceğim, eğer seslerini kesmezlerse karışmam.”

Douglas Adams'a saygılarımla

2008-07-02T10:51:00.003+03:00

Fantastik kurgu öykülerimden birinin bir bölümü aşağıdaki. Yazarken müthiş eğlenmiştim. Umarım siz de okurken eğlenirsiniz.

Buzul Öykü

1. Tanrıların Arabaları

Terranika’ya giden yol buzlardan geçer. Şovamigi’ye giden yol da buzlardan geçer. Bir zamanların cıvıltılı, kalabalık, yaşam dolu dünyasında şimdi yerleşilebilecek iki alan kalmıştır ve bu alanlara da adları umut ve başlangıç anlamına gelen iki kent kurulmuştur: Terranika ve Şovamigi. Bu alanların dışında, her yerde bu kahrolası buz vardır ve bu nedenle bütün yollar buzlardan geçer.

Madem ki adımız Tanrı’dır bizim ve bu dünyayı biz yarattık, istediğimiz yerden başlatabiliriz bu öyküyü. Biz buzu seçtik.

Pekala, pekala! Bırakalım bu kutsal kitap ağzını. Yeterince canım sıkkın zaten. Açık söylemek gerekirse gerçek bir seçim değil bu benim yaptığım Çünkü bir tanrı için yüz kızartıcı bir başlangıç yeri buz. Hele benim gibi sıcak havalara, pembe-yeşil ormanlara, ince, dantel gibi işlenmiş deniz kıyılarına, verimli ovalara, binlerce çeşitte canlıya meraklı bir tanrı için olacak iş değil. Ama ne yaparsınız ki, bazen tanrılar kendilerini bile şaşırtacak tercihler yapar. O zaman da -işleri düzeltmek için bile olsa- olmadık yerlerden yeni öyküler çıkar ortaya. Evet efendim, işte böyle.

Baştan söyleyeyim, bu buz denen şeyi yaratmayı isteyen ben değilim. Bir tanrısal kapris uğruna sevgili canlılarımı bu berbat dünyaya da mahkum etmiş değilim. Hemen çatmayın o yüzden kaşlarınızı. Tersine buzdan başlatmak bu öyküyü, bir anlamda aczimin de ifadesidir. Tek renkle yetinen, üşengeç tanrıların tercihidir buz.

Burada biraz duracağım izin verirseniz. “Tek renkle yetinen üşengeç tanrıların tercihi” dedim buz için. Benim kanaatim bu yönde ama bu konudaki büyük çalışmaları size aktarmamak hakkaniyete sığmaz, bana da hiç mi hiç yakışmaz. Öncelikle buz anlaşılabilir bir tercihtir aslında; bir üfleyişte bütün bir dünyanın dengesini yerli yerine oturtabilirsiniz. Sonra beğenmezseniz eritip yeniden şekil vermeniz de kolaydır. Canlı varlıklara bağrında yer vermede isteksiz davranışının dışında hemen hiç kaprisi yoktur. Ancak bütün övülesi niteliklerine karşın buz ile yaratıcı olmak arasında inatçı bir çizgi vardır. Buzun tanrılar arasındaki özel önemi de burada başlar işte.

Kimi sanatçı ruhlu tanrılar -laf aramızda biraz da kafayı yemiş olanlar- buzun doğasını değiştirip onu yaşam formüle edecek bir madde haline getirmeyi denemiştir. Bana kalsa bir sıcaklık verir, suya boğarım ortalığı, arkasından gelsin balıklar. Ama hayır efendim! Onlar tanrılıklarının son kertesinde kırılgandır önerilere karşı. Bunu bildiğimden hiç boş yere yorulup da ağzımı açmam.

Bir defasında zavallı Flazban bir Yeni Dünya Evrenimize Hoş Geldin Partisinde içkiyi fazla kaçırıp, bunlardan birine, hem de ne yazık ki buz fanatiklerinin en belalısı olan T’Hoddor’a, onun yaptığı buzdan dünyalar ve özellikle orada yaratacağım diye maskara ettiği zavallı canlılar hakkındaki gerçek düşüncelerini söylemek gafletinde bulunmuştu. Olanlar oldu. Ne oldu diyorsunuz. Bakın, siz hiç Flazban adında bir tanrı duydunuz mu? Duymadınız. Eh, sadece siz değil o partiden sonra hiç kimse bu adı duymadı.

Oysa zavallı Flazban biraz komik gelse de hepimize, ne güzel dünyalar yaratırdı. Burnundan halka halinde sabun köpükleri çıkaran sevimli devler, bir oturuşta koca bir kayayı yiyen göbekli kletofannariler, konuşmak yerine birbirlerinin ellerini tutarak anlaşabilen peri kızları, renk renk pasta cadıları, daha neler neler. Biraz duygusal davranırdı yarattıklarına karşı gerçi. Hepsi için ölümsüzlük talep etmeye kadar vardırmıştı işi giderek. Öylesine ağlayıp yakarmıştı ki yüce divanda, sonunda sırf sussun diye istediğini kabul etmek zorunda kalmıştık. Ama sonuçta öyle ya da böyle dediğini yaptırabilen, güçlü bir tanrıydı Flazban. Oysa şimdi bir peynir üretim çiftliğinde ustabaşı olarak çalışıyor. Ara sıra yaptığı peynirlerin konuşması dışında -ki bu da nadiren başına geliyor- tanrı denilecek hali kalmadı zavallının. Bazen yanına giderim gönlünü almak için. Onun için bir iki canlı yaratırım, eğlenir.

Neyse, diyeceğim o ki, buz hakkında ulu-orta konuşmamak gerekiyor her yerde. Kullanmak istemiyorsanız kendi bileceğiniz iş ama bu fikrinizi kendinize saklayın ve işinize bakın, derim ben.
Aslında evren çok büyük. Hem bakmayın büzüşmeci teorisyenlere, hiç ama hiç sonu gelmeyecek. Dolayısıyla hepimize yetecek kadar yer var yeni dünya denemelerinde bulunmak için. Bu nedenle buz gibi aşırı zevkleri olan tanrılara da pek sesimizi çıkarmayız genellikle. Bir de verdikleri partiler olmasa.

Ba-Har

2008-06-30T09:28:00.001+03:00

"Evin içinde de dağlar vardır"
Özge Dirik

Her kadının giyindiği bir bahar
Kışa hazırlandığı bir de aynası vardır
Bakma geçici ikametgâh ilmühaberlerine
İçinde yaşadığımız tek evdir hayat

Evin içinde de dağlar vardır

Her kadın bilir kışın mutlak geleceğini
Çıkınına saklar, kalbine saklar
Akıp giden güzelliğine sarar da saklar
Her kadın kendine kendinden yarattığı bir dağ saklar
Bilir çünkü bir gün kendisine yalnız o dağ kalır

Evin içinde de dağlar vardır

Ben de pek çok evin yolunu bilirim
İçinde kaybolmuşluğum, sonra bulmuşluğum vardır
Bilirim tutunacak kendimden başka dağ yoktur gerçekte
Fakat her dağın ortaya çıkabileceği bir depreme ihtiyacı vardır

Evin içinde de dağlar vardır

Canımdan bir parçasın, dilerim hep mutlu olasın

2008-06-23T10:24:00.003+03:00

Dan dan dan! Bugün 23 Haziran.

20 yıl önce bugün, bir çocuk doğdu: Akhan Ege.

O benim oğlum.

Yaptığım en güzel iş, yazdığım en güzel şiir o.

21 yaşına basıyor bugün. Dilerim mutlu olsun hep, güzel yüzü hep gülsün.

Aşağıdaki yazı onun için.

Güzelleme

Düşün bir, duymak için bir değil tam iki kulağın var. Bu iki kulak çok işe yarar, farkında mısın?
“Merhaba canım” diyen sesini duyabilirsin sevdiğinin. “Aynı fikirdeyim” der gözlerinin içi gülerken arkadaşın. El sıkışmadan anlarsınız çoğaldığınızı, bir sıcaklık avucuna yayılır.
Bir anı sesle başlamıştır, belleğine kazınır. Ölene kadar unutmazsın o sesi. Bir sarılmayla bütünleşen sımsıcak bir vücut: Annen. “Aferin” demiştir çünkü sana ve sen bu aferinin peşinde yıllar boyu koşarsın.
Bir gün duyduğun bir söz bütün hayatını değiştirecek diye umutlara nöbetçi bekler kulakların. Bir gün bir sesin ne anlama geldiğini anlayacak diye bekler kulakların. Bir gün birisini bulacak, bir gün o sesi duyacak diye öfke ve heyecan içinde bekler kulakların.
Farkında mısın, iki tane kulağın var: Küfrü duyup öfkelenmeye yarar. Korkaklığı algılayıp tiksinmeye, anlatılanları paylaşmaya, öğrenmeye ya da. Kulakların işte bu işlere yarar.
İki gözün var, farkında mısın? Bu iki göz, senden bir parça olan çocuğunda yeniden hayat bulduğunu gösterir sana. Aynada yalnız yüzünü görürsün. Ruhunu görmek istersen dik gözünü gözlerinin içine bak.
Meydanlarda binlerceyken önündekinin ensesini gösteren yanılgılarına kanma sakın, bir tek kişinin gözlerinde binleri gösterebilen gözlere bak.
Gözlerin bir kuyudur: İçine bak.
Sonsuz bir bacadır: Dışına bak.
Seyreyle dünyayı, görüp görebileceğin son manzaranın tadını çıkar.
Gözlerini sakın boş verme: Birinin içine bile dünya sığıyor. Gözlerin ne kadar iyi, ne kadar güzel. Farkında mısın?
Ellerini kavuşturma birbirine, bırak açık dursun. Onlar bir çiçeğin yumuşaklığını anlatır sana. Suyun akabilir, ateşin yakabilir, havanın elle tutulabilir olduğunu, toprağın nankör olmadığını, dünyayı başkasının sana vermediğini, onu senin kurduğunu, bunları bunları ve başkalarını ellerinden öğrenirsin.
Ellerin ne denli yararlı, farkında mısın? O büyüdükçe buruşan ellerin neler yapar bir düşünsene.
Bütün gece o ellerle resmini çizersin, yanında olmayı delice istediğin gelir yanına. Kollarını sonuna kadar açarsan kollarının ucundaki o iki küçük terazide iki dünya durur. Kucaklayabildiğin senin olur.
Ellerin bildiğinden daha beceriklidir. Mesela sen dünyanın kıyılarında gezinirken ellerin akşam yemeğini hazırlayıp koyuverir sofraya.
Ellerin her zaman senden yaşlıdır. Bilgedir. Her zaman senden önde gider.
Bir düşünsene, yeni bir dünya yaratabilirsin “Hayır” demeyi de bilen ellerinle. Çocuklarına kalanı ellerinle kurarsın, farkında mısın? Sen elini birinin eline verdiğinde bir anda iki değil onbin kişi olursunuz. Bunun da farkında mısın peki?
Halaya duran ayaklarına iyi bak: Bütün gövdenin yükünü taşıyor onlar.
Sıcak bir günde başın döner, çok yukarıda sanırsın kendini. O zamanlarda fırsatı kaçırma, seyre koyul iki akıllı parçanı. Ayakların kendini bilmediğin zamanlarda seni, seni bilenlere taşır.
Üzerine bastığın her santimetrekare toprak ayaklarının sayesinde, orada olduğun sürece senindir. Biliyor muydun bunu?
Ayakların seni geleceğe taşır: Adımlarını saymayı sakın unutma!
Koşmayı öğrendiğin zaman bırak koşacağın yönü onlar belirlesin: Ayaklarını özgür bırak ki seni doğruya taşısınlar.
Her zaman saklıyorsun bu iki güzel kanadı. Ayaklarını yani. Bir gün dene, ayakkabılarını fırlat at. Çoraplarını çıkar. Çıplak ayaklarının altındaki koşturmacayı hisset: Sürekli ilerleyen, gerileyen, çöken sonra yine yükselen yani devinen yani kıpır kıpır sürekli yeniden kurulanı yani dünyayı. Ayaklarını saklama, özgür bırak onları. Ne kadar duyarlı olduklarını anlayacaksın.
Ayaklarına güvenmeyi öğrenmelisin. Senden daha inatçı olduklarını bilmelisin. Bir baksana yönleri ileriye doğru. Geriye dönmeyi sevmezler yani. Düşmanların neden önce ayaklarına düşman olur, anladın mı?
Konuşabiliyorsun ne güzel. Gördüğünü anlatabilirsin insanlara yani. Görmediğini de. Varolduğunu bildiğini anlatırsın, varolmasını istediğini de.
Kendini sözcüklerle anlatabiliyorsun, ne güzel. En sevdiğin yemeğin adını nasıl söylerdin başka türlü. En iyi şeyin özgürlük olduğunu, rüzgârın seni nasıl eğlendirdiğini, yollarda bir başına gezmenin de güzel olabileceğini ve hayatın bazen iyi davrandığını sana, söyleyebiliyorsun. Ne güzel.
Konuşarak anlayabilir, anlatabilir, paylaşabilirsin. Konuşarak düşlerini gerçeğe dönüştürebilirsin. Kendinle konuşabilir ya da milyonlarca kişiye seslenebilirsin. Sesinin hiç yok olmadığını senden sonra da uzak gezegenlerde yaşadığını biliyor musun? Konuşarak yeni dostlar bulabilir, düşmanlarınla tanışırsın. Konuşmak silahındır, mermisiz işler. Ne güzel.
Durumun vahametini senden önce fark eden burnuna iyi davran. Oynama onunla, kalkık olması için uğraşma. Burnun Tanrının elinin değdiği tek yerdir yüzünde. Beğenmezlik etme. Burnun yüzünü ikiye böler, bu yüzden insansın; ne melek, ne şeytan..
Yüzünün bir yanı doğuya bakar burnun sayesinde. Bir yanı batıya. Bu ülkede yaşamanın ne demek olduğunu anlamak için burnunun yüzünde çizdiği doğruya bak.
Kalbine giden kokunun ne olduğunu fark ettiğinde âşık olmanı sağlayacak olanın burnun olduğunu bilmiyor musun? Sevgilinden ayrıldığında en çok kokusunu özlemez misin yani?
Burnuna iyi davran. Çiçekler götür ona. Kolonya sun, şeker tut.
Bir kalbin var, beynin de. Yani sen insansın. Sevebilirsin de, istersen. Nefret etmeyi becerebildiğin kadar yapabilirsin bunu da.
Doğru olmayı, dürüst olmayı, iyiyi görmeyi becerebilirsin. Ne olursa olsun umudunu diri tutmayı başarabilirsin. Ağlamayı da, gülmeyi de bilirsin. Yazı yazarsın, hayal kurarsın. Olmayanı oldurursun. İnsansın ya, içine belkiyi de doldurursun. Dünyanın en iyi şarabı senin eserindir: En kahredici yalnızlıkları fıçılar, en güzel birliktelikleri damıtırsın.
İnsansın! Nefes almak için ciğerlerin, işlemek için kalbin var; düşünmek için beynin. Aşık olabilir, kavga edebilir, hiç bir şey yapmayıp bir köşede oturabilirsin. Koşar, korkar, çiçeklere su verir, çeliği unutmazsın. En güzel günleri sen yaratırsın, en korkunç işleri becerebileceğin gibi.
Sen insansın: Yok eden ve var eden sensin. Senden gelir her şey, sana döner: Atış açını iyi hesaplamalısın.

Wesvese-Mart 2003

Ayrılanlar İçin

2008-06-20T09:50:00.002+03:00

Şimdi...

Bu sabah mutat blog ziyaretlerimi yaptığımda iki blog kardeşimin eşlerinden/sevgililerinden ayrıldıklarına dair yazdıklarını okudum.

Ben onlara sarılmak ve demek isterim ki: "Geçecek. Geçmekle kalmayacak, daha iyi olacak hayat"

Nereden biliyorum? Kendimden.

Aşağıdaki yazıyı taa ne zaman yazmıştım ben. On yıl? On beş yıl? O ayrılığın üzerinden kaç yıl geçti onu bile anımsamıyorum şimdi. Oysa yazı nasıl da canı acımış bir kadının çığlığı, değil mi? Nasıl da ağlıyorum. Gerçekten de acımıştı canım, öyle böyle değil. Ya şimdi?

Hani diyeceğim şu işte: Her şey geçiyooooor. Siz kendinize iyi bakın. Bir de annem der ki: "Enine bakma, sonuna bak" Siz de sonuna bakın yazının.

Sevgiler.

Salata

Diyorum ki:

- Sen gölgelerin kralısın. Etrafta bunca sözcük uçuşurken bir tek söze muhtaç kalmışsın. Bu yüzden herkesin önemsediği, bir tek senin takmadığın bir saltanat seninki.

Bakıyorum da iyi saklıyorsun bir teki bile görünmüyor, cam kırıklarıyla iliştirilmiş saçına başka yalnızlıklar. Ama ben sana her bakışımda, açtığın yıldızlı ve yapışkan yolda sekiz kadın cesedi görüyorum. Kimsesizliğinin girdabına kapılmış, peşinsıra sürükleniyorlar. Böylece aslında sen, sekiz cesedin bileşimisin.

Sen kimsin? Kalabalıkta öyle çok, yalnızken öyle az kendinsin ki, şaşırıyorum sana bakarken, hangisi sensin? Hangisi sensin, öyle çok ve az kendinsin ki...

Öyle dokunulmaz görünüyorsun ki, kimse yaraların olduğuna inanmıyor. Sana bilenen bıçaklar derinlerde gizli. Öyle sağlam duruyorsun ki, kırık çıkıkçı niyetine kullanabilir insanlar seni. Ama senin trajedin burada gizli. Hepimizin kalbi et tadındadır da, bir seninki çeliktendir sanıyoruz. Bu yüzden kalbinin kapısını araladığın herkes makine yağı yerine kan kokusu duyar duymaz kaçıyor senden. Bu yüzden kimselere göstermiyorsun artık onu. Bu yüzden hayalet bırakıyorsun arkanda, her yere gölge çiziyorsun...

Sırrını bir ben biliyorum. Herkesin imrendiği, senin eski bir hırka gibi uyuşukluğuna sarındığın saltanatın senin hapishanen. Tut elimden, bu bataktan kurtarayım seni. Evinin erkeği ol.

Sen de diyorsun ki:
- Sen yalnızlıkların hüzünlü prensesi, Afrikalı Rapunzel. Kıvırcık saçların hiç uzamaz, kulenin altından geçen prenslere saçlarının yerine gözyaşları uzatırsın.

Kaç kez gördüm, masallar sürsün diye üvey annesinin sunacağı zehirli elmayı, kendi ellerinle hazırladın Pamuk Prenses’e.

Sokaklarda gördüm seni, kimi zaman Leyla’ydın, kimi zaman Süreyya. Rapunzel de olsan, kaz çobanı prenses de her zaman öyle çok kendindin ki.

Bu yüzden canını yakan imdadı yine senden istedi. Gözyaşlarının soru işareti olduğunu bilmezlerdi. “Beni sevebilir misiniz” derdin “Öyle yalnızım ki...”

Senin yalnızlığını şefkat sandılar. Cömertçe açtığın kucağında kaya gibi sağlam, vazgeçilmez bir sığınak buldular. Rahatça yaslandılar sana, gözyaşları bitince de birer birer çekip gittiler hayatından.

Sen ikinci sınıf bir film artistiydin. Tüm ömrü boyunca uzamayan saçlarıyla Rapunzel’e dublör kalan. Eskilerden elinde kalan yalnızca merhametindi, kahrolasıca merhametin. Benim göründüğümün tam aksiydin sen. Kolayca ulaşılabilirdin, bir mendil gibi buruşturulup atılabilirdin.

Şimdi ben de bırakıp gidiyorum seni.

Sana “git” dedim, hayatında sana kapıyı çekip gitme fırsatını tanıyan tek erkektim. Gitmedin.
Öyleyse kal geride. Bensizken alıştığın hayatına geri dön. Geceye çizdiğin şekiller avutsun seni. Tek başınayken dinlediğin tanınmaz gülüşmelere, kahkahalara ve dehşet çığlıklarına yaslan.

Yalnızsan, güçlülük olmaz ya hep bunun adı. Sen de güçsüzlüğünü sırtlan.

Seni Neriman Köksal sananlar utansın kendinden. Sen iflah olmaz bir Muhterem Nur’sun ve ben de bu yüzden çekip gidiyorum hayatından.

*****

Benim Neriman Köksal olmadığımı anlayan ilk kişiydin sen. Kalbimi açtım sana. Başıma gelenler de hep bu yüzden.

Biliyor musun seni bulduğum günden beri çok şey değişti. Kalbimin ortasına basmayı göze alan yolcuydun sen. İzlerini kazıdın, herhangi bir şey olmuş gibi gidiyorsun şimdi.

Ah, kader kaçkını, ah cahil! Kalbimden geçerken hangi yurtsuza ev kurdun sevgimden?

Senden sonra kaç kimsesizi konuk edeceğim kalbimde? Hangi gezgine yadigar kalacak? Kim tutar ki senden sonra bu yolu?

Ne sanıyorsun, unutulur mu kolayca, unutulur mu? Bir düşünsene, bir aşkın kinini kendinden başka hangi su yıkar?

Dediklerini anladım. Aşk bu. Yürüyüş, değişkenlik, birarada kalamayış ama yine de...

Gittin. Bir şey kalmamış gibiydi benden sana. Gittin. Arkanda bitmemiş bir sürü aşkı sürükleyip gittin. Korkaktın. Şanssızdın. Kaçtın.

Beni güçsüz olup da güçlü görünmekle suçlayarak gittin. Dinlemedin, acımadın. Arkandan gelmeme izin vermedin. Sana ulaşmama fırsat tanımadın. Kendi kendine karar aldın ve gittin.

Sen gittikten sonra uzunca bir süre bütün bıçaklar bileğime yakın durdu. Caddelerde arabaların farı gözümü aldı. İn-ti-haaaar diye inledi tren rayları. Herşey beni diğer tarafa çekiştiriyordu. Hayatın ipini yakalamak için çok uğraştım.

İşe gittim, eve geldim. Çok içtim, çok ağladım. İpe sapa gelmez kırkbir şiir yazdım. Her gece seni aradım. Sesini duyar duymaz telefonu kapadım.

Sen istediğin kadar bana masal kedisi de. Ben kulede bekleyen Rapunzel olmadım. Seni geri alabilmek için çok uğraştım.

Hiçbiri işe yaramadı. Bıçaklar bileğime daha çok yakınlaştı, araba farları gözüme girdi yine. Evdeki elektrik süpürgesi bile intiharrrrrr diyerek çalıştı.

Hırsımı saçlarımdan aldım. Bir kestirdim, bir boyattım. Tırnaklarımı uzattım. Kopkoyu makyajlar yaptım. Başkaları geldi bana. Sen gelmedin.

Canım acıdı. Vazgeçtim.

Yalana gerek yok. Ben seni çok sevdim. Ama baktım olacağı yok, kendimle uğraşmayı bıraktım. Seninle uğraşmayı bırakmak demekti bu. Seni bıraktım.

Kış bitti. Bahar geldi. Bahara tomurcuklanacak dalım yoktu. Hiç niyetlenmedim. Kıştan kalma bir enkazı toparlamaya devam ettim. Bazan yazmayan kaleme inat, yazıya onunla devam ederkenki inadındır hayat. İşte o baharı da yazmayan kalemlerle kırkiki şiir yazarak geçirdim.

İşe gidiyor, eve geliyordum yine. Giderek daha az ağlıyordum. Günler kısalıyordu ama hala eve döndüğüm zaman batan güneşi görebiliyordum. Mutfakta çalışmak yine hoşuma gitmeye başlamıştı ve ben bunu bahara yoruyordum. Bahar der demez aklıma sen geliyordun.

Baharın son günleriydi. İşten geldim. İçimde ne zamandır unuttuğum bir sevinç. Dertten değil keyiften bir kadeh rakı koydum soframa. Radyoyu açtım. Fasıl vardı. Sonra inanılmaz tizlikte bir kadın sesi duydum. Çok kötü söylüyordu “Hani o bırakıp giderken seni” Bu şarkının sözleri hakikaten böyle miydi?

Bir baktım şarkı söylüyorum. Bir baktım ağlıyorum...

Öyle ferahlatıcıydı ki ağlamak. İçtim, söyledim, ağladım. Ağladım, söyledim, içtim. Şaşırarak fark ettim ki, artık ne söylediğim şarkı aynıydı, ne de senin için ağlıyordum.

Kalktım, ağlaya ağlaya bir salata yaptım. Seni doğradım önce, ince ince. Domateslerin kabuğunu soydum, hiç üşenmeden soğanları ovdum. Maydanozları ayıkladım tek tek, nane yapraklarıyla karıştırdım. Radyoda kardeşimin on sekiz yaşının aşk şarkısı çalıyordu. Üşenmedim onun için de bir posta ağladım. Biberler daha bir tatlandı. Günler hep bana geçecekse böyle geçsin niyetine, bol zeytinyağı döktüm salatama. Burukluk hayatımda değil salatamda olsun diye kendi ellerimle ekledim sirkesini. “Her şey geçer” diye söylendim kendi kendime. “Her şey biter. Kalmaz aşkların ne başı, ne sonu, ne ortası. Hadi sözcüklerin güzel satıcısı, bahar akşamlarının sihirli salata ustası, bir şiir çek bana. Duble olsun”

Sonra seslendim içeriye, kimse olmadığını bile bile:

“ Hayat hazır, sofra hazır. Buyrun yemeğe”

Bor'dan bilimkurgu 2. Bölüm

2008-06-18T10:46:00.002+03:00

Anımsayacaksınız,"bor şöyle iyidir, bizde de böyle çoktur" tandanslı kompile teorilerinin ortada döndüğü sıralarda bir bilimkurguya niyetlendiğimi yazmıştım burada. Ve bir bölümünü de yayınlamıştım.

Aşağıdaki bölümde ana karakterlerden TürkanT'nin hikayesi var.

İyi okumalar:)

"Bor"dan Bilimkurgu

2. Bölüm

BeyBey’in yoksullarının dilinden düşmeyen bir söz vardır: “Herkes bir kentin en değerli hazinesinin çöplükten çıkacağını bilir” derler. “Hele ki çöplüğün giriş kanalları artık tıkalıysa”
Ahmetti, İsti’ye gelen son göçmenlerdendi. Kente ulaştıktan üç gün sonra Ana’yı İsti’ye bağlayan tüm yollar kapatılmış, hızlı tren hattının seferleri durdurulmuş, Ana’yla İsti arasındaki ulaşımlara şirket pasaportu zorunluluğu getirilmişti. Bir şirkete bağlı olmayanların elini kolunu sallayarak kente girmeleri artık olanaksızdı. Buna karşın İsti’den göçler özendiriliyor, kentteki billboardlardan, televizyonlardan, radyolardan isteyen herkese gidişe açık pasaportlar verileceği bangır bangır ilan ediliyordu. Ana’daki iş olanakları, yaşanabilir temiz köyceler ballandırılarak anlatılıyor, ailecek yapılan göçlerde iş bulma garantisinin yanısıra bedava evler -hem de öyle üst üste yaşanan apartkatlar değil iki, üç odalı müstakil villalar- çocuklar için ücretsiz eğitim, bedava enerji sözleri veriliyordu. Gün geçmiyordu ki Ana’ya göçme akıllılığını göstermiş bir şanslı ailenin günlük yaşantısı naklen TV kanallarında boy göstermesin.
TV kanallarının gösterdiğine bakılacak olursa, masallarda anlatılanlara benzer bir hayat vardı Ana’da. Ebeveynler sabahın kör karanlığında yeraltı trenlerine tıklım tıkış binmek için değil, güneşli evlerinde güzel kahvaltılar etmek için uyanıyorlardı güne. Kahvaltı sofrası diye bir şey vardı o evlerde. İsti’nin zenginleri gibi organik besinler yiyorlardı. Güneşten yanmış yüzleriyle mutlu çocuklar haşlanmış yumurtaları kaşıklarken, spiker, akıllılık ederek Ana’ya göçmüş olan her aileye bir çift tavuk ve bir horozdan oluşan kümesin ücretsiz verildiğini anlatıyordu. Becerikli bir aile bu kümesi çoğaltabilir, istediği zaman yumurta ve et yiyebilirdi.
İsti’de doğdukları günden beri yapay besinle büyüyen soluk yüzlü çocuklar ağlayarak yumurta yemek istediklerini söylüyordu ana babalarına.
İstili yoksullar bir peri masalı seyreder gibi, kahvaltıdan sonra babanın tertemiz işçi tulumlarını giyerek onu almaya gelen madenci servisine binişini izliyordu. Çocuklar ve anne, yüzlerinden kan damlayan arkadaşlarıyla şakalaşarak güneş enerjisiyle çalıştığı üzerinde büyük harflerle belirtilen otobüsteki rahat koltuğuna yerleşen babaya el sallarken spiker anlatıyordu: “Ana’da her iki ebeveynin de çalışması gerekmez. Yasalar anne ya da babadan istekli olanın madende çalışmasını yeterli bulmakta.”
Ekrandaki şanslı hemcinsleri çocuklarını öperek okula uğurlarken, İsti’nin çöpçü kadınları gün boyunca topladıkları kimyasallarla parçalanan ellerine bakarak iç geçiriyordu. Ertesi gün eşleşme bürolarını ziyaret ederek bir koca bulacaklarına dair söz veriyorlardı kendilerine. Ana’ya gitmeyi, kendilerinin yerine çalışmayı kabul edecek bir koca.
Ekrandaysa Ana rüyası devam ediyordu. Ailenin hanımını her işi bilgisayarla yönetilen evde televizyon izleyip kahve içerken bırakan kameralar, buradan okula geçiyorlardı. “Ana’da yaşayan her çocuk ücretsiz eğitimden yararlanma hakkına sahiptir” diyordu ağzından bal damlayan spiker.
Okulda tertemiz giyinmiş çocuklar gülüşerek öğretmenlerinin gözetiminde ağ simülasyonuyla dünyanın dört bir yanını dolaşırken, parlak güneş altında spor yaparken görüntüleniyorlardı. Parlak gözlü, güneş yanığı çocuklar.
Anne babalar şirket okullarına giden ve çoğu derecesiz bulunarak daha şimdiden hayatını kendisi gibi geçireceği kesinleşmiş çocuklarına bakıyordu. Babalar Ana’ya göç etmeyi geçiriyorlardı içlerinden. Ve pek çoğu gidiyordu.
İsti yarı yarıya boşaldı. Kentin yoğun kalabalığı yine de azalmadı ama.
Ahmetti “Salaklar” dedi gidenlere yine de çenesini kapalı tuttu. Ana’da öğrendiği ikinci şeydi çenesini kapalı tutmak. Birincisi ise, yapılan propagandanın baştan aşağı düzmece olduğuydu.
Onu kabul edecek küçük bir şirkete kapılanmak için çok uğraştı ama hiç şansı olmadığını kısa zamanda öğrendi. İki seçeneği kaldı: BeyBey cehenneminde zebani olmak ya da o cehennemde yanmak.
BeyBey’dekilerin yaptığı tek yasal iş çöpçülüktü. Bu işi yapmayı düşünmedi bile. Ana’dan ölmek değil, yaşamak için gelmişti. Hap, organ, çocuk köle sattı. Başkalarının hayatını önemsemenin insanın başını derde sokacağını biliyordu, önemsemedi. Sonunda iki sokak dövüşçüsü alacak kadar para biriktirmeyi başardı. İkisi de iyiydi, çok para kazandırdılar Ahmetti’ye ama üçüncüsü herkesten iyiydi.
BeyBey’de şimdi bile adı söylenen Seher Roz on beş yaşındaydı Ahmetti’ye geldiğinde. Çöpçülük yapan ailesinden nefret ediyordu. Yoksulluktan da nefret ediyordu zaten, dünyadan da. Bu yüzden belki de, iyi bir dövüşçü oldu on sekizine geldiğinde. Kurnaz ve acımasız. On dokuzunda Ahmetti’den hamile kaldı, TürkanT’yi doğurduktan sonra girdiği ilk kavgada öldü: Küçük kızını çok sevmişti.
Ahmetti kadının bu sevgi yüzünden acımasızlığıyla birlikte hayatını da kaybettiğini düşündü. En kaliteli dövüşçüsünü yitirdiği için pişmandı. Bir daha sevginin “s”sini bile duymak istemiyordu. Alabildiğine acımasızlaştı.
Fakat TürkanT başkaydı. O da kızını çok sevdi.
TürkanT babasının BeyBey’in efendilerinden biri olduğunu sürekli hissederek büyüdü. İsti’de yaşayanlardan kadar zengindi neredeyse Ahmetti ama zenginliklerinin kaynağı olan yerde, BeyBey’de yaşamaya devam ettiler.
Ahmetti “Hayat her yerde aynıdır” diyordu kızına. “İsti’dekilerin de bizim de istediğimiz tek şey para. Biz parayı bu çöplükten kazanıyorsak çöplükten daha da beter olmalıyız. Yumuşayacağımız bir yere gidemeyiz. Ölürüz o zaman.”
Böylece TürkanT okula gitmeden ve alabildiğine şımartılarak büyüdü. Öğrendikleri BeyBey’deki hayata dairdi. Ahmetti ne kadar iyi olursa olsun bir gün yaşlandığında yenileceğini biliyordu. TürkanT onun yaşlılık sigortasıydı. Kendisinin bir benzeri olması için elinden geleni yaptı. İşleri öğretti, büyüdüğü zaman kızına bir imparatorluk bırakacaktı.
Ne var ki TürkanT henüz on beşindeyken olan oldu, dövüşçülerinden biri Ahmetti’yi ikiye biçti. TürkanT adamın Ahmetti’nin en büyük rakibi olan Sakiraga tarafın kiralanmış bir casus olduğunu öğrendiğinde çok geçti artık. Ahmetti’yi ortadan kaldıranların insafına sığınamayacağını bilecek kadar çok şey görmüştü kız, imparatorluğu falan düşünmeden yanına alabildiği tüm parayla birlikte, babasının cesedini de ortada bırakarak İsti’ye kaçtı.

Sözüm Çoğaldıkça Azalsın Sesim

2008-06-16T11:45:00.000+03:00

Bazı çocuklar erken ölür...

2008-06-13T10:25:00.002+03:00

Bu çocukların özellikleri şunlardır:
a) Vahşidirler. Hayata uyum sağlama yetenekleri yoktur. Bu nedenle ipin ucunu ölüme doğru çekiştirip boğazlarına dolamakta tereddüt etmezler. Bu ölüm bizim bildiğimiz anlamda fiziki bir ölümle sonuçlanmaz her zaman. Hatta çoğunlukla sonuçlanmaz. Çayı fazla tüketenler, sigaraya erken yaşta bağlananlar ve sevgililerini sevip sevmedikleri sorusunu ceplerinde sürekli taşıyanlar bunların arasından çıkar.
b) Annelerini severler. Onsuz bir hayat tasarlayamayacak kadar çok severler. Anneleri bu sevgi karşısında sakatlanmaktan korkarak kaçar ve en çok o zaman bu çocuklar erken ölür. Bir kısmının sanatçı, bir kısmının ruh hastası, çoğunluğunun boğazına düşkün olduğu gözlenmiştir.
c) İnsanlara güvenleri yoktur. Gerçekleri erken yaşta tanımamak için büyük gayret sarf ederler. Bu gayret onları büyümekten alıkoyar. Bu yüzden bu çocuklar yaşlanıp öldüklerinde de hiç yaşamamış sayılır, Araf’a giderler.
d) Yeniden doğuşa inanmazlar. Yeni sözcüğü onlar için imkansızdır. Hep ve kesintisiz demeyi bilirler. Yaşam bir zaman içlerinde bir yerde donmuş, arkasından gelen her saniye o an olarak yaşanmıştır. Böylece hayat hep aynı görüntüyü sunan bir bitmiş tablodur onlar için. Sürekli değişen görüntülerin yansıdığı bir ayna değil.
e) Kırılgandırlar. Öyle kırılganlardır ki, onlara bir bardak çay sunmanız büyük bir hakarete uğramışlık duygusuna neden olabilir. Kendilerine pasta pişirmiş bir anneleri yoksa özellikle böyledir. Çayın yanında sunulmamış pastaların özlemini çekerek ölürler. Onları bu yoksunluktan kimse kurtaramaz.
f) Hesap yapmayı beceremezler. Bankada paraları olmadığı gibi, olanı da bitmez bir vicdan azabı duygusuyla başkalarına dağıtırlar. Hesap makineleri de en az abaküsler kadar kesici aletlerdir onlar için. Boncukları yutmama konusundaki çabalarına sayılara küfretme eğilimleri eşlik eder.
g) Uyumsuzdurlar. Sorun bakalım; neye uyumsuzdurlar?

Bu çocuklara rastlama ihtimalinizin olduğu yerler şuralardır:
a) Kapı önleri: Bırakıldıkları yerden ayrılmaya cesaret edemeyen grup buralarda toplanır. Kapı zillerini çalıp kaçanlara buruk gözlerle bakar, çöp tenekelerini devirmekle yetinirler.
b) Otobüs durakları: Ölümü sonsuz bir bekleme yeri olarak görenlerin bir kısmı burayı tercih eder. Otobüslere binenlere hayret ederek , birbirlerine dirsek atarak, gitme eyleminin nasıl bir ruh hali gerektirdiği hakkında tartışarak beklerler.
c) İş ve İşçi Bulma Kurumu kuyrukları: Birilerinin kendilerini de bu hayata dahil sayarak onlara iş vermesi başlarına gelecek mucizelerin en güzelidir. Ancak bir iş bulabildikleri taktirde ondan kurtulmanın yolunu da hemen bulacakları kesindir.
d) Yol kavşakları: Trafik ışıklarının renk değiştirmesinin kendilerinde yarattığı psikolojik baskı yetmezmiş gibi karar vermelerini gerektiren kavşak noktaları iyice çaresiz kalmalarına neden olur. Bu halleriyle trafik sıkışıklığının başlıca nedenlerindendirler.
e) Hastane önleri: En iyimser olanlarına hastane kapılarında rastlayabilirsiniz. Erken ölümlere çare olabilecek doktorların yetişmesini dinmeyen bir ümitle beklerler. Daha çok beklerler.

2006-Picus

Aşk Diyorum Sen Geliyorsun Aklıma

2008-06-11T14:28:00.001+03:00

Aşk diyorum sen geliyorsun aklıma
Bu diyorum herkesin söylemiş olduğu sözdür
Neden farklı benim dudaklarımda?

Gülüyor söz
sen varsın onda. sen varsın onda.

İki çiçek boynu bükük duruyor kaldırım kenarında
Bu diyorum herkesin geçtiği sokaktır
Neden bir benim gözüm değiyor onlara?

Fısıldıyor rüzgar
sen varsın orda. sen varsın orda.

Suyu bardağa koyuyorum, mis gibi kokuyor elma
Bu diyorum herkesin içtiği sudur
Neden şeker şerbet geliyor bana?

Çağıldıyor su
sen varsın onda. sen varsın onda.

Bunda bir iş var, yüzümü güldüren o
Hayatın basitliği gibi doğru, soluğu çözmüş
Oturmuşum bir sakin akarsu başına

Geçiyor hayat
Sen varsın onda. Sen varsın onda.

13 Aralık 2002

Eskilerden

2008-06-09T10:03:00.003+03:00

Eskilerden bir yazı aşağıdaki. "Çok yakında otuz yaşıma giriyorum" diye yazmışım. Yıl 1997 idi bunu yazdığımda. Ankara'da yaşıyordum. İstanbul'daki ailemi çok özlüyordum.

Yıl 2008 şimdi. İstanbul'dayım. Hala ailemi çok özlüyorum. Bir toparlanamadık gitti yahu:)

Annemsiz Çay Saati Düşünülemez

Kardeşim geldi İstanbul’dan. Ne zamandır görmemişim. Nasıl sevindim. Gece uykudan ağırlaşan göz kapaklarımıza inat uzattığımız bir sohbetin orta yerinde “Abla” dedi, “Annemin çay saatlerini hatırlıyor musun?”

Aklıma nedense reçelli ekmek ve süt geldi. İkisinden de nefret ederdim. Ama annemin çay saatlerinden asla. Bu saatlerden hiçbirinde reçelli ekmek ve süt ikilisiyle karşılaşmamıştım çok şükür.

Eğer annemin keyfi yerindeyse, dışarıda yağmur varsa (Eskişehir’in yağmuru da soğuğu kadar ünlüdür) ve biz ödevlerimizi yapmışsak... Annemin bütün işleri bitmişse... İki yaş küçük kardeşim Ayşegül’le kavga etmemişsek, yani yüzümde tırmık izleri, ellerimde onun saçları yoksa... en ufağımız Gülten uyuyorsa ya da en azından ağlamıyorsa... mutfaktan gelen dayanılmaz vanilyalı şekerli kokuyu duyardık.

Mutfak kapısından başımızı uzatır sorardık anneme “Nazan’ı da çağıralım mı?”
Annem hiç “Hayır” demedi bu soruya ama nedense “Evet”i duyunca sevinir, iki ev öteye koştururduk. Nazan, kardeşimle benim paylaşamadığımız en önemli şeydi.Ama onunla ve annemle birlikteyken sesimizi çıkarmaz, çayla keki paylaşırdık. Dışarıda hep yağmur yağardı böyle günlerde. Belki de ben şimdi öyle hatırlıyorum.

Yağmurun ve çaydanlık sesinin verdiği huzurdu sanırım bizi her zamanki gürültümüzden vazgeçiren. Toprağın ıslandığı zamanki neşesi; yani kokusu kekin, çayın ve en önemlisi annemin evinin kokusu. Bir de elimizdeki sıcaklık. Yalnızca çaydan ve kekten gelmiyordu o sıcaklık. O zamanlar ben bu yüzden sanıyordum ama değildi. Değişikti. Sıcaklık çay saatleri kışa rastlıyorsa sobadan derdim. Onun sıcaklığı da çok güzeldi ama bizim farkında olduğumuz sıcaklık, sobadan değil başka bir yerden geliyordu sanki. Masa başından ya da daha keyiflisi, yer sofrasından. Onun başında hep birlikte oturuşumuzdan, sessizlikten. Bütün bunların hepsinden, bir de kendimizden. Huzur bu demekti benim için, ev bu demekti. Kavgalar, gözyaşları, pazar günü yakılan banyo sobası, yıkanan çamaşır kokusu, pazartesiye ödevlerimi yetiştirememenin kalbimi boğan sıkıntısı değil, arada bir yaşadığımız çay saatleriydi annemin evini ev yapan.

Bazen babam da katılırdı çay saatlerine. Bir gün önce eve gelmeyişine bedel aldığı izni kullanmış olurdu. Babamın “uçuşa kalması” bu yüzden birlikte geçirilecek bir çay saati müjdesiydi bize. Babam havacı astsubaydı ve Eskişehir’de iş kazası geçirerek ölmüş astsubayların öyküleri anlatılırdı kadın günlerinde. Yine de babamın olmadığı gecelerde başına bir şey gelir mi korkusu uykumuzu bölse, sabah ölmediğini görüp sevinsek de ertesi gün babam geç uyanacak, annem onunla birlikte bize de bir şeyler hazırlayacak, çay saatlerine babamın neşesi de katılacak demekti “gece uçuşa kalmak”

Çocukluğumun bir kısmını Eskişehir’de geçirdim ama kendimizi bildiğimizden beri göçebe köksüzlerdik aslında. Tüm memur aileleri gibi bir kentte ne kadar kalacağımızı bilemezdik. Dostlukların bitişi acı veriyordu ama hazırlıklıydık her zaman. Annem eşyaları toplamanın, babam evi taşıyacak kamyonu ayarlamanın kolay yollarını bilirdi. Biz çocuklar arkadaşlardan ayrılmanın kolay yolunu bulamadık bir türlü. Hiçbir zaman kolay olmadı. Mektuplar birlikte oynamanın yerini tutmazdı ki. Hep kendini bütün sınıfa kabul ettirmek zorunda kalırdın yeni okulda.

Ama zamanın ayrılıklara ilaç olduğunu böyle öğrendik. Yeni yerlerdeki insanların yalnızca yüzlerinin yeni olduğunu, aslında bütün çocukların birkaç grupta toplanabileceğini de. Yurtsuzluğun gerçek yurt olabileceğini, gerçekte köklerin farklı da olsa anlaşılabileceğini... Her küçük şehir bir başka küçük şehre benziyordu sonuçta.

Kentler değişiyor, biz büyüyorduk. Fakat çay saatleri hep aynı kalıyor, kardeşimle paylaşamadığımız sürekli davetlilerin adları değişiyordu yalnızca. Her yeni şehre yerleşir yerleşmez çay saatleri başlıyordu. Çay saatlerindeki değişme şehre değil, zamana ayarlıydı çünkü: Mevsimlere bir de ayın günlerine. Ay sonuna yaklaşırken, evdeki tatsız suratlar çay saatine izin vermezdi: Geçim derdi.

Yine de çay saatlerinin asıl belirleyicisi annemin “moral”iydi. Neşeliyse, yüzü gülüyorsa çay saati için bir umut var demekti. Yok eğer onu kızdırdıysak, o gün için böyle bir umudumuz olamazdı: Kek ya da yumurtalı ekmek yoktu işte o gün. Çay da. Ama daha önemlisi evde neşe yok demekti. Asıl dayanılmaz olan, içimizi ağırlaştıran da buydu zaten.

Sonra biz büyüdük, kentler iyice küçüldü. Yaşadığımız evler, gezdiğimiz sokaklar küçüldü. Evlere sığamadık, taşra kentlerinin sokaklarına da. Evden uzakta olduğumuz zamanlarda yeni güzellikler bulduk. Annemin işleri azaldı böylece, çay saatleri için vakti çoğaldı. Ama artık bizim için eski tadı yoktu çay saatlerinin. Çocuk değildik, dışarıda kocaman bir dünya bizi bekliyordu. Keşfedilmemiş, el değmemiş. Annem ve onun çay saatleri bu dünya hakkında ne bilebilirdi ki?

Ah, o zamanlar öyle diyordum tabii. Ama herkes o yaşlarda öyle söyler. Annemizin doğruları bizim de doğrularımız olsaydı dünyada ne değişirdi ki zaten? Ayrılma-anlaşma-birleşme: Hayat da bizim çay saatlerine benziyormuş işte. Karşı çıkma-değiştirme-değiştirdiğini sahiplenme... Ta ki birisi gelip, ortaya koyduğunuz “yeni”yi de “eski” olmakla suçlayana kadar.
Kekin yerini dışarıda yediğimiz hamburger alana kadardı annemin çay saatlerinin ömrü. Ama nereden bakarsanız bakın, bizim şimdi karşı çıktığımız onun da yenisiydi bir zamanlar: Onun çay saatleri okulda Marshall yardımıyla Amerika’dan gelen süttozlarının hikayesiydi çünkü.

Biz büyümüştük, annem aynıydı. Dünya değişmeliydi.

Şimdi aradan çok zaman geçti. Ben çok yakında otuz yaşıma giriyorum. Yılda en fazla birkaç kez birleşiyoruz çay saatlerinde. Bu kez herkes herkesi anlıyor artık. Ailenin bir araya gelmesi her zaman ele geçen bir olanak değil, bir şans. Çay saatlerini paylaşmak bir şans ve bu şansı iyi değerlendirmek gerek.

Bir sürü yıl aşmışız, yollarımız ayrılmış. Her kardeş kendini başka türlü tanımlıyor artık. Babamla giriştiğimiz vatan hainliğimi konu alan tartışmalar bitmiş. Beni görünce asi kızı değil, onu ne kadar özlediği geliyor aklına. Ben annemin de haklı olabileceğini anladım. Ama aramızda bir kuşak bulunan en küçük kardeşimin, Gülten’in de haklı olduğunu hatırlıyorum hala, o kadar da büyümedim.

Anlayacağınız çay saatlerinin öyküsü hepinizin bildiği şekilde bitti. Çoğunuzun yaşadığı bir büyüme öyküsüydü anlattığım.

Şimdi anlıyorum ki, çocukluktan hatırlananlar tüm duyu organlarınızla kavrayabildikleriniz. Divan örtülerinin rengi, annenizin kullandığı kremin kokusu, yağmurun sesi, okul önlüğünün giydikçe yumuşayan dokusu, kek ve çay ikilisinin bir daha hiç yakalayamadığınız tadı. Bunlardan herhangi birini algılamak eskilere götürebiliyor sizi.

Sonra bugüne dönünce oğlunuza bakıyorsunuz. Gözlerindeki endişeyi fark ediyorsunuz “Annemin neşesi yerinde mi? Bana sütlü bisküvi hazırlayacak mı?” diyor gözleri. Daha önemli olan soruyu hatırlıyorsunuz. Dileği karnını doyurmanız değil, sofrayı sizinle paylaşmak. Ah, o zaman anlıyorsunuz hayat biz olmadan da devam edecek ama çocuklarımızda bizden kalan anılarda biz de yaşamaya devam edeceğiz. Annemizin çay saatleri gibi.

1997-Pazartesi
2002-Uçanhaber

Veda

2008-06-04T13:45:00.000+03:00

Ey benim döne döne dinlediğim son şarkı
Son sigara yanığım tenimde izi kalan
Son kez bak geçip giden sen kalıp da bakan bana
Bileyim sen vardın bir zaman varsın bu dünyada hala

Bastığın toprağa dikkat et bir ucu hep bana dokunsun
Çünkü bahar tozları sana değmek için sokulacak ayağıma
Kokladığım çiçeğe bir arı kanadı değecek olsun
Aynı arı dölleyecek senin kokladığın bir başkasını da

Senden geriye kalan umutlar böyle ufak şeyler işte
Delidizgin koşturup karıştırdığımız iki hayattan bana kalan
Ey benim söylediğim en güzel şarkı soldun dudağımda şimdi ama
Sen nasıl var ettiysen yaşanmışı öylece varsın bende hala

Bitsin artık bu çile

2008-06-02T11:17:00.002+03:00

İlkokul, ortaokul, lise, üniversite... Yoktu kardeşim, bizim zamanımızda servis mervis yoktu işte. Çoğunlukla yürüyerek gidip geldim bu okullara bazen de otobüs, minibüs... Allah ne verdiyse.

Oysa şimdi öyle mi? Daha ana okulundan itibaren bir servis çilesi başlıyor ki, öyle böyle değil. Sabahları işe gelirken o minikleri servis camlarına yaslanmış uyuklar görünce içim sızlıyor. Evet, yapacak bir şey yok, anne çalışıyorsa -ki çalışmalı elbet, çalışmasın mı diyeceğim sanmıştınız?- anaokuluna gidilecek. Büyükanne, bakıcı vs. çözümlerle bu dönem atlatılmışsa altı yaşında ilkokula başlayacak -başlasın tabii, başlanmasın diyeceğimi mi sanmıştınız?- çocuk. Ve servis araçları bir rahatlık.

Yine de öyle anne kucağında uyuklamaya devam etmek isteyen yüzlerin soğuk cama yaslanmış halleri içimi burkuyor, ne yapayım?

Başka türlü bir çalışma biçimi, başka türlü bir çocuk yetiştirme biçimi isterdim. Hani belki sırf anne olduğun için önüne açılan binlerce kolaylık, rahatlıkla bezeli bir dünya. İstediğin saatte çocuğunu da yanına alıp gidebildiğin işyerleri. Tamamen ücretsiz okullar, sağlık sistemi. Aslolanın kazanmak değil, üretmek ve eğlenmek olduğu bir ekonomi.

Bu yazımı ben dahil çocuklarını her sabah "servis savaşları" ile okullara yollamış/yollayan annelere ithaf ediyorum efendim.

Okulların kapanmasına az kaldı neyse ki, di mi?

Tost Makinesindeki Hayatlar

Her sabah işe giderken, apartmanın önünde, aynı saatlerde karşılaşıyoruz onlarla. Biri küçücük daha, ağır okul çantası daha da belirginleştiriyor bu halini. Diğeri büyük, ortaokul öğrencisi olmalı.

Küçük olan duygularını yabancılara göstermenin bir zayıflık olduğunu öğrenmemiş henüz. “Her şey yolunda” maskesini takmayı beceremiyor yüzüne, beni görünce hemen çeviriyor başını. Sabahın kör karanlığında evden sokağa fırlatılmış gelmesini hiç de istemediği bir okul servisini bekliyor zaten, bir de komşu teyzeyle mi uğraşacak? Avucunu yalasın bütün teyzeler; mademki uyku yok ona, nazlana nazlana yapacağı bir kahvaltı yok, mademki oyun olasılığı alınmış elinden, o da hiç kimseye iyi davranmayacak işte. Bana bakacağına sokak köpeklerine, camiye, uzaktan görünen mezarlığa, kargalara bakar, daha iyi. Onlar keyfi yerinde bir çocuk gibi davranmasını beklemiyor ki.

Gayet haklı bulduğum öfkesine saygı gösteriyor, görmemiş gibi yapıyorum ufaklığı. Diğerine gülümsüyorum. O, bazı günaydınlarımızın gerçek niteliğini; bir gereklilik, dahası tahammül etmekle ilgili bir zorunluluk olduğunu kavramış artık. Tamamlanması gereken bir ödevin tedirginliğiyle bekliyor selamımı, hemen de karşılık veriyor. Dudaklarını bir gülücükle kıvırmayı bile başarabiliyor üstelik. Yine de fazla zorlamıyorum hakkımı, bakışmayı uzatmıyorum. Biliyorum, bu gülücük henüz ağır bir yük onun için, diğeri gibi somurtmaya devam etmek istiyor bir an önce. Hayattan hoşlanmadığı zamanlarda bile hoşlanıyormuş gibi yapmak zor. Ciddi ve akılsız bir hayat bu, mantıksız. Bu hayata alışmak zor.

Apartmanın iki ayrı köşesinde bırakıp gidiyorum ikisini. Değil konuşmak, bakmıyorlar bile birbirlerine. Hayata hazırlanıyorlar şimdi ve hayat servisi beklemek demek, okula gitmek demek, ders çalışmak ve öğrenmek demek. Hayat ciddi bir şey yani, o yüzden, o servis minibüsünü beklerken, onlar da ciddi. Zaman sabah değil de akşamüstü olsa, okuldan dönülmüş olsa, karınlar doyurulmuş, formalardan kurtulunmuş olsa, yine aynı köşede karşılaşsalar, birbirlerinin sırtına vurup “N’aber lan?” derler, bir top bulup koşturur, gülerler. Ama şimdi sabah. Akşam uzak, okul günü nasıl da uzun...

Çocukluğun bir ölçütü gamsız kasavetsiz olmaksa, bu çocuklar çocuk değil. Çocuksu mutluluğun bir göstergesi uykudan gülümseyerek uyanabilme yetisiyse, bunu da yitirmişler besbelli. “Mutlu azınlık” diye küçümsediğimiz gruplardan en masumunu yitirdik, müjdeler olsun. Onlar da mutsuz işte.

Köşeyi dönüp caddeye çıktığımda daha fazlasıyla karşılaşıyorum. Çocuğunu elinden tutmuş koşturarak okula götüren anneler, servis camlarına yaslanıp uyuyakalmış bebecikler, küçük yüzlerine kocaman ağırbaşlılıklar yerleştirmiş çocuklardan oluşan kocaman bir ordu var şehirde. Her sabah aynı bezmişlikle caddelerden akıyor, hayata karışıyorlar.

İfşa ediyorum; yaşadığımız bu hayat sabahçı çocukların mutsuzluklarını da içine aldığı için rengi fazlasıyla bozulmuş bir nehirdir. Şehirlerimizin kenarından değil, tam ortasından akar, çevreyi hiçbir fabrikanın beceremeyeceği denli çok kirletir. Bu şehirlerde büyüyen çocuklar çocuk değil masumiyetlerini erken yitirmiş, boyları kısa büyüklerdir. Bencil, sorunlu, sorumsuz ve tedaviye muhtaç oldukları saptanır, psikologlara taşınırlar. Psikologlardan eve fast food yiyecekler, yalnızca moda olduğu için pahalı, uyduruk oyuncaklar, birkaç saatlik düş sağlayacak çizgi filmler yüklenir, gelirler.

Anne babalar avuç dolusu para harcadıkları çocuklarının daha da fazla istemesinden, istediklerini aldırmalarından ama hala mutsuz olmalarından, yine istemelerden, yine almalardan… Bütün bu kısırdöngüden başları dönmüş, alır da alır istenileni. Ev kırık dökük oyuncaklarla, plastik kaplarla, sürekli aranan, bir türlü bulunamayan huzurun beklentisiyle, mutsuzluk, doyumsuzluk kırıntılarıyla dolar, çöplüğe dönüşür.

Bu çöplükte yeni tüketiciler yetiştiririz biz. Çamaşır, bulaşık makinesi tüketicileri, ütü, perde, halı, yatak, deterjan, gıda, televizyon, jakuzi, şampuan ve ilaç tüketicileri. Azıcık boş zamanımızın katillerini doldururuz eve; televizyonları, oyuncakları, spor aletlerini, dergileri, gazeteleri… Eve kapanırız taşıyıp doldurduklarımızla. Çocuklarımızı da kapatırız.

İyi bir hayatımız olacak diye diye eve doldurduklarımızı alabilmek için çalışırız. Çalışabilmek için çocuklarımızdan ayrılırız. Çocukların büyüdüklerinde evlerini daha pahalı telefonlar, daha şık giysiler, daha güzel yiyeceklerle doldurabilmeleri için okula ihtiyacı vardır.

Evet, çocukların okula ihtiyacı vardır ama ne için? Türkçe’yi hayatı anlamlandırıp üzerinde düşünmek yerine büyüdüklerinde müşterilerini tatlı dille kandırıp kazıklamak için; matematiği sahip olacakları eşyaları toplamak, vakit ayıramayacakları insanları hayatlarından çıkarmak, yaşayabilecekleri mucizelerin yüzüne kapıları çarpmak ve kısacık yaşamlarını anlamsız koşuşturmalara bölmek için; coğrafyayı hep tatminsiz bir şekilde geri dönecekleri pahalı tatillere çıkabilmek için öğreneceklerse eğer, çocukların mı okula ihtiyacı var, okulların mı çocuklara?

Okul bu haliyle bilim yuvası değildir artık. Ana babaların hayatla uğraşırken başlarından atmak zorunda kaldıkları çocukları olabildiğince verimli tüketiciler haline getirmeye çalışan ıslahevleridir.

Çocuklarımızı sabahın köründe uykulu gözleri, yatağın sıcağını özleyen minicik bedenleri, yastığın izi hala suratlarındayken henüz, kapının önünde bekleten ne? Daha bir gün önceymiş gibi gelen bir zaman öncesinde, tazecik dallarken bedenimiz, biz ne olup bittiğinin farkına bile varamadan bizi büyüten, içimizi kalınlaştıran, suratımıza aynı bezgin ifadeyi yerleştiren, kalbimizi taşlaştıran ne? Kedilere, köpeklere dost, ağlarken, gülerken samimi, arkadaşlarımızı severken cesur halimizi bir tost makinesi alıcısına indirgeyiveren zalim kim? Şu evrende bizden başka hangi akıllı canlı hayatını verir ve karşılığında bir tost makinesi alır?

Sabahları kim bilir kaç çocukluk yük taşıyorum kalbimde. Oğlum dâhil. Gerçi o büyüdü artık, uyumak istediği evden servisi beklemesi için sokağa fırlatan ben değilim onu. Kendisi fırlatıyor kendini sokağa, hepimiz gibi.

Geçenlerde apartman önü arkadaşlarımdan küçük olanı ilk kez bana gülümsedi. “Günaydın” dedi. Anladım, servisi kaçırmış, okula değil de annesinin yanına gideceği için mutlu. “Annesi hiç mutlu olmayacak ama” dedim oğluma. “Ah, sen de onun yaşındayken ne çok kaçırırdın servisi, işe ne çok geç kalırdım senin yüzünden.”

Güldü oğlum, “Kaçırmazdım ki” dedi. “Saklanırdım arabaların arkasına. Şoför beklemeyip giderdi. Sana gelir servisi kaçırdığımı söylerdim. Seni çok özlerdim okuldayken.”

Oğlum güldü, ben üzüldüm. Ah oğlum, ben işe yetişiyordum, sen okula, kayıverdi elimizden çocukluğun. Şimdi o yaşta olsan, o servisleri her gün kaçırsan, ben de kaçırsam servisleri, yanında kalsam. Sarılsak birbirimize, konuşsak. Birbirimize doyunca gitsek okula, işe. Bize böyle bir hayatı güzelleseler de, böyle büyüsen bir de.

Yapamadık bunu, bak, yenildik. Ama biz de masumduk değil mi? Başka bir hayatı bilmiyorduk ki.

Picus -2006

Ne yapmalı?

2008-05-29T11:00:00.005+03:00

Bugün elime bir dergi geçti. İşyerinde de beraber çalıştığımız bir şair arkadaşım "Bak, senin bir şiirin üzerine bir inceleme yayınlamışlar," diye getirdi.

Şimdi bu sevinilecek bir şeydir aslında. Şiiri zarflanmamış, açık adresli bir mektup gibi atarsın ortaya, bir yerlerden yankısı gelince de sevinirsin. Bu şiir benim hem de taa 3 yıl kadar önce bir mail grubuna gönderdiğim bir şiirdi. Yankısına benim de sevinmem gerekiyordu ama sevinemedim. Neden mi?

Şiirimi inceleyen bey "Böyle daha güzel olacağını düşünüyorum" şeklinde değiştirerek yayınlamış şiirimi de ondan. Üstelik kendinden bir dize katmış şiire. Yani anlayacağınız bana ait olmayan bir dizenin de içinde yer aldığı ve bu yapılırken hiçbir şekilde bana danışılmadığı bir şiirin altında benim adım yazıyor şimdi, basılı bir dergide çoktan yayınlanmış bile, iyi mi?

Bir not olarak eklemek isterim ki, yazının geneli şiire yönelik bir beğeniyi ifade ediyor. Yani kötülendiği falan yok. Ama ben beğeniden ziyade çok basit, çiğnenmesi akla bile getirilmeyecek genel geçer kural olan, bundan asla taviz verilmemesi gereken başka bir şeyi, emeğe saygıyı tercih ederdim. Kendi adıma da değil hem, tüm yazıcılar adına.

Ya, ne ayıp ya! Kim, hangi akla hizmet bunca cüretkar davranabilir? Birinin şiirini ona sormadan alacaksın, "böyle daha iyi olur" diye dize ekleyip yayınlayacaksın. Offff! Of!

Ben ne diyeyim? Ne söyleyeyim? İçimden şöyle bağırmak geliyor: "Ben şair değilim, kötü şiirler de yazan bi yazıcıyım. O yüzden şiiri miiri bıraktım. Valla da yazmıyorum billa da yazmıyorum, pes. Ama ne olur bir zaman da olsa yazabilmiş olduklarıma bari dokunmayın."

İşte şiirim. Bu elbette benim yazdığım halidir, orijinali.

Senin Adın Şimdi

Senin adın şimdi
Yorganda karanfildir kardeşim
Yangında alev açmış tavus kuşu tüy
Öyle sakin, öyle saydam ki uzayıp giden ellerin
Damarlarında gezen hastalığı görebiliriz
Senin adın şimdi bir sandığa

İşlenmiş bir servidir güzel kardeşim
Beyaz çarşaflar arasında parlayan güneş
Gibi açılmamış umudunun peçesi
Ve ölüm ki hangi yanında bilmeyiz
Pencereye döner yüzlerimiz
Senin adın şimdi bir tarla kuşuna

Dönüşen bir talep benim kardeşim
Hastane karyolasının çelik başucuna
Konar ve şakır orada:
“Bir ayağa kalksam ve karışsam
Ormanın çağıltısına”
Ah! Senin adın şimdi bir başka çocuğa...

24 Mayıs 2004

Senaryo işleri

2008-05-27T09:30:00.002+03:00

Bundan bir yıl kadar önce "Madem elim kalem tutuyor neden senaryo yazarı olmuyorum ki?" dedim, araştıra soruştura en alasından bir kurs bulup kayıt oldum. İlk üç ay şahane şeyler öğrendim, eğlendim, müthiş heveslendim. Bir sit com projesi üzerinde çalışmaya başladım. Tam o sırada mucize kabilinden bir şey oldu, bir aksam cep telefonum çaldı. Arayan ünlü bir yönetmenin asistanı olduğunu söyleyen bir beydi. "Bir senaryo konusunda sizinle görüşmek isteriz" demesin mi? Dedi valla.

Birinin şaka yaptığını düşündüm başta ama arkadaş fantastik öykülerimden, telefonumu yayınevimden bulduğundan falan söz edince aklim başıma geldi, iş ciddiydi. Havalara uçtum. Kısmete bakın, ben senaryo yazayım mı diye düşünüyorum, hop diye birileri çıkıyor "Yazar mısın bize? Film senaryosu bak" diyor. Tam da bayram arifesi. "Ey güzel Allahım, sen kalbimi biliyorsun, şükürler olsun" dedim, gittim, görüştüm. Hakikaten de o film şirketi, hakikaten de o yönetmen.

On gün içerisinde on dakikalık bir kısa film senaryosu yazmamı istediler benden. Deneme olacakmış.

"Tamam da," dedim, "Önümüz bayram, biz çoluk çocuk, kurban falan? Hem bi de sit com projem var, danışmanım haber bekliyor benden?"
"Valla," dediler, "Siz bilirsiniz. Yetişirse iyi olur."

Benden istedikleri bir korku hikâyesi, deprem gibi de bir konsepti var. Hiç alışık olmadığım bir tür ama yazarım ya, onu da yazarım, bunu da hesabi, "Tamam," dedim, "Yazarım"

Bayram tatilimi pc başında heba ettim ama ettiğime de değdi. Hiç beklemediğim kadar kolayca yazdım, yetiştirdim senaryoyu, tam zamanında da gönderdim. Kitap, dergi islerindeki cevap alma süresinin yavaşlığını bildiğimden akıbetini makul bir süreliğine unutup sit com'uma geri döndüm.

Fakat malum, insan ruh halinden ruh haline çabucak geçemiyor. Tam komediye adapte olmuş yazarken korkuya adapte oluyorsunuz, sonrasında soğumuş bi metne geri dönmesi epeyce azaplı. Bu azabı asmak için kurstaki danışmanıma eldeki toplamı göndereyim de bir fikir alayım dedim, adam yurtdışına çıkmamış mı?
"Ne zaman gelecek peki?"
"On beş gün sonra"

"Eh, n'apalım" dedim kendi kendime. "On beş gün de sen dinlen. Zaten şunca aydır, işyerinde çalış, git kursta çalış, gel evde yaz perişan oldun. Bu da sana tatil olsun."

Yazıyı bıraktım her iki yerden cevap bekliyorum artik. On beş gün oldu, danışman yok, film şirketinden cevap yok. Yirmi gün oldu, gene yok. Yüzümü kızartıp aradım. Danışmanım gelmiş ama yeniden gitmiş, bir sure daha dönmeyecekmiş. Film şirketindekiler de bir projeye başlamış, daha okumamışlar bile senaryoyu, iyi mi?

"E be kardeşim, neden bayramı bana zehir ettiniz?" diyemiyorsun haliyle. Bozuldum ama belli etmedim. "Şimdiye kadar kendi başına yazıyodun kızım, yine öyle yap" deyip çöktüm bilgisayarın başına ama... Ahh, tık yok! Kelime çıkmıyor, değil ki cümle çıksın. Hiç başıma gelmiş iş değil, dolayısıyla çözümünü de bilmiyorum. "Allahım! Yazamıyorum!" paniğiyle hemmen senaryodan çark edip ne zamandır ertelediğim öykülerime geri döndüm. Sen misin dönen, onlar da bana küsmüş, orda da kilitlendim mi güzelce?

Neyse, uzatmayayım, üç ay boyunca ne danışmandan ya da film şirketinden haber geldi ne de ben bir cümle olsun bir şey yazabildim. Tam yazarlık isleri buraya kadarmış diye düşünürken yine bir telefon. Film şirketi, o arkadaş... Görüşmeye çağrıldım.

Bu kez başka bir bey karşıladı beni stüdyoda, film yapımcısıymış. Deprem konseptli konudan vazgeçmişler, çarpıcı bi korku filmi yapmak istiyorlarmış. Film su mekânda geçecekmiş, deneme falan değilmiş benden istedikleri, filmin sinopsisiymis, öyküsü yani. Bir ay vaktim varmış, ne dermişim?

Bezmiş bi halde "Bi deneyeyim ama pek de bi şey çıkmaz herhalde" dedim, döndüm görüşmeden. Canim sıkılmıştı, bi daha yaz, bi daha yolla, yok bu olmadı, hadi şu olsun desinler... Yine de insan umutlanmadan duramıyor, oturdum uğraştım, sizin de aşağıda okuyacağınız “Nişanlı” adlı hikayeyi yazdım. (Başroldeki hayaletimin oyulmuş gözünden bi nişan yüzüğü çıkardığı sahneyi yazışımı anlatmadan geçemeyeceğim burada. Tam o kısmı yazarken ödüm patlamış, bilgisayarın başından kalkıp salona, eşimin yanına kaçmış, hayalet huzur bulana dek de adamcağızı yanımda oturtmuştum.)

Bitirdim, yolladım yine film şirketine. "Bundan da bi şey çıkmazsa çıkmasın artik, yeter yani" modundaydım.

Neyse ki sure uzamadı, bir hafta falan sonra beni aradılar. Gittim, önüme sözleşmeyi dayadılar. Filmimi çekeceklermiş, sinopsisi senaryoya çevirebilirmişim.

"Eee, nasıl olacak? Hadi ya?" derken ben, demesinler mi, "Ücretiyle tabii"

Öyle bezmişim ki olumsuz sonuçlanan işlerden, inanamıyorum. Hala şaka yapıyorlar sanıyorum. Ama sözleşme önümde. “Yok canım, olmaz öyle şey. Bu rüya falandır” derken kendi kendime, acı gerçek önerilen ücret şeklinde zuhur etti sözleşme sayfalarından: 1000 YTL

Komik, değil mi? Koskoca bir film senaryosunu yazdıracak, bir milyar para verecekler bana. Yine de başlangıç için fena bir giriş olmayabilir, namım yürüsün, bedava da olsa yine de yazsam mı diye düşünüp "Ya ben bu sözleşmeyi alayım da, bir avukatıma danışayım" falan seklinde saçmaladım. Avukat diyorum dikkatinizi çekerim, çünkü bütün bu süreçte tanıdığım herkes beni fikir hırsızlığına karşı uyarmıştı. Avukat falan yok tabii de, eve oturup bir okuyayım, düşüneyim derdindeyim.

"Olmaz" dedi film yapımcısı beyefendi, "Bizim sözleşmeyi buradan çıkarmamız kurallarımıza aykırı. Hem siz daha çok yenisiniz bu islerde. Zaten yazacağınız senaryoyu bir senariste vereceğiz, o da üzerinden geçecek, değil mi efendim?"

Nasıl bozum oldum ya! Ben bunu yazınca senarist olmuyor muyum yani? "Kusura bakmayın," dedim, "Şunca zamandır yazıyorum ben de, benim onayım olmadan virgülünü değiştirtmem metnimin. Şimdi eğer eve götüremeyeceksem, burada okuyacağım sözleşmeyi"

Fazla zamanımı almadı okumak. Söyle bir madde vardı çünkü: "Senaryo yazarı (o ben oluyorum) bir ay içerisinde senaryoyu teslim edemezse hikâye tüm haklarıyla şirkete geçecektir. Şirket hikâyeyi istediği kişiye yazdırmakta serbest olacaktır." Ohh, suyundan da koy.

"Ben bunu şimdilik imzalamayayım," dedim. Görüyorsunuz, ne terbiyeli bi insanım, küfür falan etmedim. Fakat "Olmaz," dedi adam bana? "Ya simdi imzalarsınız ya hiç"

Beyoğlu’ndayız, film stüdyosundayız, bir yapımcıyla konuşuyorum ve ortamda eksik olan tek şey ilaçlı gazoz. İyi de ben kırk yaşındayım, on beşimde değil ki. İçer miyim hiç o gazozu?

İçmedim, imzalamadım. "Benden de bu kadar, yarın ararım sizi" dedim, çıktım. Kaç aydır bana zaman ayıramayan kurs danışmanımı aradım, haliyle yine yoktu, oradan başka bi danışmanın -ki kendisi ayni zamanda bir senarist- telefonunu aldım, onu aradım ertesi gün. Durumu anlattım şöyle dedi: "Ben o paraya değil yazmak, sinopsisi bile okumam"

Film şirketini arayıp aynen aktardım arkadaşın dediklerini. "Başka sefere inşallah" dediler onlar da. Başka sefer falan olmadı tabii:)

Bunca olaydan sonra olan benim yazı serüvenime oldu. Senaryo işlerine ben küstüm, roman, öykü, şiir de bana küstü. Şimdilerde küsük küsük yaşıyor, yazıyla yeniden kavuşmayı bekliyorum işte.

Aşağıdaki sinopsis işte o korku filmine aittir. Bu hiçbir yerde yayınlanmadı elbette. Telifi melifi de yok tabii. Yine de çalacak çırpacak birileri olursa Allah aşkına bi haber versin bana, zevkle paylaşırım kendisiyle. Ama haber vermeden alan çıkacak olursa "işte de blogumda yayınlamıştım taa da ne zaman" diye mahkeme mahkeme süründürürüm, haberi olsun.

Nişanlı

Özgür (28) İngiltere’de mastır yaparken tanıştığı Eve (25) ile evlenmek niyetindedir. Birlikte bir aylığına İstanbul’a gelirler. Bu zaman zarfında hem Özgür’ün ailesi ile tanışacak hem de Eve’in kökenlerinin bir kısmının burada olduğunu bildiği ve hep merak ettiği İstanbul’u gezeceklerdir.

Eve’in büyük büyükbabası Edward, İstanbul’u işgal eden bir İngiliz subayı, büyük büyükannesi Faize ise işbirlikçi bir paşanın birkaç dil bilir, saray adabı ile yetişmiş, açık fikirli ve güzel kızıdır. Eve’in ailesinde Edward ile Faize’nin aşkları bir destan gibi anlatılarak kuşaktan kuşağa geçmiştir. Eve Türkiye ve Türklere karşı derin bir sempati beslemektedir. Türkçe’yi kendi imkânları ile kısmen öğrenmiş, bu da Özgür ile yakınlaşıp birbirlerini sevmelerini kolaylaştırmıştır.

Eve çok neşeli, sempatik bir kızdır. Özgür’ün ailesine çabucak kendini sevdirir Özgür’le çeşitli mekânları gezerler, her şey yolunda gitmektedir. Eve en çok hakkında pek çok efsane duyduğu ve ona göre dünyanın en romantik mekânı olan Kız Kulesi’ni merak etmektedir. Özgür Eve’e bir sürpriz yaparak Kız Kulesi’ndeki lokantada bir akşam yemeği ayarlar. Akabinde de Eve’e evlenme teklif edecektir.

Eve Özgür’e âşıktır, sonunda Kız Kulesi’nde olmaktan da çok mutludur. Özgür’ün masadan ayrıldığı bir sırada pencerede bir siluet görür. Yüz hatları çok belirgin olmayan biri camdan Eve’e bakmaktadır. Eve bunun bir yansıma olduğunu düşünüp etrafına bakınır, aynı yönde oturan kimseyi göremez. Tekrar cama bakar, kimse yoktur ancak camda bir el izi kalmıştır. Dokunur, cam çok soğuktur, irkilerek geri çeker elini. Özgür geri geldiğinde Eve’de bir tuhaflık olduğunu anlar ama Eve konuyu geçiştirir. Gece ilerler, Eve bir süre sonra başında bir ıslaklık hisseder. Elini saçına götürür, bakar, parmakları kan içindedir. Tavana kaldırır kafasını, tavandan yüzüne kan damlar. Eve korkuyla Özgür’e bakar, elini gösterir. Özgür elini alıp öper, kanı görmemektedir. Eve tekrar baktığında o da bir şey göremez, sarhoş olduğunu düşünür. Özgür Eve’in elini bırakmaz, komik bir reveransla yere diz çöküp evlenme teklif eder, yüzüğü cebinden çıkarır, Eve’in parmağına geçirir. Eve sevinçle kabul eder. Kahkahalarla birbirlerine sarılırlar.

Özgür ile Eve, Özgür’ün ailesinin evine dönerler. Özgür çakırkeyiftir, Eve’le sevişmek ister, Eve Özgür’ün ailesinden çekinir. Özgür İngiltere’de nasıl coşkuyla seviştiklerini anımsatır, Eve dalga geçer “Burası Türkiye ama” der, “Evlenmeden olmaz”. Özgür’ü odasında bırakıp kendi odasına geçer. Mutlulukla yatağa devrilir. Yüzüğünü okşar. Bir süre sonra uyur.

Eve gece yarısı üşüyerek uyanır. Pencere açıktır, rüzgâr esmektedir. Pencereyi kapatır, su içmek için mutfağa gider. Koridorda arkası dönük bir adam görür, Özgür olduğunu düşünerek seslenir. Adam Eve’e döner. Genç bir delikanlıdır bu, yüzü az seçilir. Gözünden biri oyuktur, yüzünden kanlar akmaktadır. Oyuk gözünden Eve’in nişan yüzüğünü çıkarıp ona uzatır, Eve’e doğru yürür. Eve dehşetle duvara yapışıp bağırır, kapıları yumruklar. Özgür odasından fırlar, Eve ona sarılır. Özgür’ün annesiyle babası, kız kardeşi uyanırlar. Işıklar yakılır, Eve gördüğünü anlatmaya çalışır, ancak yüzüğünün parmağında olduğunu fark eder, şaşırır. Ev halkı kâbus gördüğünü söyler, Eve’i sakinleştirirler. Özgür ortamı yumuşatmak gayesiyle şakaya vurup o gece nişanlandıklarını duyurur aileye. Özgür’ün şen şakrak babası “Madem uyandık, bunu kutlayalım” der, pijamalarla çok eğlenceli bir kutlama partisi düzenlerler ayaküstü. Eve ikide bir yüzüğüne bakmaktadır. Özgür’ün kız kardeşi Neşe (24) Eve’e yanaşıp yüzüğün ne kadar güzel olduğundan bahseder. “Bakabilir miyim?” der, Eve çıkarıp uzatır, Neşe yüzüğü alır almaz korkuyla bağırır, herkes ona bakar. Neşe gülümsemeye çalışarak geçiştirir. Yüzüğü Eve’e verir.

Ertesi akşam Özgür’le Eve mutlu bir gün geçirmiş olarak eve gelirler. Özgür’ün annesi çok güzel bir sofra hazırlamış, akrabalarını davet etmiştir. Neşe Eve’e bir şey söyleyecek gibi davranır bir ara mutfakta, sonra vazgeçer. En sonunda dayanamaz gibi davranıp “Sen daha önce nişanlandın mı hiç?” diye sorar. Eve “Yok canım, bu ilk ve son olur inşallah” der. Kızlar Eve’in “inşallah”ı bir türlü söyleyemeyişine gülerler. Keyifli bir akşamdan sonra konuklar gider, ev halkı uyur.

Eve o gece tuhaf bir rüya görür. İşkence gören biri, bir gemi, Kız Kulesi. Eve yine uyanır, bir önceki gece onu korkutan adam yatağının ayakucundadır. Eve korkuyla yatakta büzülür. Adam “Faize” der. Eve gözünü kapar, açtığında adam yoktur. Eve bütün ışıkları yakarak banyoya gider, yüzüne su çarpar, aynaya baktığında yine aynı adamı görür. Geri döner, adam yoktur. Sinirleri iyice bozulan Eve, Özgür’ün yanına gitmek için banyodan çıkarken koridorda biriyle çarpışır. Korkuyla bağırır, ancak karşısındaki Neşe’dir. Neşe bir gariptir. Yüzü çarpılmıştır, kendisine ait olmayan bir sesle “Fahişe!” der. “Verdiğim yüzük nerede? Ne yaptın ona?” Eve kaçmaya çalışır, Neşe Eve’in boğazına sarılır. Eve çığlık çığlığa bağırır, Neşe’yi iter, Neşe yere düşer, sehpaya kafasını çarpar. Orada kalır. Eve arkasını dönüp kaçmaya çalışırken bir başka el tarafından tutulur, iyice panikler, karşısındakini yumruklamaya başlar. Oysa karşısındaki Özgür’dür. Özgür Eve’e sarılır, sakinleştirmeye çalışır fakat Eve’in sinirleri artık düzelmeyecek kadar bozuktur. Neşe’nin ona küfrettiğini, öldürmeye çalıştığını, bu evde her şeyin tuhaf olduğunu, bir an önce İngiltere’ye geri dönmek istediğini, arkadaşlarının onu Türkler konusunda zaten uyardığını söyleyerek bağırmaktadır. Özgür’ü de yanına yaklaştırmaz.

Özgür’ün annesi, babası uyanır, koridora çıkarlar. Anne yerde başı kanlar içinde yatan Neşe’yi görünce bir çığlık koparıp kızının yanına koşar. Eve’e bağırır: “Ne yaptın kızıma?” Eve “Boğazıma sarıldı” der. Anne Eve’in üzerine yürür, baba Neşe’nin nabzına bakar, “Yaşıyor”, der eşine, “Ambulans çağırın çabuk.”

Hastanede Eve üzgündür. Özgür’le barışmış, sarılmış oturmaktadırlar. Eve Özgür’e annesinin ona inanmasa bile Neşe’nin kendisine tam da söylediği gibi davrandığını anlatır. Özgür ona inandığını söyler, annesine bakar. Baba Özgür’ü çay içmek bahanesiyle alır, götürür, anneyle Eve yalnız kalırlar. Eve üzgün olduğunu ama çok korktuğunu söyleyecekken anne onu susturur. Onun da üzgün olduğunu söyleyerek Neşe’nin çocukken hayaller gördüğünü, var olmayan insanlarla konuştuğunu, garip şeyler yaptığını anlatır. Psikolojik/psikiyatrik destek ve ilaçlarla düzelmiş, yıllardır yani bu geceye dek anormal bir durum olmamıştır. Eve’e inanmak istemeyişinin nedeni kızının hastalığının yeniden nüksetmesine inanmak istemeyişidir aslında. İki kadın barışırlarken doktor gelir, Neşe’nin durumunda önemli bir şey olmadığını anlatır. Bir iki gün dinlenmesi yetecektir. Herkes çok sevinir.

Neşe eve gelmiştir. Özgür kız kardeşini kucağında odasına taşımak ister, iki kardeş itişirler, anne onlara bağırır. Neşe Eve’e döner “Kızım bu adamla nişanlandın bari bir an önce al götür başımdan” der. Buzlar çözülür. Herkes hiçbir şey olmamış gibi davranmaktadır. Eve rahatlar.

Akşam mutfakta anne ile Neşe yemek hazırlarken Neşe Eve’e seslenir. Gelip bir işin ucundan tutmasını, gelinse gelinliğini bilmesini, kendisinin yan gelip yatmak istediğini söyler. Eve mutfağa gelir. Anne “Olur mu öyle şey, biricik gelinim” diyerek ona iş yaptırmaz. Neşe’ye de işine karışmamasını, Eve’le ikisinin masada oturup kendisini seyrederek “Biraz kadınlık öğrenmelerini” söyler. Önlerine bir tabak kurabiye ile çay koyar. Neşe ona hala utangaç bakan Eve’e dil çıkarır, gülüşürler.

Annenin arkası dönükken Neşe fısıltıyla “Eve” der. Eve Neşe’ye bakar, Neşe yüzünde koridordaki aynı kötü bakış ve sesle ama bu kez fısıldayarak “Fahişe” der. “Seni öldüreceğim.”

Eve masadan fırlar, çay fincanları, kurabiyeler yere saçılır. Anne “Ne oluyor? “diye geri döner. Eve’in korkudan dili dolaşmaktadır, sadece Neşe’yi işaret etmeyi başarabilir. Oysa Neşe hiçbir şey yokmuş gibi davranmakta, telaşla Eve’e iyi olup olmadığını sormaktadır. Anne Eve’e “Kızım, iyi misin sen? Neler oluyor?” diye sorar. Eve anne ve Neşe’nin yanından kaçar, salonda babasıyla tavla oynamakta olan Özgür’e hemen dışarı çıkmak istediğini söyler. Kaçarcasına evden çıkar.

Özgür’le Eve deniz kıyısında oturmakta, Özgür somurtmaktadır. Artık bu işten sıkıldığını söyler, Eve ne yapmaya çalışmaktadır? Eve yanıt vermez. Özgür üsteler. Deli gibi evden kaçıp gitmesinin sebebini sorar. Sonunda Eve dayanamayıp patlar: “Kız kardeşin delinin teki, beni öldüreceğini söylüyor. Annen de bir garip, sürekli beni suçluyor. Ailen manyak. Ya hemen İngiltere’ye döner ve bir daha buraya geri dönmeyiz ya da bu iş burada biter” Özgür “Ne halin varsa gör,” der. “Tamam, bitti. Şımarıklıklarından bıktım. Ailemi suçlamandan bıktım. Kardeşimi öldürmeye kalkan sensin, utanmadan ona bok atıyorsun.” Eve inatla susar. Özgür Eve’i orada bırakıp yürür. Eve oturmaya devam eder. Özgür’ün içine sinmez, geri döner. Eve’e çantasının evde olduğunu anımsatır, üstelik bu saatte yalnız başına bilmediği bir şehirde ne yapacaktır? Eve susmaya devam eder. Özgür of çekerek “Peki, ”der, “Yarın döneriz, tamam mı? Hadi gel İstanbul’daki son gecemizin tadını çıkaralım”

Özgür’le Eve gecenin ilerleyen saatlerinde bir bardadırlar. Deli gibi dans eder, içerler. İyice sarhoş bir halde taksiye binerler, Eve eve gitmek istemediğini söyler Özgür’e. Özgür eve gitmeyeceklerini söyler. Sabaha kadar en sevdiği yerde oturacaklardır Eve’in. Eve Özgür’ün söylediklerini anlamadan uyuyakalır takside. Özgür’ün sarsmasıyla uyanır. Özgür geldiklerini söylemektedir. Taksiden inerler, Eve nerede olduklarını sorar, Özgür Kız Kulesi’ni gösterir. Sabaha kadar buradayız der.

Eve büyülenmiş gibi kuleye ve İstanbul siluetine bakar. Kuleden artık korkmaktadır ama bu güzellikten de çok etkilenmiştir. Özgür’le birbirlerine sarılarak oturur, manzarayı seyrederler. Eve Özgür’e sokulur, gözlerini kapar. Özgür’ün yana doğru kaydığını hisseder, düşecek gibi olur. Özgür hemen tutar Eve’i. Eve Özgür’e bakar ama Özgür değil, Neşe’dir onu tutan. Eve korkuyla geriye çekilir, Neşe sımsıkı yakalar Eve’i, bırakmaz. Eve Neşe’nin arkasında, yerde ölü gibi yatan Özgür’ü görür, bağırmaya başlar, Neşe elindeki kanlı taşla kafasına vurur.

Eve gözünü Özgür’ün evinde açar. Özgür’ün babası ile annesi başındadır. Eve korkuyla büzüşür yatakta, baba şefkatle başını okşar, anne “Korkma kızım,” der. “Ne olur korkma, bizden sana zarar gelmez. Her şey düzelecek.” Eve onlara inanmasa da ikna ederler kızı. Eve ağlayarak Neşe’nin Özgür’ü öldürdüğünü mırıldanır. Baba Özgür’ün de iyi olduğunu söyler. Neşe başına bir taşla vurmuş ama neyse ki sadece bayıltmıştır Özgür’ü. Sakinleştirici vermişler, uyutmaktadırlar. Doktor olan baba gerekli müdahaleyi yapmıştır. Baba utançla “Anlattıklarını daha fazla ciddiye almalıydık, Neşe’nin yeniden hastalandığını anlamalıydık. Çok üzgünüz,” der. O gece evden çıkan Neşe’yi takip etmiş olmak tek tesellisidir. Çok vahim şeyler olmadan durdurabilmiştir kızını. Eve korkarak Neşe’nin nasıl olduğunu sorar. “Odasında,” der anne. “Söz veriyorum sana, hemen yarın tedavisine başlayacağız yeniden” Ağlamaklıdır. Eve koluna dokunur, kadın ona sarılır, ağlamaya başlar.

Baba Eve’in koluna girmiştir, Özgür’ün uyumakta olduğu odaya giderlerken Neşe’nin kapısının önünden geçerler. Tam onlar geçerken Neşe Eve’e bağırmaya başlar. Buradan hemen gitmesi gerektiğini söylemektedir. “Seni öldürmek isteyen ben değilim, gözü oyuk adam. O burada. Dışarı çıkmak istiyor, zor tutuyorum, git buradan ne olur” İçeriden homurtular, uğultular gelmektedir. Anne korkuyla yanlarına gelir. Baba kapıya yapışır, ani bir çarpmayla yere düşer. Neşe “Baba” diye bağırır. Eve babanın nabzını yoklar, çok hafiftir. Neşe ise iyice canhıraş çığlıklar atmaktadır. Eve kapıya koşar. Neşe yeniden uyarır onu ama Eve kapıyı açar.

Neşe ayakları yerden kesik, duvara sabitlenmiştir. Karşısında o adam durmaktadır. Eve’e döner. “Aşkım” der. “Sonunda geldin demek?” Neşe yere düşer, boğazını ovuşturur. Anne kızının yanına koşup ona sarılır. Korkuyla duvara yapışıp Eve’e yürüyen hayalete bakarlar. Hayalet Eve’e yanaşır, parmaklarını gözlerine bastırarak “Gör” der.

Eve bir eski zaman İstanbul konağında, bir gül bahçesinde bulur kendini. Yanında genç, yakışıklı bir delikanlı vardır. Delikanlı Eve’in elini tutar, vatan uğruna savaşmaya gittiğini söyler. Ona Faize demekte, kendisini beklemesi için söz istemektedir. Eve “Benim adım...” der, susar. Üzerindeki Osmanlı giysilerine bakar, neler olduğunu fark etmişçesine “Faize!” der. Genç adam oyalı bir mendil içinde bir hediye sunar ona. Eve mendili açar, içinde Özgür’ün ona hediye ettiği elmas yüzük vardır. O sırada yanlarına bir İngiliz subayı gelir. “Günaydın Saffet Bey” der. Eve’in elini öper “Faize Hanım” Eve’e çok manidar bakmaktadır. Eve onun dedesi Edward olduğunu fark eder. “Siz...” diyecekken, Saffet geleni selamlar “Mister Edward!” Ancak bu ziyaretten hiç de memnun olmadığı bellidir. Edward’a bu saatte nişanlısının evinde ne aradığını sorar. Edward “Nişan mı?” der, “Haberim yoktu, kutlarım. Nişanlınızın babasının bundan haberi var mı? Neyse müstakbel kayınpederiniz paşa hazretleri, komutanlığa yakın olabilmem için bana küçük bir oda verme lütfunda bulundular. Bir süreliğine misafirleri olacağım.” Yukarıdan bakan bir tavırla ekler: “Sizin için bir sakıncası yoktur, değil mi?” Saffet sinirlenmiştir. Gitmesi gerektiğini söyleyerek izinlerini ister. Eve’le beraber uzaklaşırlar. Edward elindeki kısa kamçıyı deri çizmelerine vurarak arkalarından seslenir. “Saffet Bey” Saffet’le Eve dönüp bakarlar. Edward “Gittiğiniz yerlere dikkat edin, aman” der. “Malum, her yer pek tehlikeli bugünlerde. Padişah hazretlerinin emirlerine karşı çıkan vatan hainlerinin ne denli cüretkâr oldukları malumunuzdur.” Saffet korkunç bir bakış atar Edward’a, yürüyüp gider.

Eve kendini bu kez bir hücrede bulur. Camsız, demir parmaklıklı hücre penceresinden boğaz görülür. Burası Kız Kulesi’dir. Karşısında işkence gördüğü, dövüldüğü belli kanlar içindeki Saffet yatmakta, genç adam zor soluk almaktadır, kanlı bir şiltenin üzerine atılmıştır. Eve çok üzgündür. Saffet’e dokunmak ister ancak elinin şeffaf olduğunu, Saffet’in teninden geçtiğini görür. Kapı açılır Edward içeri girer. Saffet’e bekletilen gemide onunla birlikte başka kimler olduğunu sorar. Saffet cevap vermez. Edward elindeki hançeri gözüne bastırarak zorlar Saffet’i, Saffet bağırır ama konuşmaz. Edward “Nişanlınız kör bir adamı beğenmeyecek bakın” der. “Hem kıymetli kayınpederiniz damadının bir vatan haini, padişah düşmanı bir eşkıya olduğunu öğrenirse size kızını verir mi sanıyorsunuz? Hadi konuşun” Saffet sadece başını sallayabilir. Edward hançeri gözüne saplar, Saffet berbat bir haykırışla kendinden geçer. Eve çığlık çığlığa bağırır. Edward hançerle Saffet’in boğazını keser, kanı şilteye silerken orada olduğunu fark edemediği Eve’e doğru bakar. “Eh, hakikaten de Faize Hanımefendi gibi bir nadide inciye, bir kör. Olacak şey mi?” Odadan çıkar. Eve parmağındaki yüzüğe bakar, ağlayarak parmağından çıkarır, Saffet’in kanlar içindeki parmağına takar.

Etraf sisler içinde aydınlanır. Eve Neşe’nin odasında yerde yatmakta, ağlamaktadır. Özgür ona sarılmıştır. Neşe ile annesi yorgun görünen babayı doğrultmaya çalışmaktadır. Eve “İstediği buymuş” der. “Her şey ne büyük bir yanılgıymış meğer. Dedem, büyük annem.” Özgür’ün boynuna sarılarak ağlamaya devam eder.

Ağarmaya başlayan güne bakarlar Özgür’le birlikte. Pencereden, uzaktan, Kız Kulesi görünmektedir.

Ocak 2006

Çocuk

2008-05-26T13:22:00.001+03:00

Gidemeyeceğin ülkeye izini taşı
Kanadında üçyüz liralık karanfil
Bir paket samsun sigarası.

Sevilmeyeceğin aşkın içine kalbini taşı
Soluğunda bir zar atımı: Düşeş
İki parende üç salto. Veresiye yazarsın.

Cam gözlere kalbini sokuştur
Soğuklarda burnun kızarsın
Güneşe gidemeyeceksin nasıl olsa
Bırak ılık şarkılara sesin kazınsın.

Caydım diyorsun sebep yok bu dönüşlere
Giden kim oysa kalan neden kalıyor?
“Her gidiş bir erken gidiş”se
Tırnaklarını ek saksıya, toprağa kök salsın.

Aklına gül sokuştur çocuk
Gözlerin sırtında kalsın
Aklın mahvın olsa bile
Kıyameti gören yalnız sen varsın.

Sapkınlara ekmek ver, delilerle su iç
Ateşte ıslanan yalnız sen varsın.
Şarabı kireçten al, esrarı kansere sun
Kalbine yaslanan bi sen varsın.

Toprağın böğrü senin asıl yurdun
Ölümlü habere ağlamayan sen varsın
Dayanmak zor geldiğinde
Davanı kendin aç cezalandır kendini.
Hesabını ölüme ver bırak “üstü kalsın”

Altı batsın. Altı batsın.

Karalama Seçkisi- Ocak 2004

Hadi güneyee, hadi denizeeee!

2008-05-16T08:35:00.003+03:00

Ey ahali! Duyduk duymadık demeyin bak, "Neredesin sen, neden yazmıyosun?" da demeyin. Bir hafta kadar yokum ortalıkta. Denize gireceğim, ormanda yürüyeceğim, rakılar içeceğim, kebaplar yiyeceğim.

Belki de bunların hiçbirini yapamadan elimde bir kitapla bütün gün yatacağım, bilmiyorum.

Hangisi olursa olsun iyi gelecek umarım bana.
Ne "Ne olacak benim halim?" sorusunu alıyorum yanıma, ne "Şöyle olacak, böyle olacak" yanıtını.
Kafa dinleyeceğim, umuyorum.
İstediğim sadece bir haftalık bir mola.
Hepiniz kalın sağlıcakla.

Güle Güle!

Saçım yine uzadı. Kaç yıl geçti aradan? Kaç yılda büyüdüm? Ki, bir daha görüşmedik seninle.

Aynada bakardım sana. Gözlerin korkuturdu, sevindirirdi beni. O zamanlar boğazını “karabiber” yakıyordu. Boğazına tıkılanlara böyle diyordun. Susuyordun. Kocaman çığlıklar biriktiriyordun içinde.

Saçım uzadı bak yine. Nerdesin?

Bugün bir şiirde karşılaştım seninle. Hüznüne dayanamıyordun, bağıramıyordun, başın öne eğikti, yalnız bana gösteriyordun kalbinin cam kırıklarını.

Senin geceye çıkışlarını hatırlıyorum. Beni evde bırakırken sincap saçlarını kabartırdın. Siyaha boyarken gözlerini, bana bakmamaya çalışmazdın bile. İki birayla sustururdun beni. Deri ceketi de çektin mi üzerime, cebinde bile kalmazdım, değil yüreğinde.

Ne güzel bir çocuktun sen be! Ne güzel kızdın, ne güzel kadındın. Yine de bütün o güzelliğinle bir tek ben korkmazdım senden. Anlamazdım da, bu yaralanmış çocuktan benden başka herkes, neden korkardı ki?

Biliyor musun, şimdilerde benden, senden korktuklarından daha çok korkuyorlar. Saçlarımı bırakıveriyorum oysa, öylesine. Gözlerimi siyah etmiyorum. Kalbim ortada geziyorum. Ağzıma geleni söylemeye tenezzül bile etmiyorum artık: Biliyorlar.

Seni nerelerime sakladım güzel kızım? Gitmiş bir aşkın ardından bile o aşka sadıktın mateminle: Saçını kazıtırcasına kestirmiştin. Seni terk edilmeye hala alıştıramamıştım. Ah seni sadakatsizlikle, sevgisizlikle suçlayanlar! Ne cahillik!

Sen her aşka, sen her insana, sen her omuza sadık kaldın.

Bak saçlarım uzadı. “Saçların uzar. Saçlarım uzar. Yine görüşürüz.” demişsin. Görüşemedik bir daha.

Neredesin?

Doğrusu, bilmişsin. Hala o durakta beklemiyorum gerçi ama ülkemin cenazesini çiftetelliyle kaldırıyorlar. Bilmişsin, senden sonrası bitmez bir tufan oldu. Bilmişsin, insanlar daha zengin ve bu yüzden daha yoksul oldular. Güzel kızım, iyi kızım, taş kalpli, yumuşak kızım. Nasıl da akıllıydın sen.

Neredesin?

Yaşlanmış eski tanrıların. Matemle kestirdikleri saçları yine uzamış. Uzlaşmışlar karabiber acısıyla. Acılar koymuyor artık onlara da. Bir zamanların umutlarını geçmişe özlem pisliğine buladılar senden sonra. O da bitti, şimdi yerlerde sürünüyor o ölümsüz bayraklar: İman, güven, inanç, özgürlük, kardeşlik, eşitlik, dostluk, çocuklar, güller, ekmek ve karanfiller. Hürriyet, cumhuriyet şehrin sokaklarında paçavra. Ve onlar da benim seninle bir daha hiç karşılaşmadığım gibi, bir daha hiç karşılaşmamışlar kendileriyle.

Acıyla uzlaşılmaz çünkü. Karabiberlerin boğazını yakmasına ancak alışırsın. Bunun adına “duyarsızlaşma” denildiğini ise ancak duyarsızlaşınca anlarsın. Senin peşinde koşturup durduğun acısızlaşma bak ne işler açtı başımıza benim kötü kızım.

Saçlarım uzadı. Görüşemedik bir daha. Neredesin?

Doğru, yaşlanmak büyük laf. Sen yaşlanmaya dayanamazdın. Ondandır bir daha karşılaşmamamız. Sana bu eller, bu koca göbek, sana ağrıyan omuzlar, çatlayan bacaklar yakışmazdı. Ben yaşlandım güzel kızım. Bundandır karşıma bir daha çıkmayışın.

Sana bu laflar da yakışmazdı. Sen uzlaşmayı, sen akl-ı selimi, sen sağduyuyu, sen ölümü, sen boyun bükmeyi, sen oturmuşluğu, sen aşka değil insana sadakati, sen yenilmeyi, sen kabullenmeyi, sen nabza göre şerbet vermeyi, sen tüm bunları beceremezdin be kızım. Bundandır da karşıma çıkmayışın.

Saçı uzadı bak maşallah herkesin. Ama sen artık yoksun. Bir daha hiç olmayacaksın. Deli kızım, canım kızım “Beni de hatırla ama” deyişinmiş yazdıkların. Bir intihara hayat süsü verip, bir vasiyetnameye şiir süsü verip, elime tutuşturup gitmek, ha? Ah, seni ne çok küçümsemişim ben.

Nasıl özlemişim ama seni. Beceremediğin, kullanmaya bırakmadıkları hayatını bana satıp, kaçıp, gitmişsin. İyi bok yemişsin.

Anladım ki, bir daha hiç karşılaşmayacağız seninle. Benim baş belam, gençliğim, kanımın ateşi, yaşama sevincim, güle güle. Bir hayat yaşanmak için değildir çünkü bu ülkede. İdare edilir şimdi yaptığım gibi. İşte böyle.

Güle güle!

Bulutlarımız Kardeştir

2008-05-15T13:43:00.000+03:00

Başka türlü yaşanıyor belli ki senin İstanbul’unda.
Galata Kulesi kalemdir göğüs cebinde taşıdığın,
Marmara güzelliğini yansıtan ufarak bi ayna.

Akşamları koynuna giriyorsun büyük ihtimal,
Beyoğlu insanlarıyla yıkanmış şehir ışıklarının.
Öz çocuğusun bu şehrin, bu sersemletici sokakların.

Oysa tıklım tıkış otobüslerde geçiyor hayat benim İstanbul’umda,
İşe gidiyor ve eve dönüyorum, burnumda egzoz kokusu.
Koltukları yırtan çakı değil aslında, yarım yaşamışlık korkusu.

Caddelerdeki hengameyi görüyorum, trafik ışıklarını kimse sevmiyor.
Mesleği beklemek olan dilencide bile bir telaş var.
Gözümü acıtıyor hayata yetişmek için sığınaklarına koşan insanlar.

Oysa kaderi bu kentin, “Bir ihtimal daha var” diyen bir şarkıdır ki,
Gökyüzüne yazılmıştır, her İstanbullu bilir. Bu şehrin dokusu gevşektir.
Kafanı kaldır biraz, bak şu göğe, sokaklarımız olmasa da bulutlarımız kardeştir.

Kuzey Yıldızı- Ağustos/Eylül 2002